Kont Ailesinin Çöpü – Ch 357 – KAYITLAR (2)

Cale’e doğru gülümseyerek giden Kadim Ejderha Eruhaben, Cale’in ifadesini görünce irkildi.
Cale elini Eruhaben’e uzatırken umursamadı.

“…Ne istiyorsun?”

Eruhaben, Cale’in ondan ne istediğini bilmiyordu. Cale karşılık verdi.

“Ah, bilmiyormuş numarası mı yapacaksınız, Eruhaben-nim?”

Cale’in sesi son derece sertti.
Cale, kadim Ejderha Eruhaben Cale’in her zamankinden farklı olan ses tonuyla yavaşça kaşlarını çatmaya başlayınca tekrar konuşmaya başladı.

“Lütfen antik eseri teslim edin.”

Garip bir şekilde kaba bir ses tonuydu. Ancak Cale ile göz göze gelen Eruhaben, onun ses tonundan şikâyet etmedi.
Bunun yerine sakin bir ifadeyle karşılık verdi.

“Antik eser mi? Kırıldığını duymadın mı?”

“Haaaaa.”

Cale derin bir iç çekti.
Eruhaben bu iç çekişi duyduktan sonra kendini irkilmemek için durdurmak zorunda kaldı. Cale Henituse’un ona bakmadan önce antrenman sahasının tavanına baktığını görebiliyordu.

“Eruhaben-nim.”

Cale sakince devam etti.

“Hilenize kanmış gibi mi görünüyorum?”

Cale, sessizce onu izleyen Eruhaben’e baktı.

Antik eser.

Canlılık dolu kavanozdan gelen su kullanıcının istediği miktara kadar dolar.
Sadece kullanıcının ihtiyaç duyduğu kadar dolardı. Kullanıcının isteklerini karşılayamazsa kırılırdı.
Paralı Asker Kralının ona söylediği buydu.

“Kavanozu neden düzgün kullanmadığınızı sormaya hiç niyetim yok.”

Cale’in ifadesi sakin kalmaya devam ederken, Eruhaben giderek daha fazla kaşlarını çatmaya başladı.

“Haaaa, sen-”

Eruhaben konuşmaya başladı ama devam edemedi. Çünkü Cale onun sözünü kesti.

“Kavanozun, kullanıcının istediği kadar dolduğu söyleniyor.”

Bir adım, ardından bir adım daha.
Cale, kadim Ejderhaya yaklaşmaya başladı.

“O antik eser şu anda sizin ellerinizde bir işe yaramaz, Eruhaben-nim.”

Bin yıl.

Bu kadar uzun süre yaşamış birisiydi. Cale, kibirli ve bağımsız olmasıyla bilinen türler arasında en uzun yaşayanı olan bu Ejderhadan o kadar da korkmuyordu.

“İşe yaramaz çünkü daha uzun yaşamak istemiyorsunuz.”

Bir adım.
Cale, konuşmaya başlayan Eruhaben’den sadece bir adım uzakta durdu.

“Haklısın.”

Cale ile aynı fikirde değilmiş gibi yapmadı.

“O kavanozu tekrar elime koysan da su dolmaz.”

Eruhaben, daha uzun yaşamak istemediğini itiraf etti.
Cale, Beyaz Yıldıza karşı verdiği mücadeleden sonra sararmış olan Eruhaben’in tekrar iyi göründüğünü gördü ve sordu.

“Yaklaşık bir yıl mı?”

Bir Rüzgâr Elementalinin ona söylediklerini hatırladı.
Eruhaben’in sadece bir yudum içtiğini söylemişti.
Cale, o tek yudumda ne kadar canlılık olduğunu soruyordu.

“…Evet. Sanırım muhtemelen bir yıl daha yaşayacağım.”

Bir yıl.

Bu, Eruhaben’in Beyaz Yıldıza karşı savaşmak için enerjisini tüketmeden önce kalan süresiydi.
Eruhaben bunun yeterli olacağına karar vermişti.

“Beyaz Yıldızı o süre içinde yeneceğiz.”

Kadim Ejderha, bu süre içinde Beyaz Yıldızı yeneceklerinden emindi. Aynı zamanda bunun gerçekleşmesi için iradesini gösterme yolu buydu.

“Ama nasıl bildin?”

Eruhaben sessiz Cale’e antik eserle ne yaptığını nasıl bildiğini soruyordu.
Demir kapının dışında herhangi bir büyü ya da antik güç hissetmemişti.

“Önemli mi?”

Cale, konuşmaya devam etmeden önce açıkça cevap verdi.

“Rüzgâr özelliğine sahip antik gücümü güçlendirdikten sonra kazandığım bir şey var.”

Cale diğerlerine rüzgâr özelliği olan antik gücünü güçlendirdiğini söylemişti ama bu güçlenmenin ne anlama geldiğini söylememişti.
Grup, Cale’i dinlendirip yemek yedirmeye odaklandıkları için bunu merak etmemişti.

“İstediğim zaman Rüzgâr Elementallerinin seslerini duyabiliyorum.”

“Ah.”

Eruhaben başını salladı.

Elementallerin sesini duymak. Bu büyü ya da antik güç gerektirmiyordu.
Bu doğal olan bir şeydi.

“Elementaller sana söylemiş olmalı.”

“Onun gibi bir şey.”

Eruhaben, Cale’in cevabını duyduktan sonra iç geçirdi.

Kadim Ejderha bu durumu aşmak için konuyu değiştirmeye çalıştı ama Cale’in eli hâlâ ona doğru uzanıyordu.

Eruhaben kavanozu teslim etmezse böyle kalmaya devam edecekmiş gibi görünüyordu.
Kadim Ejderha konuşmaya başladı.

“Beyaz Yıldıza karşı da savaştığın için bunu fark etmiş olmalısın.”

Dürüst olmaya karar verdi.

“Bunu söyleyen bir Ejderha, buna nasıl tepki verirsin bilmiyorum ama Beyaz Yıldız çok güçlü.”

Beyaz Yıldızla birkaç kez karşı karşıya geldikten sonra söyleyebilirdi.
Beyaz Yıldızın ne kadar güçlü olduğunu söyleyebilirdi. Kazanıp kazanamayacağını biliyordu.

“Ve üstüne üstlük Beyaz Yıldızı takip eden birçok insan var.”

Arm, Aslan kabilesi ve Ayı kabilesi, Beyaz Yıldıza tabi olanlar arasındaydı.
Cale’in grubu sadece Beyaz Yıldıza karşı savaşıyor olmayacaktı.

“O zaman savaşlar sırasında bazı insanların yaralandığı bir zaman gelebilir.”

Herhangi bir kayıp vermeden savaşı kazanmak mı?
Eruhaben böyle bir fikrin saçma olduğunu düşünüyordu.

“İşte bu yüzden antik eseri, ne olursa olsun saklamanın daha iyi olacağına karar verdim.”

Eruhaben için basit bir karardı.

“Bunu kullanabilir ve yaşamak için biraz daha zaman kazanabilirim.”

Yaşaması gerekenden daha uzun yaşayacaktı. Bu harika olurdu.

“Ancak, hiçbiriniz henüz tüm hayatınızı yaşamadınız.”

Cale, Raon ve diğerleri. Hepsinin yaşamaları gerektiği kadar yaşamaları gerekiyordu.
Bir savaş yüzünden tüm ömürlerini yaşayamazlarsa bu çok üzücü olurdu. Daha büyük bir iyilik için hayatlarını feda etseler bile, yine de üzücü olurdu.

Eruhaben, Cale’in elini hala ona doğru uzattığını gördü ve kavanozu çıkardı.

Cale hemen o kavanozu uzaysal cep çantasına koydu.
Eruhaben, Cale’in hareketlerini izlerken içini çekti.

Cale kavanozu tuttuğu halde, içi suyla dolmamıştı.

Cale solgun görünse ve fiziksel olarak mücadele ediyor olsa da dolmuyordu.
Ayrıca, Cale’in antik güçlerini sık sık kullanmak zorunda kalabileceği için herkesten daha güçlü bir vücuda ihtiyacı olmasına rağmen dolmuyordu.

Bunlara rağmen kavanoz Cale’in elindeyken dolmadı.
Bunun nedeni Cale’in dolmasını istemiyor olmasıydı.

‘Yine de, kendisine rağmen bana kaba mı davranıyor?’

Bu yüzden Eruhaben ona inanamıyordu, aynı zamanda kavanozu kendi üzerinde kullanmamasının nedeni de buydu.

“Eruhaben-nim.”

O anda oldu.
Eruhaben, kavanozu uzaysal cep çantasına koyduktan sonra Cale’in ona baktığını görebiliyordu.

“Bu antik eseri size geri vereceğim günün geleceğine inanıyorum.”

Cale sırıtmaya başladı.

“Sanırım kavanoz o noktada suyla dolacaktır.”

Eruhaben bir iç çekti.
Kavanozun tamamen dolması Eruhaben’in daha uzun yaşamak isteyeceği anlamına gelirdi.

“…Böyle bir gün asla gelmeyecek.”

Ancak Cale’in sert sesini duymak zorundaydı.

“Gelecek.”

Cale, böyle bir günün geleceğine inanıyordu.

İnsanların ölümle yüz yüze olduklarında ya da aşırı mutlu olduklarında daha uzun yaşamak istediklerini düşünüyordu.

Beyaz Yıldızı yendikleri an.

Her şeyin bittiği an.

Barış geri döndüğü anda rahatlayabilirler ve hayatları mutlulukla dolmaya başlardı.

“Böyle bir günün geleceğinden eminim.”

Cale, herkesin o anı yaşamasını sağlamayı planlıyordu.

“Bundan emin değilim.”

Cale’in düşüncelerini okuyamayan Eruhaben, kapıya doğru yürümeden önce cevap verdi.
Kapının dışında duran diğerlerine teninin renginin normale döndüğünü göstermesi gerekiyordu

“Eruhaben-nim.”

Ancak henüz konuşmanın bitmesini istemeyen biri vardı.

“Zaten burada olduğumuza göre neden biraz daha sohbet etmiyoruz?”

Cale, biraz daha uzun süre sadece ikisi olmasını istedi.

“Ne hakkında sohbet etmek istiyorsun?”

Cale, Eruhaben’in sorusunu duyduktan sonra kapıyı işaret etti.

“Lütfen her ihtimale karşı ses geçirmez bir bariyer büyüsü kullanın.”

“Ses geçirmez bir bariyer mi?”

“Evet efendim.”

Eruhaben sonunda Cale’in yüzündeki gülümsemenin kaybolduğunu görebildi.
Kadim Ejderha, dışarıda kimsenin herhangi bir büyü kullanmadığını zaten biliyordu, ancak Cale’in istediği gibi ses geçirmez bir bariyer oluşturdu.

“Artık dışarıdaki hiç kimse konuşmalarımızı duyamayacak.”

Eruhaben, Cale’in sonunda yavaşça ağzını açtığını görebiliyordu.

“Ejderhalar.”

Cale, Hayat Ağacını düşündü.
Kendisine söylenenleri hatırladı.

Yargı Suyunu bul.
Üç antik güce sahip biri var.

Hiçbiri onun görmezden gelebileceği şeyler değildi. Bu yüzden Cale’in Hayat Ağacının ona söylediği son şeyi düşünmeye devam etmekten başka seçeneği yoktu.

‘Kara Ejderhanın ailesinin geride bıraktığı izleri bul.’

Kara Ejderha. Raon Miru.

“Ejderhalar, Ejderhalar ebeveynlerini nasıl bulur?”

Cale, Raon’un ailesini ya da en azından ailesinin geride bıraktığı izleri bulması gerektiğini düşünüyordu.

“…Bir Ejderhanın ebeveynleri mi?”

“Evet efendim.”

Eruhaben’in ifadesi tuhaflaştı.
Bu beklemediği bir şeydi.

Ancak Cale’in işi henüz bitmemişti.
Ayrıca sormak istediği bir şey daha vardı.

“Işık Şatosu hakkında bilginiz var mı?”

“…Üç Yasak Bölgeden biri mi?”

Cale’in aniden Işık Şatosundan bahsettiğini duyunca Eruhaben’in ifadesi daha da tuhaflaştı.

Cale konuşmaya devam etti. Antik çağda olanları henüz diğerlerine anlatmamıştı. Ancak artık bir kısmını açıklamanın zamanı gelmişti.

“Görünüşe göre Ejderha Avcısı Köyü, Işık Şatosunda. Bundan haberiniz var mıydı?”

Cale, Eruhaben’in gözlerinin fal taşı gibi açıldığını görebiliyordu.

“…Ejderha Avcısı köyünün bulunduğu yer burası mı? Gerçekten mi?”

Tamamen şok olmuş kadim Ejderhayı gördükten sonra aniden ürperdi. Bu, bir şey öğrenen birinden gelecek bir tepkiden daha büyüktü.

Cale, Korkunç Dev Arnavut Kaldırımının ona söylediklerini düşünerek yavaşça başını salladı.

“…Bundan emin değilim ama böyle olma ihtimali çok yüksek.”

“Ho.”

Eruhaben bir iç çekti.
Cale, kadim Ejderhanın ensesini ovuşturduğunu gördükten sonra daha da ürperdi.
Kadim Ejderhanın tepkisinde bir tuhaflık vardı.

Kadim Ejderha, Cale’in düşüncesine yanıt verir gibi konuşmaya başladı.

“Işık Şatosu.”

Artık Rüzgâr Adası gittiğine göre, Işık Şatosu İki Yasak Bölgeden biriydi.
Eruhaben bu yere çok aşinaydı.

“Orası, insanlar muhtemelen hakkında pek bir şey bilmese de…”

İnsanlar, Elfler, Cüceler ve diğer tüm ırklar muhtemelen bilmiyordu.
Ancak, Eruhaben orası hakkında bir şeyler biliyordu.
Cale ve Eruhaben birbirlerine bakıyorlardı.

“Son Ejderha Lordunun mezarının bulunduğu yer orası.”

‘Ne?’

Cale’in gözleri kocaman açıldı.

Işık Şatosu.
Ejderha Avcısı Köyünün bulunma ihtimali en olası yer.
Bu, son Ejderha Lordunun mezarının bulunduğu yerdi.

“Son Ejderha Lordu, antik zamanları ve ondan sonraki dünyayı deneyimleyen biriydi.”

Eruhaben, geçmişte diğer eski Ejderhalardan duyduğu bilgileri hatırladı.

Antik zamanların sonlarına doğru doğan son Ejderha Lordu.
O Ejderha hem antik zamanları hem de ondan sonraki dünyayı deneyimlemiş biriydi.

“Ve Ejderha Lordu pozisyonu o saygıdeğer Ejderha ile sona erdi.”

Daha sonra kimse Ejderha Lordu unvanını alamadı.

“Bu yüzden Ejderha Lortlarının antik çağlardan sonra ortadan kaybolduğunu söylüyoruz.”

Bunun nedeni, antik zamanlardan sonra Ejderha Lordu olabilecek hiçbir Ejderhanın ortaya çıkmamasıydı.

Cale, Eruhaben’in geçmişte ona söylediklerini hatırladı.

‘Ah, Ejderha Avcısının Ejderha Lordunun tek arkadaşı olduğu söyleniyor.’

Cale, Ejderha Lordu pozisyonunun nesiller boyunca Ejderha Avcısı soyuyla birlikte devam ettiğini ve onların arkadaş kaldığını düşünmüştü.
Ancak şimdi durumun böyle olmadığını anladı.

Bir şey tuhaftı.

Antik zamanların sonlarına doğru doğan son Ejderha Lordu.
Ve antik çağlarda son savaşta hayatta kalan tek çocuk olan ilk Ejderha Avcısı.

Yaklaşık 10.000 yıl önce olan bir şey.

Cale, bu hikâyenin daha fazlası olduğunu fark etti.

‘Belki de.’

Eruhaben’in geçmişte ona anlattıklarını düşününce…
Nasıl Ejderha Lordu ve Ejderha Avcısının arkadaş olduğu hikâyesi…

‘Sadece iki kişi hakkında olabilirdi.’

Son Ejderha Lordu ve ilk Ejderha Avcısı.
Bu ikisi hakkındaki hikâye 10.000 yıl sonra yanlış anlaşılabilirdi.
10.000 yıl Ejderhalar için bile uzun bir süreydi.

Işık Şatosu.
Cale konuşmaya başladı.

“Önce Işık Şatosuna gidelim.”

Ve bir şey daha.

“Raon’un ebeveynlerinin izlerini aramak istiyorum.”

Cale, başını sallayan Eruhaben’in ifadesinin tuhaflaştığını görebiliyordu.
İnançsızlıkla dolu gibiydi.

“Cale.”

“Evet efendim.”

“Ejderhaların nasıl doğduğunu bilmiyorsun, değil mi?”

“Affedersiniz?”

“Bilmiyorsun, değil mi?”

‘…Nasıl mı doğarlar?’

Cale, kendisine inanmayan gözlerle bakan Eruhaben’e sakince cevap verdi.

“Bir yumurtadan.”

Ejderhalar yumurtalardan doğardı.
Eruhaben konuşmaya başlamadan önce içini çekti.

“Görünüşe göre benim yumurtamdan çıkmam elli yılımı almış.”

“Affedersiniz?”

‘Birdenbire ne diyor?’

Cale’in ifadesi tuhaflaşmaya devam etti.
Bu ani soru tuhaftı ama yumurtadan çıkmasının elli yıl sürdüğünü söylemek? Herhangi bir anlam ifade ediyor muydu?

‘Bu bir fantezi dünyası olsa bile bu mümkün mü?’

“Olienne’i hatırlıyor musun? Onunki beş yıl sürmüştü.”

Şimdi farklı bir Ejderhanın doğmasının sadece beş yıl sürdüğünü söylüyordu.
Eruhaben kafası karışmış Cale’e bakarken konuşmaya devam etti.

“Görüyorsun ki, Ejderhalar. Hepimizin farklı kuluçka dönemleri var.”

Bazı Ejderhalar bir günde, bazıları bir ayda, bazıları bir yılda ve hatta bazıları onlarca yılda yumurtadan çıkardı.

Eruhaben, Doğu ve Batı kıtalarındaki tüm Ejderhaları bilmediği için emin olamıyordu, ancak tüm Ejderhaların farklı kuluçka dönemleri olduğundan oldukça emindi.

“Elbette bunun bir nedeni var. Kuluçka süresi daha uzun olan Ejderhalar, daha güçlü Ejderhalardır.”

Cale, Eruhaben’e az önce söylediklerini düşündü.
Raon’un ebeveynlerinin izlerini aramak istiyorum.

“Küçük çocuk çok, çok güçlü bir Ejderha olacak biri.”

Eruhaben emin bir şekilde devam etti.

“Küçük çocuğun anne babasını aramak için en az 100 yıl geriye gitmen gerekebilir.”

Sonra soğuk bir sesle devam etti.

“Onların da hayatta olma şansları neredeyse yok. Son derece bencil olan Ejderhalar bile çocuklarına değer verir.”

Raon’un anne ve babası hayatta olsaydı, o mağarada böyle acı çekmesine asla izin vermezlerdi.

“Muhtemelen bu yüzden küçük çocuğun ebeveynlerinin izlerini bulmak istediğini söylüyorsun. Ancak bu da kolay olmayacak.”

Ejderhaların çoğu öldükten sonra doğaya dönerdi.
Bu olursa, herhangi bir iz bulmak çok zor olurdu.

Cale konuşmaya başlamadan önce bir eliyle saçını geriye attı.

“Öncelikle, elimizden geleni yapalım.”

Cale’in tembel olarak yaşama arzusu, Rüzgârın Sesi testinden sonra biraz daha güçlenmişti.
Süper Kaya Villasının canlılarla doldurulması gerekiyordu.

“Birer birer.”

Bu yüzden tek tek yapacaklardı.

“Her seferinde bir adım atalım. Nasılsa birlikte olacağız, değil mi?”

Cale, karşılık verirken gülmeye başlayan Eruhaben’e gülümsedi.

“Uzun zamandır ilk kez katıldığım bir şey söylüyorsun, seni şanssız p*ç. Elbette birlikte olacağız.”

Cale bu yanıtı duyduktan sonra elini salladı.
Bir kasırga demir kapıya çarptı.

Büyük demir kapı ardına kadar açıldı.
Ortalama dokuz yaşındaki çocuklar Cale ve Eruhaben’e doğru koştu.

“Goldie dede! İnsan!”

“Dede, ten rengin çok güzel görünüyor!”

“Daha iyi görünüyorsun! Vay!”

Cale, kadim Ejderhaya neşeli ifadelerle yaklaşan ortalama dokuz yaşındaki çocukların yanından geçti ve demir kapıdan dışarı çıktı.

“Hmm?”

“İnsan?”

Raon, On ve Hong, Cale’e baktı ama o çoktan elini birinin omzuna koymuştu.

“Sekreter-nim.”

“…Hmm?”

Bud, ona aniden sıcak davranan Cale’e şüpheli bir ifadeyle karşılık verdi. Cale o anda parlak bir şekilde gülümsedi.

“Goldie dede! İnsan veliaht prens gibi gülümsüyor!”

Cale, Raon’un yorumunu görmezden geldi ve nazik bir ses tonuyla devam etti.

“Rehberi bana teslim et.”

Paralı Askerler Loncasının, güçlü kişilerin bilgilerinden oluşan kayıtları. Rehber.
Ve sonra Işık Şatosunu ziyaret edeceklerdi.

Antik zamanlar ve Beyaz Yıldız. Tüm bunlarla ilgili gerçek.

Cale, tüm bunlara ve Beyaz Yıldızı arkadan vurabileceği ana doğru ilerliyordu.

———-
Lütfen bizi desteklemeye devam edin! Ve bir hata görürseniz ya da bir öneriniz varsa lütfen yorumlarda belirtmekten çekinmeyin! Kesinlikle cevap vereceğimdir, eheh (=w=)

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark (0)

No account yet? Register