Kont Ailesinin Çöpü – Ch 321 – ELMA DERSEM ÇIK, ARMUT DERSEM ÇIKMA (4)

Cale, yutkunan Kedi Şövalye Sör Rex’i kollarından indirdi ve yürümeye başladı.

Tak, tak.

Cale, çevresinde yalnızca adımlarının sesi duyulurken karanlık girişten yeraltına doğru yürüdü.

* * *

Tak. Tak. Tak.

Bu karanlık yolda eşit aralıklarla meşaleler vardı. Bir mağaranınki kadar sert görünen tavandan su damlaları düşüyordu.

Bu alanı sadece su damlalarının sesi dolduruyordu.

Merdivenlerin dibine varır varmaz uzun, düz bir yol vardı. Bir arabanın geçebileceği kadar genişti.

‘Gerçekten gizli bir geçitmiş.’

Choi Han, grubun önünde etrafa bakıyordu.
Kaşlarını çatmaya başladı.

Ölümün kokusunu alabiliyordu.

Cesetler.

Bilmemeyi dilediği korkunç bir kokuydu. Karanlıklar Ormanında ve Harris Köyünde çok kez kokladığı bir kokuydu.

Bakışları soğumaya başladı.

– …İnsan, bu koku-

Raon, Cale’e bunun ne olduğunu söylemeden önce durdu. Yuvarlak yüzü kaşlarını çatmaya başlarken tombul ön pençelerini sıkıca sıktı.

Geçitte yürüyen Kedinin ön patileri titriyordu.

Bu kokuya aşinaydı.

Uzun zaman önce yakalanma korkusuyla kardeşlerine veda bile etmeden ayrıldığında aldığı koku, on beş yıl sonra, işte şimdi onu alt etmişti.

Zar zor yürüyebiliyordu.

– İnsan! Önde insanlar var!

Cale, Raon’un uyarısını duyduktan sonra yürümeyi bıraktı.

İki şövalye ve bir simyacı.

Geniş geçidin iki yanında nöbet tutan iki şövalye vardı. Simyacı şövalyelerden birinin yanında bir belge okuyordu.

Cale, Choi Han’ın omzuna dokundu.
Choi Han karşılık vermeden yürümeye başladı.

‘Avcıları yakalarsak sorun değil ama Simyacıların Çan Kulesinden birine dokunursak çabucak bulunuruz. Bu yüzden kimseye dokunmayacağız ve onun yerine sessizce içeri girip geri döneceğiz.’

‘Görüntüleri başarılı bir şekilde kaydetmenin ve bunu İmparatorluğun vatandaşlarına yaymak için bize zaman kazandırmanın tek yolu bu.’

Choi Han, Cale’in ona söylediklerini hatırlayınca düşünmeye başladı.

‘Böyle zor bir yolu kullanmayı seçiyor.’

Birileri eninde sonunda kuleye sızdıklarını anlayacaktı ama herkesi bayıltsalar daha hızlı ve daha verimli çalışmazlar mıydı?

Ancak Choi Han bu kararı veren kişi olmadığı için sadece ciddi bir şekilde hareket edebildi.

Şhhhhhhhhhhhhh-

Bir tutam esinti esti.

“Vay canına, bahar olduğu için dışarıdaki hava gerçekten daha sıcak.”

Mızrağı tutan şövalye yorum yaparken belgeyi okuyan simyacı homurdanmaya başladı.

“Sadece bahar olduğu için minnettarım. Kışın ne kadar zor olduğunu biliyor musun? Dışarıdan gelen tüm o soğuk hava, ahh.”

Cale, yüzlerini hatırlamaya özen göstererek şövalyelerin ve simyacıların yanından oldukça yavaş geçti.

– İnsan! Bu p*çlerin yüzlerini hatırlayacağım! Hayatta kalmalarına izin vermeyeceğim! Simyacıların Çan Kulesindeki kimseyi affetmeyeceğim! Mary’ye onları birlikte yok edeceğimize söz verdim!

Altı yaşındaki çocuk sürekli yüksek sesle konuşuyordu, ancak Cale yüzünde herhangi bir duygu görülmeden etrafına bakındı.

Çok geçmeden geçidin sonuna geldiler.
Önlerinde geniş bir alan belirdi.
Aniden arkasındaki simyacının sesini duydu.

“Girişi kapatırsak, havalandırma olmayacak ve bu çürük koku alanı dolduracak. Bu, kış soğuğundan bile daha kötü.”

‘…Seni o*** çocuğu.’

Cale kaşlarını çatmaya başladı.

Son derece geniş ve büyük bir yeraltı salonuydu.
Geçtikleri kuzey geçidine ek olarak doğudan, batıdan ve güneyden gelen bir yol da vardı.

Cale gözlerini kapattı.

– İnsan, buna bakabileceğimi sanmıyorum.

Cale, sırtını kavrayan yuvarlak ön pençeleri hissedebiliyordu.
Raon, Cale’in sırtını tutuyordu.

Choi Han’ın eli, kılıcının kınını tutarken titriyordu.
Salona girer girmez aşağı inen bir merdiven gördüler.
Merdivenlerden aşağı bakmaktan başka çaresi yoktu.

İskeletler vardı.

“Oo-!”

‘Ah!’

Billos ağzını kapattı.

Bu salona girdikten sonra vardıkları çıkıntının birkaç metre altına bakıyordu.

Bir iskelet dağı vardı.

Bu kemiklerin henüz çürümemiş giysiler giydiğini görebiliyordu.

‘…Bu lanet olası p*çler!’

Choi Han’ın vücudu titremeye başladı.

‘Nasıl olabilir, insanlar nasıl böyle şeyler yapabilir?’

Büyük bir ceset yığınıydı.
O ceset yığınının içinde birçok noktada silindirik kaplar vardı.

Bu kaplar siyah bir sıvıyla doluydu.

Ölü manaydı.

– İnsan, ölü manayı yaptıkları yer burası olmalı.

Cale, Raon’un zayıf sesini duyduktan sonra gözlerini kırptı.
Sağ eli ile sol elini tuttu.

Hafifçe titriyordu.

Öfkeden deliye dönmek üzere olduğu için titriyordu.
Tek o değildi.

Billos’un iki eli de titriyordu.
Choi Han’ın iki eli de titriyordu.
Biri tiksintiyle titriyordu, diğeri ise kontrol edilemez bir öfkeyle titriyordu.
Zihinleri bulanmaya başladı.

O anda oldu.

“Unghu.”

Birinin bastırılmış ağlamasını duydular.
Choi Han ve Billos irkildi.
Mana o anda grubu kapladı.

“Çevremize ses geçirmez bir bariyer koydum.”

Geçitteki şövalyeler arkalarına bakmadan önce Eruhaben gruba haber verdi.

“Ne…? Az önce bir şey duydun mu?”

“Sanırım yanlış duymuş olmalısın. O kadar çok insanın öldüğünü duyduk ki artık sürekli inilti duyduğumuzu düşünüyoruz. Hehe.”

Billos bile kaşlarını çatmaya başlayınca biri konuşmaya başladı.

“En kötü şekilde ölmeyi hak eden kahrolası p*çler.”

Billos irkildi ve vücudu sallanmaya başlayınca başını çevirdi.

Konuşan kişiyi göremedi.
Ancak, açıkça çok kızgın bir Cale hayal edebiliyordu.
Ama Billos’un yine de başını eğmekten başka seçeneği yoktu.

Ses ondan daha alçak bir yerden geliyordu.

“Uhuhu, uhung.”

Birinin ağladığını duyabiliyordu.
Çok gürültülü değildi.

Acı içinde kıvranacak kadar kendini tutmaya çalıştıktan sonra kendini tutamayarak ağlayan birinin sesiydi.

Kedi, Rex. Ağlayan oydu.

‘Ben hayatta kalmayı başardım ama…!’

Rex, daha önce hiç net olarak görmediği bu yeraltı alanını gördükten sonra tüm dünyasının sallandığını hissetti.

‘Bu kemikler kimin?
Bunlar kardeşlerimin iskeletleri mi? Komşularımın? Arkadaşlarımın?’

Pat, pat!

Kedi kafasını yere çarptı. Sert zemin tarafından çizildikten sonra alnı kanamaya başladı ama Rex umursamadı.

“Uhhunnghh, uhuu!”

Kan ve gözyaşı birbirine karışmaya başladı.
Kırmızı sıvı görünmezlik bariyerinden çıkıp toprağa sızdı.

Rex ayağa kalkmak için titreyen bacaklarını yavaşça itti. Yavaş yavaş yürümeye çalışırken konuşmaya başladı.

“Ben, ben aşağı ineceğim.”

Sesi titriyordu ve attığı her adımda alnından kan damlıyordu.
Choi Han düşen kan damlalarına sadece boş boş bakabildi.

Ses geçirmez bariyer büyüsü, geçidin girişinde bulunan düşmanların onları duymasını engelliyordu.

Bu alanda fazla ışık yoktu.
Düşmanların hiçbiri düşen kan damlalarına dikkat etmedi.
Hayır, muhtemelen bunu göremezdiler bile.

Choi Han, önündeki manzara hakkında ne söyleyeceğini bilmiyordu.

Umutsuzluk hissedebiliyordu.
Sör Rex’in üzüntüleri ve umutsuzluğu Choi Han’a geçmişini düşündürdü.

Choi Han, o anda Cale’in sesini duydu.

“Seninle geleceğim.”

Cale’in cevabını duyunca Choi Han da yürümeye başladı. Yavaşça Kedinin küçük adımlarını takip etti.

Kedi, Rex, merdivenlerden inmeye başladı.
Sonunda İmparatorluğun yeraltındaki en alt noktasına indi.

Tepeler halinde yığılmış iskeletleri görebiliyordu.
Sadece iskeletleri kaldığına bakılırsa uzun bir süre önce ölmüş olmalıydılar.

Rex yavaşça, hepsini gözleriyle kavradı. Alnından akan kan gözlerine ulaşmış, kan ağlıyormuş gibi görünmesine neden olmuştu.

‘Bir Kediye dönüş ve kaç!’

‘Evet. En küçük kardeş, sen yapabilirsin.’

Hala ablasının ve abisinin seslerini duyuyordu.

Rex konuşmaya başladı.

“…Onları öldüreceğim.”

‘Hepsini öldüreceğim.’

Kimi, ne zaman ve nasıl öldüreceğini bilmiyordu. Şu an hiçbir şey düşünemezdi.
Ancak şu an bir şey söylememek için kendini kontrol edecek durumda değildi.

“…İmparatorluk Prensi… Kule Ustası.”

Öldürmesi gereken insanları listelemeye başladı.
Gözyaşları bir noktada kurumuştu.

“Hayır.”

Rex arkasından geldiğini duyduğu sesle irkildi. Hayır, alnını kaplayan yumuşak bir bez hissiyle irkildi.

Cale, Rex’in alnının olduğunu tahmin ettiği yerde duran kan damlasına mendiliyle bastırıyordu.

Daha sonra açık açık ve dürüstçe Rex’e söyledi.

“İmparatorluk Prensi benim.”

Rex, yarasına dokunan sıcak elden farklı olan keskin ve soğuk sesi duyduktan sonra yavaşça kendine geldi.

Daha sonra Cale’in arkasından gelen başka birinin sesini duydu.

“Cale-nim.”

Choi Han, yavaşça cevap veren Cale’e seslendi.

“Biliyorum.”

‘Ne biliyor?’

Rex’in gözleri şaşkınlıkla doluydu.
Cale, Sör Rex’in yanına çömeldi. Sonra Rex’in kulağına fısıldadı.

“Sör Rex, en yüksek noktaya bak.”

‘En yüksek nokta?’

Rex’in sadece iskeletlere odaklanmış gözleri yavaşça yukarıya doğru yöneldi.

Yeraltı salonu sonsuza kadar yükseliyor gibiydi.
Başkentin altında böyle bir alanın olması neredeyse inanılmazdı.
Ama aynı zamanda, çok derinlerde olduğu için yakalanmamayı başardıklarını da düşündü.

“…Ha?”

Yukarı çıkarken gözleri bir noktada durdu.
Bu yeraltı salonunun en yüksek noktasındaydı.
Gözleri tavanın hemen altında durdu.

Orada bir oyun izlemek için kullanılan bir teras gibi dışarı doğru uzayan bir alan vardı.
Etrafı camla çevrili bir terastı.

Sanki mekân sadece bu iskelet yığınına bakmak için yapılmış gibiydi.

Sör Rex, gözleri terasa ulaştığı anda Cale’in sesini duydu.
Hem sevinç hem de öfke karışımı olan korkutucu bir sesti.

“…Buldum seni.”

Cale, terasın içinde olan insanları görebiliyordu.
Ağır silahlı şövalyeler ve büyücüler ile bazı simyacılar vardı.

“O benden daha zayıf.”

Cale, kadim Ejderha Eruhaben sakince karşıdakinin gücünü belirtirken grubun ortasındaki kişiye baktı.
Billos o anda bağırdı.

“Bu İmparatorluk doktoru!”

Billos’un işaret ettiği imparatorluk doktoru, merkezdeki kişiye bir şarap kadehi veriyordu. Eruhaben buna baktı ve ekledi.

“Ölü mana.”

Şarap kadehi siyah sıvıyla doluydu.
Bunu içen ve sakince yeraltındaki salona bakan bir kişi vardı.

“…İmparatorluk Prensi.”

Rex’in gözbebekleri titremeye başladı.

İmparatorluk Prensi Adin.

Gömleksizdi ve tekerlekli sandalyede oturuyordu, bu da Choi Han’ın kalbine bıraktığı yarayı onlara gösteriyordu.

‘Ölü mana mı içiyor?’

Cale’in yüzünde kalın bir gülümseme belirdi.

“İnsan!”

Raon o anda şok içinde bağırdı.

“O şey, o p*ç kurusu!”

Raon kekeledi ve Eruhaben’in hiçbir şey söylemediğini gördükten sonra devam etti.

“O p*ç kurusu bir Yasak Büyücü olmuş!”

Billos ve Choi Han nefes nefese kaldı.
Sessizlik alanı doldurdu.

“Hehe.”

Birinin güldüğünü duyduktan sonra hepsi irkildi.
Gülen kişi Cale’di.
Ancak bu her zamanki gülüşünden farklıydı.

Cale, İmparatorluk Prensi Adin ve astlarını sessizce izlerken grubunun onun hakkında ne düşündüğünü umursamadı.

Adin terastan aşağıya bakıyordu.

“Buna bakmak gerçekten eğlenceli.”

Yüzünde rahatlamış bir ifade vardı.
Cale konuşmaya başlarken Sör Rex’in kürkünü yavaşça okşadı.

“Sör Rex.”

“Evet?”

“O p*çi boynundan tutup İmparatorluğun bu en aşağı noktasına sürüklemek eğlenceli olmaz mıydı? Aynı fikirde değil misin?”

Rex bir şey söyleyemeden başını kaldırdı.
Şu anda İmparatorluğun en derin noktasındaydı. Rex’in durduğu yere baktığını görebiliyordu.

Rex daha sonra elin sırtından uzaklaştığını hissetti.
Cale ayağa kalktı ve tek bir soru sordu.

“Kayıt ettiniz mi?”

Hepsi ona cevap verdi.

“Evet efendim.”

“Hallettim.”

“Ah, Ejderha hayatımda hiç… Ahhh.”

Cale’in gülümsemesi daha da kalınlaştı.
Tekrar konuşmaya başladı.

“Farklı takımlara ayrılacağız ve Çan Kulesinin geri kalanına bakacağız. Kule Ustasını bulabilirsek harika olur ama tehlikeli olduğunu anlarsanız geri çekilin.”

Daha sonra bir sonraki kısmı vurguladı.

“Ve gördüğünüz her şeyi kaydedin. Burada tekrar buluşacağız.”

Cale eklerken göğüs cebindeki görüntülü iletişim cihazına dokundu.

“Dağılın.”

Choi Han, Mary, Billos ve Eruhaben hareket etmeye başladı.

Cale, Raon ve Sör Rex tek bir takımdı.

Cale sakince Raon ile konuşmaya başladı.

“Raon.”

“Ne oldu, İnsan?”

“Komutan Rosalyn’e haber ver.”

Sör Rex irkildi.
Bunun nedeni Cale’in tavrının aşırı soğuk olmasıydı.

“Ona zeplini çalıştırmasını söyle.”

Cale, zeplini İmparatorluğa çağırıyordu.

“Bize gelince…”

Cale yavaşça yürümeye başladı.

“…Terasa gidiyoruz.”

Adin. O çürük p*çin durumunu doğrulaması gerekiyordu.
O neydi?
Nasıl Yasak Büyücü olmuştu?
Vücudunu nasıl iyileştirmişti?

– Anlıyorum, insan!

Cale’in vücudu yükselmeye başladı. Raon onun üzerinde uçuş büyüsü kullanıyordu.
Sör Rex’i hızla kollarına aldı ve yavaşça yeraltı salonunun tavanına ulaştı.

Cale artık Adin ile aynı seviyedeydi. Adin’in kalbindeki yaranın iyileştiğini görebiliyordu ama hala bir bacağı eksikti. Yine de iyi görünüyordu.

– İnsan, o bir Yasak Büyücü gibi görünüyor! Ama bir şey garip. O canlılık dolu! Nasıl iyileşti? Bir şey kesinlikle garip!

Adin, Raon’un az önce söylediği bilgi hızla Cale’in zihninde dolaşırken konuşmaya başladı.

“Cale Henituse’nin öldüğüne dair bir söylenti mi var?”

Cale’in dudaklarının köşeleri seğiriyordu.

‘Doğru.
Öldüğüme dair bir söylenti var, değil mi?’

“Evet majesteleri. Gerçekten de böyle bir söylenti var. Dediklerine göre söylentiler kuzeyden başlamış.”

Adin ölü manadan şarapmış gibi bir yudum alırken şövalye cevap verdi, sonra da kayıtsızca karşılık verdi.

“Bu bir yalan.”

Adin önüne baktı.
Göremese de Cale şu anda onunla göz teması kuruyordu.

“Cale Henituse’un bu kadar kolay ölmesine imkân yok.”

Adin kendinden emin bir şekilde, düşünmeye ihtiyacı yokmuş gibi başını salladı. Yeniden açmadan önce içinde kükreyen ölü manayı hissediyormuş gibi gözlerini yavaşça kapadı.

Kendinden emin bir şekilde eklerken tamamen rahatlamış görünüyordu.

“Zeplinin patladığı söylendiği için en azından yaralandığına eminim. Alberu Crossman muhtemelen bu yüzden Cale Henituse’nin öldüğünü söyleyen bu sert kartı, iyileşmesi için biraz zaman kazanmak için çıkardı.”

Cale, gülmesini zar zor engelledi.

‘Yaralanmadım.
Ben tamamen iyiyim.’

“O iyileşmeden önce Roan Krallığını vurmalıyız. Orayı sarsmamız gerekiyor. Bu tahtayı sallamamız gerekiyor. O zaman eminim ki yasak büyü olaylarını unutacaklar. Her ne kadar birçok insan ölecek olsa da.”

Adin, güvendiği astlarına üzgün olduğunu ama yapabileceği bir şey olmadığını söylemek için omuzlarını silkerken yüzünde nazik bir gülümseme vardı.

Cale, Adin’in tam önünde gülümsüyordu.

‘Hey p*ç kurusu, foyası yakında ortaya çıkacak olan sensin.
Şu anda başkaları için endişelenecek zamanın yok.’

———-
Lütfen bizi desteklemeye devam edin! Ve bir hata görürseniz ya da bir öneriniz varsa lütfen yorumlarda belirtmekten çekinmeyin! Kesinlikle cevap vereceğimdir, eheh (=w=)

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark(0)

No account yet? Register