Kont Ailesinin Çöpü – Ch 14 – YOLA ÇIKMAK(1)

“Gergin gibi görünmüyorsun.”

Cale babasının sözlerine cevap vermek yerine gülümsedi. Cale’in durumu son birkaç günde çok daha iyiye gitmişti. İyiye gitmekten başka çaresi yoktu.

‘Sonuçta ölesiye dövülmekten kurtuldum.’

Henituse malikânesinde düne kadar yağmur yağıyordu. Eğer hikâye romandaki gibi ilerlemiş olsaydı, Cale yağmurlu bir günde dayak yemiş olacaktı. Tabii ki, Cale dün gece dayak falan yememişti.

Aynı zamanda şimdi güzelce uyuyabiliyordu. Bunun sebebi Kırılmaz Kalkanın kalbinin etrafını sürekli sardığını hissedebiliyor olmasıydı. Ron ya da Beacrox gibi birine yanlış yapsa bile, hayatta kalmayı başarabileceğini bilmek, geceleri daha rahat uyuyabilmesini sağlamıştı.

“Baba.”

Cale konuştuğu sırada önünde yayılmış olan öncesinden çok daha şatafatlı kahvaltı sofrasına baktı.

“Bana eşlik edecek olanların sayısı yine artmış gibi görünüyor. Sana sayıyı azaltmanı istediğimi söylemiştim.”

Babasına ona eşlik edip ihtiyaçlarını karşılayacak olan hizmetlilerin sayısının azaltılmasını istediğini söylemişti. Hans ve Ron’nun yeterli olacağını söylemişti. Tabi ki, Hans’ın başta rengi solmuştu, ancak, kediciklerin de bu yolculukta onlara eşlik edeceğini duyar duymaz hemen eşyalarını toparlamaya başlamıştı.

“Ah, o konuda…”

Nedense, Deruth lafını bitirmeden konuşmayı kesmişti. O anda, bir başkasının sesi konuşmalarına katıldı.

“Bu benim kararımdı.”

Konuşan Kont’un eşi, Violandı.

Tabağına bakarken, saçı, tek bir başıboş tel olmadan, mükemmel bir topuz şeklinde başının tepesinin toplanmıştı. Oğlu Basen’e benzer görünüyordu. İkisinin de Cale ile göz teması kurmamaları ve yüzlerindeki keskin ifade bile aynıydı.

“Bu kadar küçük bir grupla gitmek istediğin için ailemizden birinin fakir ve berbat görünmesini göze alamayız.”

Son derece keskin bir sesti. Violan devam etmeden önce, gözlerini Cale’in yönüne bakmak için kaldırdı.

“… Senin berbat olduğunu ima etmiyorum.”

“O kadarını ben bile anlayabilirim.”

Violan, Cale’in cevabını duyduktan sonra yemeğinden bir lokma alıp konuşmasına devam etmeden önce bir an tereddüt etti.

“İnsanlar, özellikle soylular, dışardan nasıl gözüktüklerine çok dikkat ederler.”

‘Kontes Violan’. Cale sessizce onu izledi.

Sanatkârlardan oluşan fakir bir ailenin en büyük kızı olarak doğmuştu ve büyüyünce bir tüccar loncasının başında olmayı hayal etmişti. Buradan soylulara satılan lüks eşyalardan etkilenip Henituse bölgesine gelmişti. Buraya geldiğinde heykel sanatına âşık olmuştu.

En sonunda, bölgenin kültürel işlerinin yöneticisi olarak yaşarken Kont Deruth ile tanıştı ve ona âşık oldu.

Cale’in, hayır, Kim Rok Soo’nun görüşüne göre, hayatıyla ve kendiyle ilgili çok gurur sahibiydi, bu yüzden ailesi ile de gurur duyuyordu.

Cale’in kendisini sessizce izlediğini bilmesine rağmen ifadesinde tek bir değişiklik olmadan devam etti.

“Sanat o insan müsvedde- mm.” (bilerek yarıda kesilmiş)

Ticaret dünyasında bir süre çalışmış olduğu için biraz kaba bir konuşmacıydı.

“Her neyse, görünüşün bir insan hakkında her şeyi açığa çıkardığını düşünen birçok insan var.”

Cale’e yanına bir sürü hizmetli almasını söyleme şekli buydu. Amacı, Cale’in yanına sadece birkaç hizmetli aldığı için olumsuz değerlendirilmemesiydi.
Doğal olarak, Cale de işlerini kendisi yerine yapması için birçok insanı yanına almak isterdi.

‘Ne kadar güzel ve rahatlatıcı olurdu?’

Artık bir hizmetli olmadan üstünü değişmekte zorlanıyordu. Kim Rok Soo, Cale olarak sadece bir haftadır bu dünyada bulunmuştu, ama o kolay hayata şimdiden alışmıştı ve bırakmak istemiyordu.

Ancak, birkaç gün sonra Cale’in kaderinde çılgın bir Kara Ejderha ile karşılaşmak vardı.

Bu çılgın ejderhayı önceden serbest bırakamazsa, vahşileşebilir ve birçok insanı öldürebilirdi. Cale başkalarının başına gelenleri umursamasa da, yine de gözleri önünde insanların öldüğünü görmek istemiyordu.

Dahası, ejderha yüzünden yaralanacak olan insanların sorumluluğunu da almak istemezdi.

Sorumluluk ağır bir yüktü ve küçüklüğünden beri kendi hayatının sorumluluğunu üstlenen Kim Rok Soo gibi biri için, insanlar ve insanların hayatlarıyla ilgili sorumluluğun en korkunç ve en ağır yük olduğunu biliyordu.

Bu yüzden konuşmaya başladı.

“Sanat, ruhun aynasıdır.”

Violan bakışlarını tabağından kaldırdı ve Cale’e baktı. Bu, uzun zamandır ilk kez ikisinin birbirleriyle göz teması kurmalarını sağladı.

“… Bunu biliyorsun.”
“Evet. Biliyorum.”

Cale, bu yolculukta ihtiyaç duyduğu şeyleri hazırlamak için son dört gün boyunca tüm bölgede dolaşmıştı. O gezilerden birinde gördüğü şeylerden birini okudu.

“Heykel yapmak sadece bir parça mermer parçalamak değildir. Kalbinizde olanın bir yansımasını yaratmaktır.”

Bu kez tabağına bakan ve Violan onu izlerken yemeye devam eden Cale oldu.

Bunu Galerideki tabelada okudum.

Henituse bölgesindeki Galeri, yeni heykeltıraşların eserlerinin sergilendiği yerdi. Galerideki tabeladaki bu ifade Violan’ın bizzat yazdığı bir şeydi.

“…Dilediğin gibi yap. Seninle gidenlerin sayısını azaltacağım ama karşılığında vagon ve içindeki her şey en yüksek kalitede olacak. Biz Henituse insanları için en azından bu kadarı olmalı.”

“Benim için sorun yok. Lütfen bana en pahalı şeyleri verin.”

“Harika. Engebeli yollarda dolaşırken kıçına azıcık bile rahatsızlık vermeyecek bir vagonun olduğundan emin olacağım.”

“Sadece en iyisi.”

Cale tabağına baktığı için onu göremiyordu ama kaybolmadan önce Violan’ın yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Başından beri bunu izleyen Kont Deruth, yavaşça yükselen gülümsemesini örtmek için sahte bir öksürük sesi çıkardı ve Cale’e sordu.

“Başkente gidecek tüm soyluların kişilikleriyle ilgili olan Hans’ın verdiği bilgileri doğruladın mı?”

Deruth kendi bilgi ağını ve bilgi loncasını diğer soylular hakkında bilgi satın almak için kullanmış ve Cale’e vermesi için Hans’a teslim etmişti.

“Evet. Oldukça eğlenceliydi.”

Bu dosyaları satın almak muhtemelen zordu. Aslında, muhtemelen bir servete mal olmuştu. Her bir kişi hakkında yalnızca üç veya dört satır olmasına rağmen, soylular hakkında bilgi satın almak değerli ve pahalıydı.

“Birkaç tane önemsiz olan, birkaç tane aptal olan, birkaç tane zeki ve korkutucu olan, hatta birkaç tane güç için çaresiz olan insan var. Görünüşe göre bu sefer her türden insan geliyor.”

Elbette aptalca iyi insanlar, kötüler ve pislikler de vardı.

“Sana gönderdiğim dosyayı okudun demek. Ahem. Her neyse, istediğini yap. Ama Cale.”

“Evet baba.”

“Tuhaf bir söylenti duydum.”

Cale’in omuzları hafifçe gerildi.

“Görünüşe göre insan yiyen ağaç, o siyah ağaç değişmiş. Şimdi güzel mavi yaprakları olan beyaz bir ağaç. Eskiden hiçbir şeyin yetişmediği o yerde çimen bile büyüyormuş.”

Son dört günde en çok değişen yer, kenar mahalledeki tepenin zirvesi olmuştu. Orası sadece kara ağacın yaşadığı bir yerdi, ancak o ağaç, Cale kinini giderdikten sonra mavi yapraklı beyaz güzel bir ağaca dönmüştü ve şimdi neredeyse ilahi görünüyordu.

“İlginç bir söylenti değil mi?”

“Evet. Ne ilginç bir söylenti.”

Cale’in şu anda kazandığı kadim gücü ifşa etmeye niyeti yoktu, bu yüzden söylenti hakkında hiçbir bilgisi yokmuş gibi davrandı.
Kont Deruth’un gecekondu mahallelerine gittiğini bilmemesine imkân yoktu. Ancak, kadim güç hakkında hiçbir bilgisi olmayacaktı. Sadece Cale ve insan yiyen ağaçla ilgili bir şey olduğundan şüphelenirdi.

“Evet, o kadar da önemli değil. Ancak, ne yaparsanız yapın söylentilere dikkat etmen gerekiyor. İnsan gözü ve ağzından daha korkutucu hiçbir şey yoktur. Ama bölge içinde olan her şey, ev halkımız için sorun teşkil etmez.”

“Bunu aklımda tutacağım.”

Cale, kendi topraklarında kaldığı sürece gerçekten huzurlu bir hayat yaşayabileceğini hissetti. Başkentten çabucak dönüp, kanepede patates gibi yaşamak ne kadar harika olurdu?

Başkente giden Cale için düzenlenen lüks kahvaltı nihayet sona erdi. Yapacak işleri olduğu için ayrılışını izleyemeyen Kont ve Kontes’le vedalaştı ve sonra orada garip bir şekilde duran kardeşleriyle göz teması kurdu.

“Ne?”

Küçük kardeşi Basen, Cale’in sorusu karşısında başını salladı. Küçük kız kardeşi Lily yavaşça ona yaklaştı. 7 yaşındaydı. Bu en küçük kardeşi ile arasında 11 yıl yaş farkı vardı.

“L, lütfen sağ salim bir yolculuk geçir.”

“Teşekkürler. Sen de burada kendine dikkat et.”

Lily şiddetle başını salladı.

“Evet!”

Sonra sessizce Cale’e baktı. Cale, bakışlarına karşılık olarak gelişigüzel bir şekilde sordu.

“Gezimden sana bir hediye getireyim mi?”

“Gerçekten mi?”

‘Düşündüğüm gibi. Bir hediye istiyor.’

Cale, Lily’nin yüzünde sırayla ortaya çıkan şaşkın, etkilenmiş ve mutlu ifadeyi izlerken başını salladı.

“Evet. Ne istersin?”

“Bir kılıç.”

“…Ne?”

“Lütfen bana bir kılıç al.”

‘7 yaşındaki biri kılıç mı istiyor?’

Cale’in yüzündeki şoku gören Basen konuşmaya başladı.

“Hyung-nim, Lily’nin bugünlerde hayali kılıç ustası olmak.”

“Öyle mi?”

Cale ciddi bir şekilde Lily’ye baktı. Bu ev halkının hepsinin uzun kolları, uzun bacakları ve iyi bir fiziği vardı. Lily sadece 7 yaşındaydı, ancak yaşına göre uzun boyluydu ve çaba sarf ederse kolayca iyi bir kılıç ustası olabilirdi.

“Sanırım bu ona yakışır.”

Lily’nin gözleri parıldamaya başladı.

“Sana pahalısından bir tane alacağım.”

Lily karşılık vermek yerine utanç içinde başını eğdiğinde gülümsemeye başladı. Cale, ona bakan 15 yaşındaki erkek kardeşine bakarken bunu görmedi.

“Sen de mi bir şey istiyorsun?”

“Bir dolma kalem.”

“Tamamdır.”

Kardeşlerinin hediye isteklerini de aldıktan sonra kahvaltı sona erdi.

*******

Cale onu başkente götürecek vagonun önünde dururken ifadesi tuhaftı.

‘Ne kadar garip.’

Yanında duran kişiye garip bir ifadeyle sordu.

“Neden onların koltuğu benim koltuğumdan daha iyi?”

Cale, yanındaki pahalı ve yumuşak yastığa ve minderin üzerinde oturan iki kediye bakıyordu.

“Genç efendi, kıymetli kedilerimiz bu yolculukta rahatça seyahat etmesinler mi? Çok küçük ve değerliler.”

Hans, kediler için hazırladığı özel malzemeleri de arabaya koyarken cevap verdi. Cale ve Ron’un yüzlerinde boş ifadeler vardı.

‘Sis yarattıklarını ve içini zehirle doldurduklarını görmediği için.’

Cale, üç gün önce On ve Hong’u bahçenin boş bir köşesine çağırmıştı.

‘Ne yapabilirsiniz?’

Sorusuna yanıt olarak On kedi halindeyken sis oluştururken Hong, havaya zehir yaymak için kanının bir kısmını kullanmıştı. Elbette On, Cale’in ölmesini önlemek için zehirli sisi kontrol edebiliyordu. Dahası, Hong’un yayabildiği zehir şu anda yalnızca felç edecek düzeydeydi.

‘Siz ikiniz oldukça işe yararsınız.’

On ve Hong, Cale’in övgüsünü duyduktan sonra gururla cevap verdiler.

‘Zehirli sisimiz sayesinde kaçabilmeyi başardık!’

‘Oldukça işe yararız!’

O günden itibaren On ve Hong, gün boyu lezzetli yemekler yiyebiliyordular. Doğal olarak, Hans onlara bunu sağlamaktan mutluydu.

“Genç efendi, yukarıda şoförle oturacağım.”

“Tamam.”

Ron sürücünün yanına atladı ve Choi Han ona doğru yaklaştığında Cale de binmek üzereydi.

“Cale-nim.”

Choi Han, Cale’i genç efendisi olarak çağırmak istemediğini, bunun yerine ona Cale-nim demeyi seçtiğini söylemişti.

“Ne?”

“Seni korumak için aynı vagonda olmam gerekmez mi?”

Cale’in ifadesi, acı hurma yemişe dönmüştü.

“…Bunun için…”

‘Bunu yapman gerçekten gerekli mi?’

Cale’in ifadesi bunu söylüyordu ve Choi Han başka bir şey söylemedi, sadece başını salladı. Cale, Choi Han’ın uzaklaşmasını izlerken gözlerini kıstı.

‘Bu gerçekten tuhaf.’

Choi Han’ın gözlerindeki bakış hala pek net değildi. Zihni hâlâ öfke ve intikam düşüncesiyle dolu gibiydi. Cale dün Harris Köyü’ne insanlar gönderdiklerini söylediğinde, Choi Han’ın gözlerindeki öfkeyi görebilmişti.

Ama eskisinden biraz farklı hissettiriyordu. Romandaki gibi tam bir umutsuzluk içinde değildi, ‘Dünya benim mutlu olmamı istemiyor! Tüm sevdiklerimi nasıl öldürebilirler?!’ Bu yüzden tuhaftı.

‘Oldukça çabuk kendine geldi.’

Şu anda romanın Beacrox, Rosalyn ve Lock’la seyahat ederken, kalbinde bir kılıç taşıyan ama dışarıda sakin bir tavırla dolaşan kısmındaki ruh halindeymiş gibi gözüküyordu. (İçinde hâlâ güçlü bir intikam arzusu olmasına rağmen gerçekten sakin görünümlüydü.) Bu durum kötü olmadığı için üzerinde durmadı ama Cale’in ağzında tuhaf bir acı tat vardı.

“Burasının senin yerin olduğunu sanmıyorum.”

Grubun lideri, bölgenin Şövalye Tugayı’nın Yüzbaşı Yardımcısı, Choi Han’a yaklaştı ve konuşmaya başladı. Yüzbaşı Yardımcısı, Choi Han’a onu küçümsercesine sırıtmadan önce baştan ayağı süzdü.

‘Böyle davranacak en az bir kişinin çıkacağını biliyordum.’

Cale dilini cıkladı.

Choi Han, yeteneklerini saklamıştı ve ortalama bir seviyedeymiş gibi gösteriyordu.
Sorun, Cale’in Kont’un Malikânesine misafir olarak getirdiği ilk kişinin Choi Han olması ve Kont Deruth’un ona önemli bir misafir gibi davranmasıydı.
Buna ek olarak Cale’in muhafızlarından biri olarak onlara eşlik ettiği gerçeğini, bazılarının ondan hoşlanmamasına ve ona karşı çıkmasına neden olmuştu.
Hâlâ Cale’nin konuğu olduğu için onu gözle görülür bir şekilde rahatsız etmiyordular ama Choi Han’ı kızdırmak için arkadan yaptıkları pek çok şey vardı.

‘Genç efendi, Choi Han-nim’in bizimle başkente gidecek diğer şövalyelerle anlaştığını sanmıyorum.’

‘Öyle mi?’

‘Evet. Sanırım bunun sorumlusu Yüzbaşı Yardımcısı.’

‘Anladım Hans. Bunun için endişelenmeyi bırakabilirsin.’

Cale, Hans’ın raporunu düşündü ve Choi Han için değil, Yüzbaşı Yardımcısı için üzüldü.

‘Çok geçmeden, gözlerinin sadece yerde değil, tamamen yeraltında olduğunu anlayacak.’ (Gerçekten kör demek istiyor.)

Dövülmek için bir şey yapmadığı sürece sorun olmayacak.

Cale, onların arasındaki sorunlarını çözmeye çalışmadı.

Yüzbaşı Yardımcısı, Choi Han’ın gerçek becerilerini gördükten sonra düzgün bir şekilde uyuyamayacaktır. Aşırı derecede korkarken nasıl uyuyabilir?

“Genç efendi, şimdi gidelim mi?”

Yüzbaşı Yardımcısı Cale’e sordu ve Cale cevap verirken vagon kapısını kapattı.

“Evet. Hadi gidelim.”

15 asker, 5 şövalye ve bir özel muhafız. Bu koruma timi ve daha başka kişilerden oluşan Cale’in grubu, sonunda başkente doğru yola koyuldu.
Tabii ki, çoğu fantastik dünya seyahatinde olduğu gibi, olaysız bir yolculuk olmayacaktı.

Henituse bölgesinde kimse Cale’in arabasına dokunmaya cesaret edemedi. Arabada aileyi temsil eden bayrak bile yoktu, ancak arabanın üzerinde Henituse ailesinin sembolü olan Altın Kaplumbağa vardı. Henituse ailesinin zenginlik ve uzun ömürlülüğe olan sevgisinin bir temsilcisiydi.

Ancak, Henituse bölgesinden ayrılır ayrılmaz bir durumla karşılaşmıştılar.

‘Beklediğim gibi, gerçekten ortaya çıktılar.’

Bir dağ yolundan geçerlerken, onlarca insan aniden vadide ortaya çıktı.

“Bu dağı aşmak istiyorsanız parasını ödeyin!”

“Sahip olduğunuz her şeyi çıkarın! Her şeyi verdiğinizi iddia ettikten sonra bir şey bulursak, bulduğumuz her 1 bronz için 1 tokat yiyeceksiniz!”

Evet, ortaya çıkanlar haydutlardı.
Bir fantezi hikâyesinde haydutlar olması kaçınılmazdı, ancak onlarcasının olması şaşırtıcıydı. Sadece 5 atı olan bu arabaya saldırırken muhtemelen sayılarına güvenmişlerdi. Cale esneyen kedi On’a baktı ve sordu.

“Arabamdaki sembolü göremediklerini mi düşünüyorsun?”

“Sanırım öyle.”

“Aptallar! Çaylaklar!”

Cale, Hong’un değerlendirmesine başını salladı. Haydutlardan korkmuyordu. Neden korksundu ki?
Tak tak.
Pencere hafifçe açılmadan önce sürücü koltuğunun yanındaki küçük pencereden tıklama sesi geldi ve Ron içeri baktı.

“Genç efendi, bir ara vermemiz gerekecek gibi görünüyor. Görünüşe göre burada oldukça fazla tavşan var.”

Tavşanlar. Cale bir an kafasını salladı. Ron gülümsemeden önce “Ah!” Dedi ve ekledi.

“Ah, bu tavşan senin için yakalayacağım tavşandan farklı, genç efendi. Elbette bu tavşanlar benim tarafımdan değil başkaları tarafından yakalanacak.”

Cale, haydutlardan daha korkunç biri tarafından korunuyordu. Zamanı hesaplamaya başlarken, haydutların vagonun dışından gelen çığlıklarının sesini dinledi.

“Yaklaşık bir buçuk gün.”

Yaklaşık bir buçuk gün içinde, Kara Ejderhanın işkence gördüğü bölgeye varacaklardı. Bu Choi Han’ın romanda oraya gitmesinden daha erkendi. Onları hiç ara vermeden ileriye devam ettirmesinin nedeni buydu.

Translator: Yasemin

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark(0)

No account yet? Register