Kont Ailesinin Çöpü – Ch 354 – GÖZYAŞLARI (3)

Ancak, kendisine doğru hızla uçan Raon, On ve Hong’a karşı ne tür bir ifadeye sahip olması gerektiğini bilmese de, Cale’in yüzünde yavaş yavaş bir ifade belirmeye başladı.

Dudaklarının kenarları yavaş yavaş yukarı kalkmaya başladı.

Gülümseyen bir Cale konuşmak için ağzını açtı.
Bunun nedeni, ortalama dokuz yaşındaki çocukları sıcak bir şekilde selamlamak istemesiydi.

“İnsan!”

Ancak çocuklar Cale’den daha hızlıydı.
En küçüğü, kara Ejderha bağırmaya başladı.

“İnsan, sen tam bir aptalsın!”

‘…Ne?’

Cale irkildi. Ancak Raon durmadı.

“Bunun komik olduğunu mu sanıyorsun?! Arkandan dev bir ateş sütunu yükselirken neden hala orada duruyorsun?! İnsan, çok aptalsın!”

Ortalama dokuz yaşındaki çocuklar, Cale’e yaklaştıklarında endişelenmeden edemediler.

Baaaaam! Baaaaam!

Cale’in arkasında hâlâ patlamalar oluyordu, siyah sıvı fışkırırken, ateş sütunu ve rüzgâr, yükselir yükselmez onu yutuyordu.

Ortalama dokuz yaşındaki çocuklar, Cale’in bunların hemen önündeyken gülümsemeye çalıştığını görünce hayal kırıklığına uğramadan edemediler.

“Katılıyorum! Sen aptalsın! Gerçekten, gerçekten çok aptalsın!”

Ciddi bir sesle bağıran Kara Ejderhadan sonra başını sallayan kırmızı Kedicik geldi.
Cale’in dudaklarındaki gülümseme kaybolmaya başladı.

Gümüş Kedi o anda içini çekti ve araya girdi.

“Bizi neden en küçüğümüzden bile daha fazla endişelendirdiğini bilmiyorum.”

Cale’in ifadesi tuhaflaştı.

“Doğru! Harika ve güçlü Raon, diğer insanları endişelendirmez! Ama sen, insan, insanları altı yaşındaki bir çocuktan daha çok senin için endişelendiriyorsun!”

“Bu ciddi!”

Cale, Raon ve Hong’un On ile aynı fikirde olduğunu gördükten sonra iç çekmeden edemedi.

“Ah, benim zavallı-eek!”

Zavallı hayatım.
Cale bunu söylemek üzereyken tökezledi. Gözleri kocaman açılmıştı.
Her şey bir anda oldu.

“…Uh…mm, Eruhaben-nim?”

Cale, hemen arkasına ışınlanarak onu elbiselerinden tutup yukarıya uçuran kişiye baktı. Kadim Ejderha son derece soğuk bir bakışla Cale’in kıyafetlerini tutuyordu.

“Bir Ejderhanın öfkesiyle yüzleşmek istiyor gibisin.”

“…Affedersiniz?”

‘Neden birdenbire öfkeden bahsediyor?’

Cale endişeli görünmeye başladı.

‘Antik eseri bile yanımda getirdim.’

Cale, kavanozu ona göstermek için salladı ama kadim Ejderha, Cale’i kıyafetlerinden tutmaya devam edip patlayan kara dağdan uzaklaşırken gözünü bile kırpmadı.

“Doğru! Goldie dede haklı! İnsan, bir Ejderhanın öfkesiyle yüzleşmek ister misin?!”

“Kedinin öfkesi de var!”

“Ay.”

Ortalama dokuz yaşındaki çocuklar, Eruhaben’in yorumuyla oynadı. Tabii ki Cale, en sondaki On’un iç çekişinden en fazla hasarı aldığını hissetti.
Ancak, alınması gereken daha fazla zihinsel hasar vardı.

“…Huuuu.”

‘…Choi Han az önce içini çekti.’

Choi Han, Cale’e bakarken iç çekti ve başını On’a doğru salladı.

Baaaaam! Bom! Baaam!

Bunlar olurken patlamalar devam etti.

Cale’in ifadesi, grubunun ona karşı yaptıklarını gördükten sonra daha da tuhaflaştı.
Elden bir şey gelmezdi.

Onu tutan kadim Ejderhanın yüzünde çok fazla ter vardı. Choi Han’ın yüzündeki bitkin ifadeyi de görebiliyordu.

Pat. Pat. Pat.

Onu okşayan ortalama dokuz yaşındaki çocukların patileri bile hafifçe titriyordu. Sanki gözlerinin önündeki şeyin gerçek olup olmadığını anlamak için yumuşacık ve sıcak pençeleri ona temkinli bir şekilde dokunuyor gibiydi.
Ancak hepsi sanki hiçbir şey yokmuş gibi konuşuyorlardı.

“Cale, arınma henüz bitmiş gibi görünmüyor.”

“İnsan! Adayı yok mu ediyoruz? Biz tüm sisten kurtulduk!”

“Cale-nim, ne yapmamı istersiniz?”

Cale’in ifadesi yabancılaştı. Aynı anda hem gülümsemeye hem de kaşlarını çatmaya çalışıyor gibiydi.
Raon konuşmaya başlamadan önce bu ifadeyi iyice gözlemledi.

“İnsan! Şu anda aklından hangi kötü düşünce geçiyor? O alaycı ifadeyi Beyaz Yıldıza gösterelim!”

‘Lanet olsun.’

Cale’in ifadesi anında normale döndü.
Hâlâ kıyafetlerinin tutulmasından sürüklenirken arkasına baktı.

Baaaaaam!
Bum, booooooom!

Sürekli patlamalar oluyordu.
Ateş sütunu uzamaya ve genişlemeye başladı.

– Kahhaha! Yok et! Arındır! Bu bir ateş denizi!

Cimrinin sesini duyabiliyordu.

– Gerçekten okyanusun ortasında ateş yaratıyorum! Ahahahahah! Yapacağımı söylediğim şeyleri yapan biriyim! Kahahahahah!

‘…Çıldırdı mı?’

Cale, Yıkım Ateşinin abartılı tepkisinde tuhaf bir şeyler hissetti.
Çok geçmeden kaşlarını çatmaktan kendini alamadı.

‘Hi hi hi! Ateş! Ateş!’
‘Kahahaha! Yok et! Bu bir ateş denizi! Çok mutluyum! Bu çok heyecan verici!’
‘Hadi her şeyi yok edelim! Ben yıkım rüzgârıyım! Kaderim her yere yıkım getirmek! Ben özgür bir yok ediciyim!’

Rüzgâr Elementallerinin bazı tepkileri Cale’i ürpertti.
Elbette bazı normal Rüzgâr Elementalleri de vardı.
Elementallerden biri Cale’e yaklaştı ve kulağına sessizce fısıldadı.

‘…Birçok tuhaf arkadaşımız var. Anlayışınıza sığınıyorum.’

Cale, bu fısıltıya yüzünde sabırlı bir ifadeyle karşılık verdi.

“Şimdi…”

Bu, Cale’in grubunun, Rüzgâr Elementallerinin ve hatta cimrinin Cale’e odaklanmasına neden oldu.
Daha yavaş gelenler bile onun konuşmaya başladığını görecek kadar yakınlardı.

“Arkadaş!”

Paralı Asker Kralı Bud, Ron ve Beacrox, üzerlerinde uçuş büyüsü kullanan en yüksek dereceli büyücü Glenn Poeff onların buraya gelmelerine yardım etmişti.
Tabii ki, Glenn Poeff geminin tepesinde bekliyordu. Kötü bir şey olursa diye oradaydı.

Ron ve Beacrox ile birlikte hızla diğerlerine doğru koşan Paralı Asker Kralı Bud Illis, Cale’in bir hafta içinde tamamen solmuş olan son derece sıska yüzünü gördükten sonra kelimeleri bulamamıştı.

‘Ne tür sıkıntılarla karşılaştı?!’

Cale’i hemen alıp gitmesi gerektiğini düşündü.
Ancak Bud, Cale yaklaşır yaklaşmaz sesini duydu.

‘Şimdi…’

Cale’in bundan sonra söylediği buydu.

“Adayı yok edeceğiz.”

‘…Ha?’

Bud Illis, Cale’in arka planında ölü manayı yutan ateş ve rüzgârla birlikte orada durduğunu görünce irkildi.
Cale sakince konuşmaya devam etti.

“Ateş denizi.”

Kara dağın içinde hala çok fazla ölü mana vardı.
Hepsini arındırmak için daha güçlü bir güce ihtiyacı vardı.

“Denizi ateşe vermeyi düşünüyorum.”

‘Ha?’

Arkasındaki Ron ve Beacrox konuşmaya başlarken Bud boş bir ifadeyle orada dikildi.

“Genç efendi-nim her zamanki gibi.”

“…Böyle davrandığına bakılırsa iyi olmalı.”

Molan ikilisi sakindi.
Havada bu olanları yalnızca Bud boş bir ifadeyle izledi.

“İnsan! Yanındaki ikiz adaya ve denizin etrafına bir kalkan koyacağım!”

“Sisi kontrol edeceğim!”

“İkisine de yardım edeceğim!”

Ortalama dokuz yaşındaki çocuklar hareket etmeye başladı.
Bud, siyah Ejderhadan akan büyük miktarda manayı hissedebiliyordu. Olağanüstü miktarda bir mana gibiydi.
İki yavru kedi, genç Ejderhanın yanındaydı.

“Choi Han, kılıcını salla ve auranı kara dağa ve yakındaki bölgeye doğru fırlat.”

“Evet, Cale-nim.”

Choi Han kılıcını çıkardı.
Bud, Choi Han’ın kılıcının kınından ilk kez ayrıldığını gördükten sonra tüyleri diken diken oldu.

‘…Bu.’

Parlak siyah aura durmadan gökyüzüne doğru fırladı. Choi Han o aurayı kara dağa doğru göndermeye başladı.

Baaaaaaaaaam!

Bud’un kulaklarında büyük bir patlama duyuldu.
Paralı Asker Kralı, şimdiye kadar sadece örümcek ağı benzeri küçük çatlakları olan siyah dağda büyük bir kraterin ortaya çıkışını izledi.

Ölü mana kraterden dışarı çıkmaya başladı.

‘Kesinlikle normal bir kılıç ustası seviyesinde değil.’

Paralı Asker Kralı, Choi Han’ın kara dağa saldırmaya ve yok etmeye devam ederken ki ezici gücünü gördükten sonra kendini gergin hissetmeden edemedi.
Ancak, bu sadece başlangıçtı.

Oooooooong-

Paralı Asker Kralı, mananın titreşimini hissettikten sonra başını çevirdi.

“…Ho.”

Memleketini koruyan büyük bir gümüş kalkan görebiliyordu. Bir noktada görünmez olmuş olmalıydılar çünkü artık ne küçük Ejderhayı ne de yavru kedileri göremiyordu.

“Şimdi sıra sende.”

Bud bu sesi duyduktan sonra başını çevirdi.
Eruhaben, Cale’in kıyafetlerini bıraktı ve yanında durdu. Beacrox ve Ron bir noktada Paralı Asker Kralının yanından geçmişlerdi ve Cale’in arkasında duruyorlardı.

Cale, hem kırbacı tutan elini hem de boş elini yavaşça ileri doğru götürmeden önce antik eseri Ron’a verdi.

Boooooooooooooom.

Kara dağ, Choi Han’ın saldırılarından ve kasırgalardan parçalanıyordu. Ancak Cale’in eli, parçalanan dağdan akan ölü manayı hedeflemiyordu.

Gökyüzü.

Cale’in elleri gökyüzüne dönüktü.

Paralı Asker Kralı, gökyüzünde bir ses duyduktan sonra oraya dönmekten kendini alamadı. Yukarı baktı.
On sayesinde gökyüzü bir süredir açıktı.
Burada görülmesi ender, berrak ve mavi bir gökyüzüydü.

Paralı Asker Kralı gökyüzüne bakarken gözleri kocaman açıldı.

Kırmızıydı.
Her şey kırmızıya dönmüştü.

Baktığı her şey kırmızıya boyanmıştı.
Ve sonra, bu gerçeği fark ettikten bir an sonra…

Baaaaam! Baaaaam! Baaaaam!

Kara adaya düşen ateşli şimşeklerin sesini duyabiliyordu.

Pembe altın renkli ateşli şimşekler durmadan kara adaya doğru düştü.
Cale o anda konuşmaya başladı.

“Onların sönmemesini sağlayın.”

Ateşi veya şimşekleri söndürmeyin.
Paralı Asker Kralı Bud, kokusunu alabiliyordu.

Rüzgârın kokusuydu.
Cale’in rüzgâr özelliğinin antik gücünü hissedebiliyordu.

Paralı Asker Kralı, bunu fark ettiğinde, kara adayı kaplamaya başlayan küçük kasırgaları görebiliyordu.

Ada, ateş ve şimşeklerle yanıyordu.
Bunların üzerine rüzgâr kükrüyordu.
Yangını söndürmüyordu.

Ateş ve rüzgâr birlikte kırmızı bir rüzgâr oluşturmak için karıştı. O kızıl rüzgâr adanın her tarafına yayılmaya başladı.

“…Ah.”

Paralı Asker Kralı, siyah ölü mananın, ateşli şimşeklere ve rüzgâra değdiğinde kaybolduğunu görebiliyordu.
Geriye sadece parlayan toz kaldı.

Gül rengi küllerdi.

“Haaah.”

Paralı Asker Kralı birinin derin bir nefes aldığını duyduktan sonra başını çevirdi.
Cale öne doğru kıvrılmak üzereydi. Ancak, Beacrox onu yakaladı.

“Genç efendi-nim.”

Ron da Cale’i destekledi.
Ancak Cale, Ron’un sesini duyamadı.

‘Dans ediyoruz!’
‘Hadi dans edelim!’

Rüzgâr Elementallerinin seslerini dinliyordu.

‘Siz, artık hepiniz özgürsünüz! Güle güle!’
‘Güle güle! Güvenli bir yolculuk geçirmeniz umuduyla dans ediyoruz!’

Rüzgâr Elementalleri, Cale’in ateşini ölü manaya yönlendirmek için küçük kasırgalar yaratıyorlardı.

Dans ediyorlardı.

Rüzgâr Elementalleri, çok eski zamanlardan beri burada sıkışıp kalmış zavallı ruhlara veda ediyorlardı.

Svoooooosh- Svoooooosh-

Çiçek yaprakları kadar güzel gül altın rengi küller, rüzgârın geçtiği her yere uçtu.
O noktalarda artık ölü mana yoktu.
Siyah zemin de gitmişti.

Sadece pembe altın renkli küllerle kaplı değildiler.
Küllerin altında işler değişiyordu. Rüzgâr Adası, on binlerce yıl sonra yavaş yavaş rengini geri kazanıyordu.

Svoooooosh- Svoooooosh-

Rüzgâr yeniden belirdi ve o pembe altın rengi külleri topladı.
Cale, Süper Kayanın sesini zihninde duyabiliyordu.

– Rahatladım.

Bu kara adada kimse yaşamadığı ve burada sadece toprak ve kayalar olduğu için rahatladı.

Burada canlılar olsaydı…
Bitkiler, hayvanlar veya insanlar olsaydı… Cale, ateşli şimşekle yaptığı gibi her şeyi yakıp ölü manayı arındıramazdı.

Svoooooooooosh- Svoooooooosh-

Cale, rüzgârın sesini tekrar duyabiliyordu.

‘Hep birlikte yapalım!’
‘El ele tutun! Eller!’
‘Döööneelimm ~! Dans ediyoruz!’

Küçük kasırgalar bir araya toplanmaya başladı.
Rüzgâr Elementalleri birbirlerinin ellerini tutuyorlardı. Sonra daireler çizerek dans etmeye başladılar.

Pembe altın rengi küller, gökyüzüne fırlamadan önce rüzgârı takip ederek daireler çizmeye başladı. Sanki çiçek yaprakları havada uçuşuyordu.

Ve sonunda…

‘Güle güle!’
‘Veda vakti! Güle güle!’

Rüzgâr Elementalleri son vedalarını yaptılar.
Kara ada gitti ve yerini ateşin perişan ettiği ıssız bir ada aldı. Sonra kırmızı kar yağmaya başladı.

Cale, yanaklarına dokunan bir şey hissettikten sonra avucunu açtı.

Gül altın rengi küller çiçek yaprakları gibi gökten düşüyordu.
Güzel bir kırmızı renk, ıssız toprakları ve sakin okyanusu kapladı.

– Teşekkürler. Bu gerçekten hissederek söylüyorum.

Hırsız, Cale’in zihninde konuşmaya başladı.

– Geç olması hiç olmamasından iyidir.

Cimrinin memnun sesini de duyabiliyordu.
Cale başını kaldırdı ve indirmeden önce kar gibi düşen pembe altın renkli küllere baktı.

Choi Han ve ortalama dokuz yaşındaki çocuklar ona doğru geliyordu. Eruhaben, Ron ve Beacrox zaten onun yanındaydı.
Cale konuşmaya başladı.

“Ha, ha-”

Gülmeye başladı.
Ancak o an…

“Ha, uh!”

Gülmeyi kesmeliydi.

“İnsan! Bayılamazsın!”

Tuzlu tadı olan bir dilim elmalı turta, Cale’in ağzını doldurdu.

Cale kulağının yanında da bir ses duydu.

“Genç efendi-nim.”

Ron, Cale’in belindeki uzaysal cep çantasına dokunuyordu.

“Neden sadece bir günlük yiyecek azalmış?”

Ron, korkunç, sevecen gülümsemesiyle ona gülümsüyordu, Beacrox ters ters bakmaya başlamıştı ve elmalı turta parçaları daha da ıslandı.
Ron’un iyi huylu ve nazik sesi bir kez daha kulağını doldurdu.

“Genç efendimiz, hizmetkârınız Ron ile uzun ve derin bir konuşma yapmak istiyor gibisiniz. Durum böyle mi?”

Cale, Ron’un yüzündeki gülümsemeyi gördükten sonra sustu.

‘…Korkunç yaşlı adam.’

Ron, yüzündeki gülümsemeyle bile ona vahşice bakıyordu, bu yüzden Cale, ortalama dokuz yaşındaki çocukların ona verdiği elmalı turtaları sessizce çiğnemeye devam etti.

Eğer şimdi bayılacak olsaydı…
Kan kusacak olsaydı…
Eğer bunlardan birini yapsaydı, muhtemelen bu korkunç yaşlı adamla oturup sohbet etmesi gerekecekti.

Cale, ortalama dokuz yaşındaki çocukların ona her zamankinden daha fazla özveriyle verdiği elmalı turtaları çiğnedi.

– … Üzgünüm.

Ancak Cale, Süper Kayanın sesini duyduktan sonra irkildi.

– …Kalbin Gücü, test sırasında vücudunun durumunu korudu, ancak uzun süre aç kaldın ve ondan sonra cimrinin gücünü kullandın. Rüzgârın yardımını almış olsan bile…

Süper Kayanın söyleyecek çok şeyi vardı.

– Eskisinden daha güçlü olsan bile, vücudun normalden daha zayıfken o büyük miktardaki ölü manayı arındırmak için antik bir güç kullandın… Yani, muhtemelen- mm.

‘…Belki de?’

Cale ağzındaki elmalı turta parçasını aceleyle yuttu. Ve sonra, bir sonraki dilim ağzına geldiğinde…
Süper Kaya bir kez daha özür diler bir tonda konuştu.

– Üzgünüm.

Cale, elmalı turta parçası hala ağzındayken bayıldı.

———-
Yine yoktum fakat inanın zor bir dönemdi. Özürlerimi diler ve anlayışınıza sığınırım. Telafi etmek adına yapabildiğim kadar günde 3 bölümle devam edeceğim!
Lütfen bizi desteklemeye devam edin! Ve bir hata görürseniz ya da bir öneriniz varsa lütfen yorumlarda belirtmekten çekinmeyin! Kesinlikle cevap vereceğimdir, eheh (=w=)

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark (0)

No account yet? Register