Kont Ailesinin Çöpü – Ch 287 – ÖNDEN VE ARKADAN (3)

İmparatorluğun Üçüncü Şövalyeler Tugayı, ateş arasındaki tek yola doğru koştu.

“Atlarınızdan inin!”

Dük Huten bağırırken atından atladı.

Kızıl ateşe bakınca atlar korkmaya başlamıştı. Korkan kim veya ne varsa, savaşta işe yaramaz olurdu.

‘Bu küçük açıklıkta daha çok bir engel oluşturuyorlar.’

Dük Huten hemen bu kararı verdikten sonra ateşin içindeki açıklığa doğru koştu.

Kılıcı, hayır, aurası gökyüzüne doğru fırladı.

Kılıcının rengini andıran gümüş grisi aura göğe yükseldi.

İmparatorluğun Kılıcı. Bu unvan Dük Huten’e, bir kılıç ustası olduğu ve aurasının rengi kılıç rengi olduğu için verilmişti.

“Dük-nim’i takip edin!”

Üçüncü Şövalyeler Tugayının kaptanı emri verdi ve atlarından inen şövalyeler, kale kapısına doğru ilerlerken Dük’ün etrafını sardı.

“Ahahahaha! Sonunda yere indin! Sadece aynı seviyede olduğumuzda eğlenceli! Kahahahahah!”

Dük Huten, Toonka’nın kendisine doğru hücum ettiğini görebiliyordu.

Toonka ve savaşçılar öne çıktıklarında, arkalarındaki askerler boşluğu kapatmak için uzun mızraklar ve yaylar kaldırdı.

“Seni ukala p*ç.”

Dük Huten, elinde aura kaplı kılıçla yeri tekmelerken homurdandı.

Toonka ve Huten.

İkisi birbirlerine doğru koşarken sadece birbirlerine bakıyorlardı.

‘Sen sadece kahrolası kibirli bir barbarsın! Seni öldüreceğim!’

Huten’in gururu incinmişti.

Whipper Krallığı ellerinde kukla olmaya devam ediyordu ve ezici sayılarla gelen taraf oldukları halde savaşın akışı değişmişti.

Savaşın akışını bir kez daha değiştirmek için ileri atılmıştı.

Aynı zamanda amacı biraz zaman kazanmaktı.

Ve sonunda.

“Seni öldüreceğim!”

Toonka’yı öldürmekti.

Toonka artık Dük Huten’in menzilindeydi. Dük Huten artık Toonka’ya aurası olmayan aptal bir barbarın ulaşamayacağı bir mesafeden saldırabilirdi.

Aurası sayesinde bunu yapabilirdi.

Nasıl büyücüler ve sıradan vatandaşlar farklı değerlere sahipse, auralı ve aurasız insanların da savaş alanında farklı değerleri vardı.

Ooooooong-

Gümüş grisi aura gökyüzüne doğru fırladı. Daha sonra hızlı bir şekilde yere indi.

‘Toonka’yı öldür.’

Dük Huten’in Toonka’yı öldürme arzusu taşıyan ilk saldırısı başlamıştı.

“Seni öyle bir ezece-”

O anda oldu.
Aniden irkildi.
Dük Huten, hissedebiliyordu.

‘Saldırı geliyor. Keskin bir bıçak bana doğru geliyor.’

Huten başını sağa çevirdi.
Siyah bir miğfer görebiliyordu.
Bu miğfer, içindeki kişinin hiçbir şekilde görünmemesi için göz çevresini bile kaplayan bir miğfer.

‘…Ne zaman? Bu ne zaman oldu, o kişi ne zaman buraya geldi? Onu hiç hissetmedim. Benim gibi bir kılıç ustası onu hissedemedi mi?’

Ancak bunu daha fazla sorgulayamazdı.

Miğferli kılıç ustası, elinde ortalama bir kılıçla sıradan bir insan gibi ona doğru koşuyordu. Dük Huten tüyleri diken diken olan kolunu çabucak hareket ettirdi.

Ancak siyah miğferli kılıç ustası daha hızlıydı.

“Uh!”

Huten’in vücudu sendeledi. Gözleri kocaman açıldı.

Kişinin ani bir hız patlamasıyla sağ tarafına doğru hareket ettiğini görebiliyordu.

‘Bu tür bir hız nasıl mümkün olabilir……?! Sıradan bir kılıç kullanıcısı mı? O bir suikastçı mı? Yoksa… O bir kılıç ustası mı?’

Gümüş grisi aura Huten’in kılıcından yeniden çıkmaya başladı. Tamamen kapalı miğferin ardındaki kişinin gözlerine bakmak için elinden geleni yaptı.

Çünkü Whipper Krallığının böyle bir kılıç ustasına sahip olmadığını biliyordu.

Altındaki gözleri zar zor seçebiliyordu.

Onlar kırmızıydı.

Kasktaki boşluktan kırmızı gözbebeklerini görebiliyordu.

Bu gözler ona cehennem ateşlerinden sürünerek çıkan bir yılanı hatırlattı. Huten bilinçaltında siyah miğferin arkasındaki cehennem ateşlerini görebildiğini düşündü.

Ardından hızla kolunu salladı.

Gümüş-gri aura siyah miğfere yöneldi.

Siyah miğferli kılıç ustası Choi Han, aurayı görür görmez geri sıçradı.

Ancak, kıyafetlerinin bir kısmı kesildi.

‘Beklenildiği gibi.’

Choi Han, kesilmiş kıyafetlerine bakarken kaşlarını çatmaya başladı. Ardından kılıcının kınındaki tutuşunu sıkılaştırdı.

Sihirle boyanmış kırmızı gözbebekleriyle Dük Huten’i gözlemledi.

‘Raon, Choi Han’ın göz rengini değiştir. Yakalanmasını istemeyiz.’

‘Anladım insan! Choi Han! Sevdiğim bir renk yapacağım. İstediğim rengi yapacağım!’

Raon sevdiği bir renge boyamış olsa da, bu renk, istemeden Dük Huten’in zihninde derin bir kırmızı görüntü bırakma etkisine sahipti. Ancak Huten deneyimli bir kılıç ustasıydı.

“Sen kimsin?”

Choi Han, Huten’in sorusunu yeniden kılıcını göstererek yanıtladı.

Huten kaba siyah miğfere baktı.

Bu kişi zırh yerine normal bir kıyafet giyiyordu.

Ayrıca, aurası olmayan normal bir kılıç kullanıyordu.

“Dük-nim, onunla ben ilgileneceğim!”

“Komutan-nim! O haşereyi ben hallederim!”

Büyük savaştan uzaklaşan şövalyelerden ikisi Dük’e yaklaştı. Ancak Dük onlara herhangi bir yanıt vermedi.

Vücudu ileriye doğru fırladı.

Baaaaam!

Savaş alanında patlamaya benzer bir ses daha duyuldu.
Dük Huten’in gözleri alayla doluydu.
Kılıçlar birbirine çarpmadı.
Normal kılıç, gümüş grisi auradan kaçtı.
Ardından Dük Huten’in kılıcını aşağı kaydırdı. İki kılıcın kabzaları birbirine sertçe çarptı.

“Neden auranı kullanmıyorsun?”

Dük Huten miğferli Choi Han’a baktı ve sordu. Elden bir şey gelmezdi.

Rakibinin seviyesini tam olarak söyleyemese bile bir defa karşılıklı saldırı yaptıktan sonra tahminde bulunabiliyordu.

‘O kişi benim seviyemde, bu da onun bir kılıç ustası olduğu anlamına geliyor.’

Huten bir kahkaha attı.

“Kılıç ustaları arasındaki bir savaşta auranı kullanmayacaksın öyle mi? Sanırım kaybetmek istiyorsun.”

Bir kılıç ustası aurasını kullanmıyor muydu?
Bu, gözleri kapalı dövüşmek gibiydi.

Fuuuuuuuuuuuuuuu-

Gümüş gri aura rüzgârı kesti.

Choi Han bir adım geri attı. Aşağıya, kılıcına baktı.

“Sanırım istediğin kaybetmek değil.”

Dük Huten aurasını harekete geçirip Choi Han’a yaklaşırken kibirli görünüyordu. Choi Han’a baktı ve kendinden emin bir şekilde konuştu.

“Ölmek istiyor gibisin.”

Aura kullanmadan bir kılıç ustasına karşı savaşmak.

Gerçek buydu.

Bu ölmek istediğini söylemekle aynı şeydi.

Choi Han kılıcının kabzasını sıktı. Kırmızı gözbebekleri Dük Huten’in duruşuna odaklandı.

Dük Huten’in hareketlerini gözlemliyordu.

Dük Huten’in her hareketini dikkatle gözlemlerken, çimenlerde avını bekleyen bir yılan gibiydi.

Aura kullanamadığı zamana, geçmişin Choi Han’ına döndü.

Dük Huten’in tipik, seçkin sınıfı takip eden biri olduğu söyleniyordu. İmparatorluğun en büyük Dük hanesinde doğmuştu ve kılıç için bir yetenek gösterir göstermez İmparatorluğun en büyük kılıç ustasından dersler almıştı ve bunun sonucunda bir kılıç ustası olmuştu.

Bu yüzden tarzı zarif ve formalite doluydu.

Bununla birlikte, Choi Han’ın tarzı, hayatta kalmayı öğrenmiş olduğu için yelpazenin diğer ucundaydı.

Karanlık Yıkım Kılıç Sanatını geliştirene kadar herhangi bir kılıç sanatı bilmiyordu. Sadece hayatta kalmak için ne yapması gerekiyorsa yapmıştı.

Choi Han’ın vücudu ileri fırladı.

Dük Huten ve Choi Han bir kez daha karşı karşıya geldi.

Choi Han tekrar ona doğru gelen auradan tamamen kaçındı, ancak Dük Huten’e herhangi bir saldırı yapamadı.

Bu faydasız çatışmalar devam etti.

“İyi bir kılıç sanatı öğrenmişsin.”

Dük Huten yavaş yavaş Choi Han’ın saldırıları hakkında yorum yapıyordu.

Sanki az önce hiç tüyleri diken diken olmamış gibi, bir kez daha sakinleşmişti.

“Huu.”

Ardından bir kahkaha duydu.

Miğferli kılıç ustası ona alayla bakıyordu.

Choi Han, kılıç sanatının iyi olduğunu söyleyen Huten’e gülüyordu. Ardından miğferli boynunu uzattı.

“Şimdi özüme dönebileceğimi hissediyorum.”

Duyuları nihayet geri dönmüştü.

Choi Han gülümsemeye başladı.

Karanlıklar Ormanı.

O zamanki duyuları geri dönmüştü.

Choi Han, Toonka ve Whipper Krallığına yardım etmek için savaşmaya karar vermişti. Ancak başka sebepler de vardı.

Dük Huten’i savaş alanında gördükten sonra ani bir düşünceye kapılmıştı.

‘Ya auramı kullanmadan dövüşürsem?’

Choi Han, karanlığın kontrolünü tamamen ele geçirmek istiyordu. Bunu yapabilmek için, bu tamamlanmamış karanlığı yarattığı zamana geri dönmesi gerekiyordu.

Bu ne zaman olmuştu?

Karanlıklar Ormanında yaşarken olmuştu.

Choi Han, kılıç ustası olana kadar zayıf biriydi. Hep umutsuzluk ve korku içinde yaşıyordu. Ancak, o güçlendikten sonra bu duygular yatışmıştı.

Bu yüzden böyle bir duruma ihtiyacı vardı.
Zayıf olduğu zamana geri dönmesi gerekiyordu.
Bu, önündeki duvarın ötesini görmesine yardımcı olmaz mıydı?

Choi Han yeniden Dük Huten’e doğru hücuma geçti.

“Uh!”

“Ah, engelleyin! Okları atın!”

“Savaşçılar, durmayın!”

Girişin önünde savaşan askerlerin ve şövalyelerin seslerini duyabiliyordu.

İmparatorluğun askerleri ve şövalyeleri, önde Üçüncü Şövalyeler Tugayı ile birlikte, akan su gibi aceleyle saldırıya geçiyorlardı.

Huten ve Şövalyeler Tugayları Toonka ve diğer güçlü savaşçılara karşı savaşırken, askerler ileri doğru gidiyor ve kapıyı hedefliyorlardı.

“Düşmanların kapıya girmesine izin vermeyin! Ayak! Ayaklarını bağlayın!”

Whipper tarafının delirmiş seslerini duyabiliyordu. Deliydiler, ama sadece durumun aciliyetinden.

“Mızrakları doğrultun! Savaşçıları hedefleyen kılıçları engelleyin!”

Choi Han da durumun aciliyeti yüzünden delirmeye karar verdi.

Duke Huten’i görebiliyordu. Kendisinden farklı olarak her adımda zarafet ve klas barındıran kılıç ustasını görebiliyordu.

Duyuları geri dönmüştü.

Aurası bağlıydı ama yine de bu p*çi öldürmesi gerekiyordu.

Choi Han gülümsemeye başladı.

Cevabı göremiyordu, ancak sorunu açıkça görebiliyordu.

“Her bölgeye ateş edin!”

“Whipper Krallığı topraklarına geçmelerine izin vermeyin!”

“Şövalyelerin boyunlarını kesin!”

Kaos.

Kaosun içinden Whipper Krallığının askerlerinin sesini duyabiliyordu.

Choi Han, benzer nedenlerle bu durumda olduklarına inanıyordu.

“Toprağımızı koruyun!”

“Vazgeçersek Whipper Krallığı biter!”

Korumak.

Ben yere düşersem diğerleri zarar görecek.

Choi Han, çok güçlendiği için Karanlıklar Ormanından çıktığından beri bu aciliyet duygusunu hissetmemişti.

Ancak artık yeni bir evi ve bir ailesi vardı; yine koruması gereken bir şey vardı.

Bu yüzden bu durumda olduğuna inanıyordu.

‘Hayır. Hiç telaşlı hissetmiyorum.’

Bu duvarın kimliğini bulmuştu.

Choi Han, ilerlemesinin neden durduğunu anlamıştı.

Bu sesler yüzündendi.

– Choi Han, canının yanacağını düşünüyorsan elini kaldır! Senin için bir kalkan yaratacağım!

– Choi Han, insan aşırıya kaçma diyor!

“Kalkanları etkinleştirin! Pelia-nim’in etrafına bir kalkan koyun!”

“Rosalyn-nim! Elektrik büyüsünün ikinci raundu başlıyor!”

“Ateş, ateş duvarını söndürmelerine izin vermeyin! Ateş büyüsünü kullanmaya devam edin!”

“Mızrakları doğrultun!”

“Arkadaki askerler öndeki askerleri destekliyor! Geri itilirsek hepimiz ezilerek ölürüz!”

“Yaralıysanız arkaya geçin! Geri kalanınız, durmadan okları atmaya devam edin!”

Çünkü telaşlı olmayan tek kişi oydu.

Choi Han, Dük Huten’in kılıcını görebiliyordu. Kılıcın etrafındaki aura Choi Han’ın açıklıklarını hedef alırken, düzgün bir şekilde hazırlanmış gibi görünüyordu.

Bu zarafetle dolu bir saldırıydı. Choi Han o kılıcın önünde yerde yuvarlandı.

Güçlü bir düşmanın önünde hayatta kalmak için ne gerekiyorsa yapacaktı.

Choi Han toprakla kaplıydı.

“Sen-!”

Huten, Choi Han’ın kaçmak için yere yuvarlandığına inanamıyormuş gibi Choi Han’a baktı.

Bakışları, böylesine iyi bir kılıç sanatında ustalaşmış bir savaşçının nasıl olup da kaçmak için bu kadar kirli taktikler kullanabildiğini sorguluyor gibiydi.

“Ne kadar acınası.”

Ayrıca yerde yuvarlanan Choi Han’dan gelen açığı da kaçırmadı.

Huten’in kılıcı bir kez daha Choi Han’ın kalbini hedef aldı.

Huten alayla siyah miğferli kılıç ustasına baktı.

Choi Han’ın duruşu bozulmuştu çünkü auradan kaçmak için yerde yuvarlanmıştı. Böyle birini yakalamak kolaydı.

O anda oldu.

“Bu yüzden duvarı aşamadım.”

‘Ne?’

Miğferli kılıç ustasından tuhaf bir açıklama duyduğu andı.

“Kehehehe-”

Kahkahaları duyabiliyordu.

‘Saçmalık!’

Toonka.

“Bu Toonka!”

Toonka’yı unutmuştu. Dük Huten’in kılıcı irkildi.

Önünde miğferli kılıç ustası vardı.

Arkasında Toonka vardı.

Dükün kılıcının ucunda hafif bir tereddüt vardı. Ancak, başta planladığı gibi kılıcı sallamaya karar verdi.

‘Bu p*ç her şeyden önce geliyor.’

Miğferli kılıç ustasıyla başlayacaktı.

Dük Huten o anda miğferin arkasındaki o kırmızı gözlerle göz teması kurdu.

O gözler gülümsüyordu.

Dük tekrar irkildi.

Choi Han gülümsüyordu. Toonka’nın Dükün sırtına doğru hücum ettiğini görebiliyordu.

Toonka, peşinden gelen şövalyeler yüzünden kanlar içinde kalmıştı, ama yine de Dük’e doğru hücum ederken gülüyordu. Toonka’nın gözlerinde bir an önce Dükü öldürme isteğini görebiliyordu.

Sorun buydu.

Sorun, bu aciliyet duygusunu hissetmeyen tek kişinin kendisi olmasıydı.

Çünkü kendi başına bir şeyler yapmadan bile kazanmak için birçok yol vardı.

Cale ve diğerleriyle savaşırken bu yolları görebiliyordu. O kadar güçlü olmasa bile, her şeyin yolunda olduğunu görebiliyordu.

Toonka yere bir tekme attı.

Yarıya bölünmüş demir sopa Dük Huten’in kafasını hedefliyordu.

“Lanet olsun!”

İrkildiği o kısacık anda Dük Huten miğferli kılıç ustasından uzaklaşmaya karar verdi ve vücudunu çevirdi.

Önce Toonka’dan kurtulması gerekiyordu. Gümüş grisi aura Toonka’nın boynuna doğru ilerledi.

O anda oldu.

Dük Huten ürpertici bir ses duydu.

“Nereye bakıyorsun?”

Dük Huten’in vücudu kaskatı kesildi. Gözleri hareket etmeye başladı. Sanki duruşu az önce bozulmamış gibi orada duran miğferli kılıç ustasını görebiliyordu.

Ayrıca vücudunun yan tarafına saplanan normal kılıcı da görebiliyordu.

Yılanlar hiç ses çıkarmadan avlarını ısırırlar. Daha sonra zehirlerini serbest bırakırlar.

“Uh!”

Siyah aura, Dük’ün vücudunun içindeki kılıcın ucundan çıkmaya başladı.

Ancak, kimse siyah aurayı göremedi çünkü sadece Dükün vücudunun içinde yayılıyordu.

‘Bunca zaman boyunca aurayı kullanabilirdi……!’

Dük bunu yüksek sesle söyleyemedi, görebildiği tek şey o soğuk kırmızı gözlerdi.

O anda oldu.

Fiiiiiiiiiiii- fiiiiiiiiiiii-

Kale duvarının tepesinden gelen bir flüt sesi duydu.

Kalenin etrafındaki ateş duvarı düşmanların saldırmasını engelliyordu, ancak Akçaağaç Kalesinin güçlerini de kalenin içine kilitlemişti.

Gıjjjjjjjjjjjjj-

Bu, Rosalyn ve Raon’un kara bulutlarının üzerinde kaybolan, beyaz kuştu. O beyaz iskelet kuşu geri dönmüştü.

Beyaz kuş kara bulutları yarıp yere baktı.

Whipper Krallığının karadaki kuvvetleri kendilerini kilitlemişti, ancak Whipper Krallığının havadaki kuvvetleri her şeyden daha özgürlerdi.

Cale, Choi Han’ın kılıcı vücuduna saplanmış olsa bile Dük Huten’in ona bakmayı başardığını gördükten sonra sakince konuşmaya başladı.

“Kara kuleleri yok edin.”

Sesi, görüntülü iletişim cihazı aracılığıyla beyaz iskelet kuşların üzerindeki Cücelere iletildi.

İlk savaş yakında sona erecekti.

İmparatorluğun böyle olmasını istememesi önemli değildi. Cale ve Whipper Krallığı, uzun bir savaş istiyordu.

Bu, İmparatorluk Prensi Adin’i buraya sürüklemenin sadece ilk adımıydı. İlk hamleyi uzatmak için hiçbir sebep yoktu.

Ama İmparatorluk Prensi ateş çukurunun kenarına indiğinde… Gerçek bir ateş iblisi onu yutacaktı.

– Gücümü ileride düzgün kullanacaksın, değil mi?

Cale, cimri ateşli şimşeğe sessizlikle karşılık verdi.

———-
Kıtanın haritası : https://trash-of-the-counts-family.fandom.com/wiki/Western_Continent
Lütfen bizi desteklemeye devam edin! Ve bir hata görürseniz ya da bir öneriniz varsa lütfen yorumlarda belirtmekten çekinmeyin! Kesinlikle cevap vereceğimdir eheh (=w=)

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark (0)

No account yet? Register