Kont Ailesinin Çöpü – Ch 246 – ENGELLENECEK (2)

Yerden yüzlerce taş mızrak belirdi ve göğe doğru fırladı.

Işığa doğru ilerlerken Cale’in iradesini ve önceki sahiplerinin iradesini takip ediyorlardı.

“Bu taşlar da nereden…?!”

Taş mızrakların göğe doğru yöneldiğini gören Ayılar şaşkınlıklarını gizleyemedi. Ölüm Vadisindeki taşlar, kırılan enkazdan çıkan daha küçük taşlar ve hatta küçük parçacıklara ayrılan kayalar.

Bunların hepsi o mızrakları oluşturmak için bir araya toplanmıştı.

Düşmanı yok etmek için en keskin ve en sağlam silah haline gelmiştiler ve düşmanın boynuna nişan almıştılar.

Ejderha melezi kendisine doğrultulan yüzlerce keskin mızrağa bakarken gülmeye başladı.

“Evet evet! Hayatım hep böyle dikenlerle doluydu! Kahahahahah!”

Ejderha melezinin gözlerinde her şey birbirine karışıyordu, ancak kendisine doğrultulan keskin taş mızrakları, kızıl saçlı adamı ve onun kollarındaki Ejderhayı hissedebiliyordu.

Ayrıca babasından aldığı bu lanet olası ışık gücünü de hissedebiliyordu.

Ejderha melezinin yüzünde çarpık bir gülümseme vardı. Yüzünden çıkan damarlar kadar çirkin dudaklarının köşeleri öfke ve kıskançlık doluydu.

‘Ben!’

Ben böyle büyüyemezdim.
Babası olduğu iddia edilen piç onu bir mağarada ışık görmeden büyütmüş. Yıkıcı bir ışık gücü elde etmek için ışığa olan susuzluğunun büyümesinin tek yolunun bu olduğunu iddia etmişti.

Mağara zemininde vücuduna doğru süründüğünü hissettiği soğuğu asla unutmamıştı. Dünyayı ancak ilk büyüme evresinden geçtikten sonra görebilmişti.

Böyle bir şey yaşadıktan sonra, Cale’in kollarındaki Ejderha da dâhil olmak üzere tüm Ejderhalardan o kadar nefret etti ki bu onu çıldırtıyordu.

Gözleri geriye döndü.

Ejderha melezi, içindeki Ejderha kanının gerçekliğini görmezden geldi ve duygu denilen dalganın vücudunda taşmasına izin verdi. İç organları sanki bir tsunami tarafından süpürülmüş gibi kükrüyordu.

“Uh. Hehehe, uh.”

O kahrolası insan piçin geride bıraktığı karanlık hâlâ vücudunu yiyip bitiriyordu.

Çılgın Ejderha melezi bu öfke ve adaletsizlik duygusundan kurtulmalıydı.

“Gidin! Mızraklar, kılıçlar, umurumda değil, hepsini yok edin!”

Yavaşça yere inmeden önce birçok ışık demeti parladı.

Taş mızraklar havada bu ışık demetlerini karşılamak için uçtu.

Son derece parlak ışıklar ve sağlam taş mızraklar birbirine çarpmak üzereydi.

Cale konuşmaya başladı.

“Saldırmaya hazırlanın!”

Sesi bölgeyi doldurdu.

Güçlü ve kendinden emin ses, kaçan insanları durdurdu.

“Sihir Tugayları, sihirli kalkanları etkinleştirin! Askerler ve şövalyeler, patlamanın artçı şokunu olabildiğince azaltmak için kalkanlarınızı açın ve bir daire oluşturun!”

Cale’in bakışları farklı bir tarafa yöneldi.

Kendi grubunun durduğu yere.

Bakışları savaşçıların üzerinde durdu.

Balinalar, Kaplanlar, Rosalyn, Lock ve Choi Han.

“Böyle çıldırmış bir kişi, gücünü kontrol edemeden ölür.”

Bu tür bir ‘çılgınlık’, yaşamınız karşılığında size sınırlarınızın ötesinde güç veren türden bir şeydi.

Zaman geçtikçe Ejderha melezine kalan tek şey ölmek olacaktı.

Bu yüzden başlangıçta kaçmayı ve zamanın geçmesine izin vermeyi seçmişlerdi. Ölüm Vadisi yok edilecek ve yeterince hızlı olmayan insanlar ölecek olsa da, başka seçenekleri yoktu.

Ancak Cale, bunu engelleyeceklermiş gibi konuşuyordu. Herkesin bakışları Cale’e odaklanmıştı, Cale’in elindeki görüntülü iletişim cihazını görmediler.

Biiiiiiiiiiip- Biiiiiiiiiiiiip-

Acil arama sinyali veren ses bölgede yankılandı.

Şu anda bu görüntülü iletişim cihazı aracılığıyla Cale ile iletişim kurabilecek tek bir kişi vardı.

Alberu Crossman.

Veliaht prens hazırlıklarını bitirmişti.

Neredeyse her şey için çok geç olacaktı.

Şükürler olsun ki tam zamanında yetişmişti.

Cale, görüntülü iletişim cihazını Rosalyn’e fırlattı. Rosalyn onu kafa karışıklığı içinde yakaladı ve çabucak aramaya bağlandı.

Cale bunu yaparken tekrar konuşmaya başladı.

“O ışık demetlerini engelleyeceğim.”

Engellemek.

Bu kelime Choi Han’ın dudaklarını ısırmasına ve yumruklarını sıkmasına neden oldu.

‘Sonunda böyle mi olacak?’

Cale direnirken Ejderha melezinin ölmesini mi beklemek zorundaydılar?

Ancak Choi Han, Alberu’nun sesini duyduktan sonra dudaklarını ısırmayı bıraktı.

– Hazırlandı.

Cale, Alberu Crossman’ın sesini duyar duymaz bir emir verdi.

O ışık demetlerini bloke ederken onların yapması gereken şey buydu.

“Onu aşağı indirin.”

Ardından görüntülü iletişim cihazına doğru baktı ve konuşmaya devam etti.

“Majesteleri, başlayalım.”

Cale konuşmayı bitirir bitirmez düşman dizilişinden bir tepki geldi.

“Ahhhhh!”

“Ne yapıyorsun lan?”

“Öf! Neden bize saldırıyorsun?!”

Ölüm Vadisinin diğer tarafından gelen çığlıkları duyabiliyorlardı.

Ejderha melezinin yıldırımları yüzünden değildi. Choi Han başını kaldırdı.

Yakında çökeceklerdi.

Yavaş hareket eden kuvvetler havaya çarpacaktı.

“S, sizi Paerun piçleri!”

“Bize ihanet mi ediyorsunuz?!”

Ayı kabilesinin öfkeli haykırışları ve Yenilmez İttifakın çığlıkları duyulabiliyordu.

Cale gülümsemeye başladı. Alberu’nun sesi de duyulabiliyordu.

– Düşmanı sırtından bıçaklamak harika.

Paerun Krallığının kılıçları şu anda Yenilmez İttifaka saldırıyordu.

Cale, Alberu ve Clopeh Sekka.

Ejderha melezi ortaya çıktıktan sonra kaçmayı düşünmemişlerdi.

Güçlü bir düşmanı yenmenin yolu, en küçük açıklıkları yaratmaktı.

Yenilmez İttifakın.

Yenilmez İttifakın için çılgın Ejderha melezinden daha korkunç bir şey ortaya çıkmıştı.

Onları arkalarından bıçaklayan kılıçlardı.

Paerun Krallığı, şövalyeler ülkesi.

Şövalyeleri ve askerleri güçlüydü.

Yenilmez İttifak bayrağının yerine farklı bir bayrak yükselmeye başladı.

“Sizi çılgın piçler, böyle bir zamanda bize ihanet mi ediyorsunuz?!”

Yenilmez İttifakın üyeleri öfkeyle bağırmaya başladı.

Ejderha melezinin çılgına döndüğü anı kullanıyorlardı ve onları öldürmeye çalışmak için müttefik veya düşmandan ayırt etmeden herkese saldırıyorlardı! Paerun Krallığının acımasızlığı karşısında çileden çıkmıştılar.

Ancak, Paerun Krallığının bayrağını kaldıran Paerun Krallığı şövalyeleri, hareketlerini sessizce gösterdi.

Zaten böyle bir an olduğu için onlara ihanet ediyorlardı.

İki büyük güç havada çatışıyordu.

Bunlar, çılgına dönmüş bir birey ile sakin ve keskin bir bireyin gücüydü.

Doğal olarak, sakin ve keskin olanın arkasına geçmek mantıklıydı.

Hala sakin ve aklı başında olan Cale bağırmaya başladı.

“Bu savaşı kesinlikle kazanacağız!”

Sesi Breck Krallığının oluşumlarında yankılandı.

Zafer çığlığı hâlâ kendinden çok emindi.

Düzendeki askerler kalplerinin hızla attığını hissedebiliyordu. Düşman bir kaos halindeydi ve iki büyük güç havada çarpışmak üzereydi. Ancak, garip bir sebepten, zafer kelimesi kalplerine kazınmıştı.

“Sihirli kalkanları etkinleştirin!”

“Kalkanını kaldır ve çömel!”

Büyücüler ve şövalyeler bağırıyorlardı.

Askerler, onlara galip geleceklerini söyleyen kızıl saçlı komutana bakmak istediler, ancak görevlerini yapmaları gerektiğini biliyorlardı.

Sonra beklenen an geldi.

Taş mızraklar ve yıldırımlar sonunda birbirine çarptı.

Boooooooom!

Kulak zarlarını patlatacakmış gibi hissettiren yüksek bir ses bölgeyi salladı.

Şimşeklere çarpan taş mızraklar kırılmaya başladı. Aynı zamanda yıldırımlar da patlamaya başladı. Havai fişeklere benzeyen ışık patlamaları devam etti.

Ancak, hiç de güzel değildi.

“Sana iyi olduğumu söyledim.”

“…Hayır.”

Cale, onu patlamadan korumak için önünde duran iri bedeni gördükten sonra iç çekti. Ancak Lock, Cale ve Raon’un önünde dururken, Cale’in iç çekmesini duyduktan sonra bile yerinden kıpırdamadı.

Bu onun göreviydi.

Lock başını kaldırdı ve gökyüzüne baktı.

Diğerlerinin de kendi görevlerini yerine getirdiğini görebiliyordu.

O parlak, patlayan ışıklara doğru uçan insanları görebiliyordu. İnce, kırmızı bir sihirli iplik onları havaya gönderiyordu.

Rosalyn yine büyüler yapıyordu.

Daha sonra kırmızı büyüyle uçan insanlardan birine baktı.

Kırık moloz parçaları vücuduna çarptı. Yüzünü geçiyordular ve çizikler bırakıyordular, ancak Choi Han sadece yukarıya bakıyordu.

Taş mızraklar yıldırımları engellemişti. Hayır, onları yok etmişlerdi.

Choi Han, havaya doğru yükselmeye devam etmek için Rosalyn’in büyüsünü ve kırılan taş mızraklarını kullandı.

Ne yapması gerektiği konusunda emindi.

Kılıcını çıkardı.

Choi Han ve Ejderha melezi göz teması kurdu.

İkisi de karanlıkta onlarca yıl geçirmek zorunda kalmıştı. Karanlık bir mağara ve karanlık bir orman. İkisi de karanlığın içinde büyümek zorundaydı.

Ejderha melezinin korkunç görünümü Choi Han’ın dikkatini çekti.

Başlangıçta beyaz olan altın saçlar siyaha boyanıyordu.

Ejderha melezinin saçları ve gözleri, beyaz altına boyanmak için sihir kullandığı uzuvları, orijinal renklerine geri döndü.

“Öhö, ah. Daha bitirmedim!”

Ejderha melezinin gözbebekleri bulanıklaşmaya başladı. Çıldırmaktan dolayı her yeri acı içindeydi. Ancak melez Ejderha güçlerini kullanmayı bırakmadı.

Avuçlarında yine yıldırımlar belirdi.

Sonra ona doğru gelen piç kurusuna doğru yöneldiler.

“Öl!”

Bu ışık okları Choi Han’a doğru fırlatıldı, ancak Choi Han o yıldırımlara bakarken kılıcını bile kıpırdatmadı.

Oooooooong.

Bunun yerine, siyah aurasını harekete geçirdi. Eksik karanlığını kılıcına kanalize etmeye devam etti. Daha sonra, ilerlerken Ejderha melezine sadece dümdüz baktı.

Çünkü inancı vardı.

Choi Han, kendisine yönelen yıldırımlardan korkmuyordu.

Baaaaam!

Baaaaam!

Bu iki yıldırımlara birer kamçı çarptı. Su kamçısının ucu parçalanmadan önce sallandı. Ancak yıldırım yön değiştirmişti.

Witira, Choi Han için bir yol oluşturuyordu.

Aynı zamanda, bir taş mızrak yön değiştiren yıldırımı yok etti.

Choi Han, önünde beyaz saçlı bir adamın sırtını görebiliyordu. O adamın omzuna çıktı.

O omzu ilerlemeye devam etmek için bir basamak olarak kullandı. Archie tüm gücünü kullanarak Choi Han’ı havaya uçururken, Archie’nin iki eli Choi Han’ın son basamak taşı oldu.

“Ateş!”

Diye bağırdı Archie.

Choi Han, kılıcı başının üstünde tutan elini kaldırdı.

Kılıç, tekrar tekrar siyah aura ile aşılandıktan sonra siyah bir mızrak gibi görünen bir silaha dönüşmüştü.

Choi Han, Henituse bölgesindeki savaşta Cale’den bu kılıcı aldığı zamanı hatırladı.

‘Tüm gücünü kullan.’

‘Buraya yazacağın senin tarihin.’

‘Sana güveniyorum.’

Siyah bir kuş önüne doğru uçarken Choi Han gülümsedi.

“Bu, ne… Bu karga da ne! Böyle değersiz bir varoluş nasıl da cesaret eder…! Çekil!”

Ejderha melezinin yüzünü birden fazla karga kapladı. Kaplan şaman Gashan’ın Ejderha melezinin görüşünü kapattığı an buydu.

Choi Han’ın karanlığı, Ejderha melezine doğru uçan bir mızrak haline geldi.

Ancak melez Ejderha onu hedefleyen gücü gözden kaçırmadı. Kendisine yaklaşan yüksek gücü hissedebiliyordu. Şu anda bükülmüş vücuduna dokunursa bu gerçekten onun sonu olurdu.

Çılgına dönmüş bir haldeyken bile bunu bilmemesi mümkün değildi. Ejderha melezi kollarını hareket ettirmeye başladı.

“Bu kadar aptal bir şeye kanacağımı mı düşünüyorsun, uh!”

Şşşşşşşşş-

Kolları bağlandı.

Onu biraz olsun bağlamayı kim başarabilirdi ki? Witira’nın kırbaçları, ışık yüzünden buharlaşsalar bile onu tutuyordu.

“Kahretsin! Ben, ben, hepinizi öldüreceğim!”

Ejderha melezi etrafta sallanmaya başladı.

Tek görebildiği karanlıktı, bedeni hareket etmiyordu.

Büyüdüğü karanlık mağaraya benziyordu.

Hayır, büyümek bunu tanımlamanın doğru yolu değildi.

Daha çok bir hayvan gibi yetiştirilmek gibiydi.

Geçmişinin bu hatıraları Ejderha melezinin vücudunun sınırlarına ulaşmasına neden oldu.

Ejderha melezi zihninde bir şeylerin kırıldığını hissetti. Aynı zamanda, vücudu nefes alamayacak kadar aşırı derecede ısındı.

“Ooooooo, uh.”

Ejderha melezinin vücudundan parlak ışık sızmaya başladı.

Ejderha melezinden gelen, geri sayımı başlatan bir bombaya benzer, bilinmeyen bir tehlike duygusu yayılıyordu.

‘Sıcak, çok sıcak!’

Ejderha melezi vücudu parlamaya devam ederken içinden bağırdı.

Şşşşşşşşş-

Su kırbacı ışık tarafından tamamen buharlaştı.

“Herkes kaçsın!”

Witira kırbacı yok olur olmaz bağırdı. Işıkla yanıp kül olmuştu.

“Patlayacak.”

Ejderha melezinin vücudu sonunda patlayacaktı.

Sonra ölürlerdi.

Bu patlamanın artçı şoku çok büyük olurdu.

Witira, gücün bu bombaya doğru geldiğini hissedince aşağı atladı.

Geri sayımı bitirecek olan kişiydi.

Siyah bir mızrak.

Choi Han yere düşerken kollarını açtı. Gözlerini açık tutup tek bir yere odaklandığı için güvenli bir şekilde inmeyi düşünmüyordu bile.

Uçan kara mızrak sonunda ışığa ulaştı.

Hayır, o ışığın içindeki karanlığın zerresine ulaştı.

Raon ve Choi Han’ın geçmişteki saldırılarının bulunduğu yerdi.

Puuk.

Karanlık, ışığı delip geçti.

“Ahhhhhhhhhhhhhhhhh!”

Ejderha melezi bir çığlık attı.

Choi Han, bu dünyaya geldiğinden beri kendisine en çok benzeyen kişiyi görmüştü.

Siyah saçlı ve siyah gözlü.

Orijinal rengine dönen Ejderha melezinin haykırışı Ölüm Vadisini doldurdu.

Bir an sonra.

Boooooooom!

Gökyüzü bir kez daha sarsıldı.

Plop.

Choi Han düşüşünü durduran bir şey hissetti.

Beceriksizce birleşen kemikler sırtını desteklerken gıcırdıyordu. Mary, onun düşmesini önlemek için çabucak yeni bir kemik wyverni yaratmıştı.

Choi Han, parlak ışığın içinden kendi karanlığını hissedebiliyordu.

Ve sonra emin oldu.

“…Emri yerine getirdim.”

Onu aşağı indir.

Cale’in yapmasını söylediği gibi yapmıştı.

Choi Han, düşmanın yukarıdan yavaşça düştüğünü görebiliyordu. Ne bir insana ne de bir Ejderhaya benzeyen ve bunun yerine ikisinin korkunç bir birleşimi olan siyah varlık yavaş yavaş yere düşüyordu.

Onun düşüşünü savaş alanındaki herkes izledi.

Bu insanlardan biri, Cale Henituse, Raon’un nefesini dinlerken düşen kişiye baktı.

Huuuuuu, huuuuu.

Raon’un verdiği nefesler sıcaktı. Bu genç Ejderha daha da hastalanıyor gibiydi. Ancak bu süreçte çok sakin ve uysal davranıyordu.

Cale, cebinden Raon kadar ısınan bir şey çıkarırken bu gerçek karşısında kaşlarını çatmaya başladı.

“Genç efendi-nim, nereye gidiyorsunuz? Neden düşen düşmana doğru gidiyorsunuz?”

Cale, Lock’un sesini duyabiliyordu ama tereddüt etmeden yürümeye devam etti.

Ejderha melezinin nereye düşeceğini tahmin edebiliyordu, bu yüzden oraya gidiyordu.

Cebindeki eşyayı sıktı.

Beyaz bir taçtı.

Ejderha kanını seven taçtı.

Bu, Ejderha Katilinin aradığı son antik güçtü ama Cale bunu son anda onun elinden almıştı.

Cale, düşmekte olan düşmanın son anlarını selamlamak için hareket ederken onu elinde tuttu.

———-
Kafanızda kıtanın haritası netleşsin diye buyrun haritanın linki burada : https://trash-of-the-counts-family.fandom.com/wiki/Western_Continent
Lütfen bizi desteklemeye devam edin! Ve bir hata görürseniz ya da bir öneriniz varsa lütfen yorumlarda belirtmekten çekinmeyin! Kesinlikle cevap vereceğimdir eheh (=w=)

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark(0)

No account yet? Register