Kont Ailesinin Çöpü – Ch 196 – BİR EJDERHA MI? (1)

Savaş bulutları Henituse bölgesini kaplamıştı.

Batı kıtası, Roan Krallığının ilanından beri sessizdi. Ancak bu sadece fırtına öncesi sessizlikti.

Yağmur Şehri, Henituse Kalesi.

Şehirdeki tüm vatandaşların omuzları korkudan kıvrılmıştı.

Tek başına ya da üç-dört kişilik gruplar halinde yürüyen vatandaşların yüzlerinde tuhaf bir ifade vardı. Korku, endişe ve hatta diğer bazı duygular yüzlerinde görülüyordu.

Bir arkadaşıyla birlikte yavaş yavaş yürüyen vatandaşlardan biri, etrafına bakınırken hava soğuk olduğu için ceketini daha da sıkılaştırdı.

Yeni güçlendirilmiş kale duvarını görebiliyordu. Uzun ve kalın bir duvardı.

Ayrıca duvarın tepesinde dolaşan askerleri ve şövalyeleri de görebiliyordu.

Vatandaşın bakışları daha sonra gökyüzüne yöneldi.

“…Bu kadar zayıf bir vücuda sahip biri çok şey yapıyor.”

Arkadaşı da onun konuşmasını duyduktan sonra yürümeyi bırakıp gökyüzüne baktı.

Uzun kale duvarı tüm Yağmur Şehrini çevreliyordu. Ancak bu koca duvar bile gökyüzüne ulaşamıyordu.

Vatandaşlar kışın soğuğunu hissettiren bulutlu gri gökyüzünü görebiliyordu.

‘Wyvernler gerçekten de gökyüzünü istila edecek mi?’

Korkuyu hissetmekten kendilerini alamıyorlardı.

Ancak, dikkatlerini bulutlu gökyüzünden bile daha fazla çeken gümüşi bir ışık vardı.

Yağmur Şehri. Bu şehir küçük olarak kabul edilebilirdi. Soluk gümüş bir kalkan şu anda şehri çevreliyordu. Vatandaşların korku ve endişelerinin yanı sıra yüzlerine yansıyan bir diğer duygu ise rahatlama idi.

“…Kalkanı ne zaman kullansa kan kustuğunu söylemediler mi?”

“Evet, durum öyleymiş.”

Arkadaşı sakin bir ifadeyle cevap verdi. Vatandaş gözlerini gökyüzüne dikip konuşmaya başladı.

“Çoktan üç gün oldu.”

Roan Krallığının kuzey bölgeleri, Veliaht Prens Alberu’nun wyvernlerin videosunu göstermesi ve Roan Krallığının kaybetmeyeceğini iddia etmesiyle en tehlikeli yerler haline gelmişti.

Kuzeydoğu bölgesi, saldırı riskinin en yüksek olduğu bölge olmuştu.

Norland’ın düşman krallığı. Kuzeydoğu bölgesindeki Henituse bölgesi, Karanlıklar Ormanının karşısındaki Norland’a en yakın bölgeydi.

Bu yüzden vatandaşlar bir karmaşa halinde olmaktan kendilerini alamadılar.

Ancak, Yağmur Şehri, ilan gecesinden itibaren gümüş bir ışıkla kaplanmıştı.

Savaşın ne zaman başlayacağını bilmiyorlardı.

Geçen üç gün boyunca gümüş kalkan, ışığını bir an bile kaybetmemişti.

“Böyle büyük bir kalkan kullanırsa bayılmaz mı? Neden bunu o kuzey piçleri geldiğinde etkinleştirmiyor?”

Arkadaşı başını salladı ve cevap verdi.

“Anlamıyor musun? Ne bizim ne de bölgenin en ufak bir zarar gördüğünü bile görmek istemiyor.”

Arkadaşının cevabına karşılık bir şey söyleyemedi.

Gökyüzüne baktığında bu ona söylenenin doğru olduğunu hissettiriyordu. Yüksek kale duvarları bile wyvernleri durduramazdı. Ayrıca Roan Krallığında gökyüzündeki bir şeye saldırabilecek sadece birkaç büyücü vardı.

Bu yüzden zayıf genç efendi Cale, antik gücünü çok ileri derecede kullanıyordu.

Vatandaşın kalbi deli gibi atıyordu. O anda, diğer arkadaşlarından biri gelişigüzel ekledi.

“Çöp olduğunu sanıyordum.”

Vatandaş, arkadaşına bağırmaktan kendini alamadı.

“Seni kötü insan! Nasıl öyle söylersin!”

Üçüncü bir arkadaş ekledi.

“Çok araştırdım ve onun aslında sadece gangsterlere şişe atan biri olduğunu söylediler! Bu nasıl çöp olmak oluyor ki?”

“Aynı zamanda bir şeyler kırmıyor muydu? Hatta bazı mağaza kapılarını bile kırdığını duydum.”

“Eh, peki.”

Arkadaşının bu ifadesine karşılık veremezdi.

Dürüst olmak gerekirse, genç efendi Cale gerçekten çöptü. Geçmişinizi silemez veya değiştiremezsiniz. Ancak bu, mevcut fedakârlığına tepeden bakmak için yeterli bir sebep değildi.

“Aklı başına gelmiş olmalı. O artık bizim genç efendimiz.”

“Haklısın. Lord-nim’imiz iyi bir insan, yani oğlu genç efendi-nim de ondan bir şeyler öğrenmiş olmalı.”

Adam, Yağmur Şehri çevresine yerleştirilen ilanlara bakarken, arkadaşıyla aynı fikirde olduğunu göstermek için başını salladı. Okuma yazma bilen ender insanlardan biriydi.

İlanlardaki mesaj şuydu.

< Henituse Kalesi, bölge barışa erene kadar vatandaşlara yiyecek sağlayacak. >

Henituse Malikânesi depo kapılarını açmıştı.

Depoladıkları yiyecek miktarı, belirli bir bitiş tarihi olmaksızın böyle bir duyuru yapacak kadar çoktu.

Adam kale kapısına doğru baktı.

Gümüş kalkanı duyduktan sonra bölgeye gelen vatandaşların kalabalığı göze çarpıyordu. Wyvern Şövalye Tugayı saldırılarını kırsal köylere değil, kesinlikle Yağmur Şehrine odaklamış olsa da durum böyleydi.

Yine de bölgenin efendisinin altında bir araya gelmeyi seçmiştiler.

Ayrıca, Henituse deposundan bölgedeki farklı noktalara doğru giden yiyeceklerle dolu birçok el arabası vardı. Bazı el arabalarında tarım aletleri de vardı.

‘Baharda hasata başlamamız gerekiyor.’

Kont Deruth’un vatandaşlara bazı tarım aletlerini verirken söylediği sözler orman yangını gibi yayılıyordu.

Bu sözler vatandaşların zihninde bir mesajı simgeliyordu.

Savaştan sonra.

Bu kıştan geçtikten sonra gelecek olan ilkbaharda.

O zaman hayatlarına geri dönebileceklerdi.

Adam başını kaldırıp gökyüzüne baktı.

“Acı çekmesine rağmen çok çalıştığını duydum.”

‘İyi olması için dua ediyorum.’

Cale Henituse.

Şu anda kuzeydoğu bölgesinin Ordu Komutanı olan adamın zorlandığı ancak kalkanı korumaya devam ettiği söyleniyordu.

Ve bu söylenti Henituse bölgesini ve kuzeydoğu bölgesini geçerek Roan Krallığının geri kalanına yayılmıştı.

* * *

Tabii ki.

“Çok sinir bozucu.”

Cale Henituse bu söylentiyi kendisi yaymıştı.

Cale şu anda kaledeki yatak odasını ofisi olarak kullanıyordu.

Rahat bir kanepeye yaslandı ve konuşmaya başladı.

“Genç efendi Eric Wheelsman iyi durumda olmalı, değil mi?”

“Eminim öyledir.”

Cale, gülümseyen Ron’a baktı ve onun korkunç bir yaşlı adam olduğunu düşünmeden edemedi. Kendisine gelince ise, o kötü bir insandı.

Askeri komuta ondaydı ve yine de sadece emir veriyordu.

Bunu yaptıktan sonra, genç efendi Eric ve Ubarr hükümdarı, bölgelere göndermek için ayrıntılı yönergeler oluşturma emrini yerine getiriyorlardı.

Ayrıca, bu yönergeleri ilk kontrol eden kişi Ron, ikincisi veliaht prens Alberu idi.

Ron bir zamanlar Doğu kıtasındaki en büyük beş suikastçı ailesinden birinin başıydı. Askeri bilgi konusunda Cale’den daha deneyimliydi. Ayrıca, veliaht prens Alberu her şeyi ilk önce işgal edilme olasılığı en yüksek olan kuzeydoğu bölgesine odaklıyordu.

‘Başkalarının sizin için bir şeyler yapması gerçekten güzel.’

Cale şu anda rahatlamıştı.

Cale’in bakışları ondan uzaklaştığında Ron’un gülümsemesi soğudu. Bakışları, yönergeleri baştan sona okuyup büyük resme uygun emirler verirken belgelerde boğuluyormuş gibi görünen Cale’e odaklanmıştı.

Cale’in solgun ifadesini görebiliyordu.

Üç gün olmuştu. Raon odanın köşesinden kuyruğunu yere vuruyordu. On ve Hong aynı şeyi yapıyorlardı. Kara Ejderha şu anda şikâyetlerle doluydu.

“…Seni aptalca davranan iyi insan!”

“O haklı. Sen aptalsın.”

“…Sinir bozucu.”

Raon, Cale’in sırtına bakmaya devam ederken On ve Hong da araya girdi.

Raon, düşmanları yok etmek için adım atacağını söylemişti.

Ancak Cale’in yanıtı, şuydu.

‘Hayır. Kendini gösterirsen tehlikede olabilirsin.’

Cale’in sesi çok sert çıkmıştı.

Raon buna karşılık vermişti.

‘Büyük ve güçlü bir Ejderhayı kim ve ne tehlikeye atabilir?’

Ancak Cale, Ejderha kanı içen taç hakkında hala fazla bir şey bilmediğinden Raon’u ifşa etmek gibi bir planı yoktu. Kadim Ejderha Eruhaben ile bunu tartışmak için de hiç zamanı olmamıştı.

Üstelik bu sefer kahramanlar yaratması gerekiyordu.

Bu insanlara barışçıl bir yaşam sürmeleri için bir yol sunacaktı.

Bu aynı zamanda Roan Krallığının güçlenmesine de yardımcı olacaktı.

Kara Elf.

Kara büyücü.

Kaplan kabilesi.

Ve Henituse bölgesi.

Bunlar, Cale’in yaratmayı planladığı kahramanların isimleriydi.

Krallığın ve kıtanın kalbini sallamak istiyordu. Böyle bir şeyi yapabilmek için duygusal bir hikâye gerekliydi.

Cale kanepeye yaslanmadan önce son belgeye hızlıca baktı.

Kırılmaz Kalkan kesinlikle eskisinden daha güçlü hale gelmişti.

Belki de şu anda hiçbir şeyi engellemesi gerekmediği içindi ama böyle devam etmek o kadar da zor gelmiyordu.

Tabii ki, bunların hepsi Kalbin Gücü sayesinde oluyordu. Bu aralar pek uyumasa da durumu iyiydi. Sadece bir veya iki saat, tazelenmiş hissetmesi için yeterli oluyordu.

Cale memnun bir ifadeyle pencereden dışarı baktı. Bulutlu gökyüzünü ve soluk kalkanı görebiliyordu.

O anda oldu.

“Cale-nim, yorucu değil mi?”

Choi Han’dı.

Cale bakışlarını yana çevirdi.

‘Neden bu serseri hiç yaşlanmıyor?’

Choi Han’ın hala neden lise öğrencisi gibi göründüğünü sorguladı, ancak düşünmenin can sıkıcı olduğuna karar verdi ve Choi Han’ın sorusunu yanıtlarken bu düşüncesini bir kenara attı.

“O kadar da zor değil. Şu anda krallığa yeni bir tarih yazıyorum.”

‘Evet, evet gerçekten de öyle.’

Orijinal roman tamamen değişmişti. Bu yüzden yeni bir tarih diyordu.

Genellikle, böyle bir şey yapmak zahmetli olurdu.

Hantal olmasına rağmen, vücuduna o kadar da zor gelmiyordu.

Cale pencereden dışarı baktı.

Choi Han, solgun bir ifadeyle kanepeye yaslanmış ve pencereden dışarı bakan Cale’e bakarken kaşlarını çatmaya başladı.

‘Bir insan nasıl böyle olabilir?’

Choi Han anlayamıyordu. Düşünmeye başlarken kınına dokundu. Yeni bir tarih. Choi Han bu sözlere odaklandı.

Cale, Ron’un onun için getirdiği sıcak çayı gelişigüzel bir şekilde kaldırırken bunu umursamadı.

‘Hmm?’

Bu gayet sevdiği tatlı bir çaydı. Cale, genel sevecen gülümsemesi yüzünde olan Ron’a baktı. Cale düşünmeye başladı.

‘Sanırım yaşlı adam da yorgun. Bana acı çay getirmeyi unuttu.’

Cale, bakışlarını başka yöne çevirmeden ve çayı içmeden önce endişeyle Ron’a baktı. Tatlı olduğu için çaydan büyük bir yudum aldı.

“Pffff-!”

Sonra hepsini tükürdü.

Kara Ejderha kısa patilerinden birini yere vurdu ve havaya uçtu.

Uzakta siyah bir nokta görünüyordu.

Ve sonra.

Baaaaang!

Gökyüzü kükredi.

Cale, yüzündeki çayı silerek ayağa kalktı.

Siyah nokta neredeyse ışınlanır gibi uçtu ve gökyüzüne çarptı.

Bunlar wyvernlardı.

Bir iki. Daha fazla siyah nokta onlara doğru uçmaya başladı.

Bom Bom!

Gökyüzü bu seslerle dolmaya başlamıştı.

Wiiiiiiiiing- Wiiiiiiiing-

Yağmur Şehrinde bir acil durum alarmı çalmaya başladı.

Düşman buradaydı.

Bu sıradan gündüz vakti, savaşın başlangıcı olacaktı.

“Herkes sakin olsun! Rehber şövalyenin talimatlarına göre hareket edin!”

Şövalye korkmuş vatandaşları güvenliğe yönlendirirken yüksek sesle bağırdı. Askerler, önceden pratik yaparken uyguladıkları gibi, vatandaşların güvenli bir yere taşınmasına yardım etti.

Şehirdeki tüm evler kapılarını kapattı. Vatandaşların kapılarını kilitlediğini duymayı bekliyorlardı. Ancak, kilitlenen kapıların sesi duyulmuyordu.

Zırhlı şövalyeler ve donanımlı askerler, kale duvarlarına ve şehrin her yerine taşındı.

Ancak, bunların hiçbiri de duyulamadı.

Bom Bom!

Kalkana çarpan wyvernlerin gürültüsü başka bir şey duymamalarını sağlayacak kadar yüksekti.

Roaaaaaaaaaaaaarr!

Wyvernların kükremeleri Yağmur Şehrinde duyulabilen diğer tek şeydi. Şehrin vatandaşlarının hepsinin solgun ifadeleri vardı.

Bu, kendi gözleriyle bir wyvern gördükleri ilk seferdi.

En küçüğü bile en az 5 metre uzunluğundaydı. Büyük canavarı kontrol eden tepedelerindeki şövalyeler küçük bir nokta gibi görünüyordu.

Ancak kar gibi beyaz zırhlar giyen şövalyeler, bu şiddetli wyvernleri kontrol etmede deneyimli görünüyordu, onları izleyen askerleri ve şövalyeleri geriyorlardı.

Vatandaşlar pencerelerinden dışarıyı gözetlemeye başladı.

Kalkan kırılacak mı?

Bu hepimizin öleceği anlamına mı geliyor?

Korkuyla kale duvarlarına bakıyorlardı.

O anda oldu.

“…Bu genç efendi-nim!”

Pencereden dışarı bakan vatandaşlardan biri bilinçsizce bağırdı.

Cale, kale duvarında belirmişti.

İki elinden de parlak gümüş bir ışık çıkıyordu. Cale, kale duvarının ortasına doğru yürüdü ve ellerini gökyüzüne kaldırdı.

Şövalyeler ve askerler onu en yakın mesafeden izliyorlardı.

Bu onların ilk savaşıydı.

Kısa süre sonra yüksek ve kararlı bir ses kulaklarına ulaştı.

“Kalkan kırılmayacak!”

Bunu söyleyen zırhını kuşanmış Kont Deruth’du.

Genellikle sakin ve yumuşak kalpli görünen Kontun yüzü bugün korkutucu görünüyordu.

“Herkes odaklansın!”

Kalkana vurulan darbeler ve wyvernlerin kükremeleri Kontun sesi kadar yüksek değildi.

Cale, Kont Deruth’un sesini dinledi ve gülümsemeye başladı.

‘Şaşırtıcı derecede yetenekli.’

Şu anda babasının yeteneklerini değerlendiriyordu.

Baaaaang-!

Kalkanın içinde öncekinden daha yüksek bir ses yankılandı.

Cale kaşlarını çatmaya başladı.

15 metre.

Son derece iri bir wyvern kalkanın içinde olan Cale’e baktı ve ağzını açtı.

Normal wyvernların 15 metre uzunluğunda olması imkânsızdı.

Bu beyaz wyvern bir mutant gibi görünüyordu.

Cale konuşmaya başladı.

“Buradasın demek.”

Bu kişinin geleceğini biliyordu.

Beyaz wyvernin tepesinde bu kişiyi bekliyordu. Paerun Krallığının Koruyucu Şövalyesi.

Beyaz saçlı Clopeh Sekka.

Wyvernini geri çekti ve Cale’e doğru baktı.

İkisi göz teması kurdular.

Clopeh Sekka, Cale’e baktı ve konuşmaya başladı.

“Kalkanı yok ettiğimizde her şey parçalanacak.”

O da Roan Krallığının videosunu izlemişti.

Clopeh ilk önce videoyu izledikten sonra en uzun süre ayakta kalan bu krallığı hiçbir güç olmadan yok etmeye karar vermişti. Başka bir yerden başlasa gururu darbe alacaktı.

Başka bir yerden başlasa, Roan Krallığının ilanından korkmuş gibi görünecekti.

Bu yüzden Yenilmez İttifak, Roan Krallığını hedef olarak seçmişti.

Ayrıca, Roan Krallığındaki bu biraz ünlü olan kişiyi tanıyordu.

Gümüş kalkan kullanıyordu ve bir soylunun oğluydu.

“Ne kadar da ilginç.”

Clopeh Sekka soluk gümüşi bir ışık yayan kalkana baktı.

Bu kalkandan ve o kızıl saçlı serseriden kurtulmak onlara iyi bir başlangıç yaptıracaktı. Bu yüzden Clopeh bizzat gelmişti.

Ezici gücünü yeni bir efsane yazmak için kullanacak olan oydu.

Bir flüt üfledi.

Vuuuuuuuuu-

Onlarca wyvern uzaktan hızla ona doğru uçtu.

Henituse askerleri korku içinde mızraklarını sıktı.

Videoda gördüklerinden daha fazla wyvern vardı ve hepsi şu anda Henituse bölgesinin üzerindeki gökyüzünü kaplıyordu. Koruyucu Şövalye, kızıl saçlı adama baktı.

‘Adının Cale Henituse olduğunu mu söylemiştiler?’

Yakında ölecekti.

Kadim güçlerin bir sınırı vardı.

Koruyucu Şövalye elini kaldırdı.

“İnin.”

O anda oldu.

İri gövdeli adamlar onun arkasındaki wyvernlerden atladılar. Kısa süre sonra, daha önce görülmemiş paraşütleri açtılar ve güvenli bir şekilde yere indiler.

Boom! Boom! Boom!

Bu iri vücutlu bireyler, Yağmur Şehrinin kale duvarlarının dışında sıraya girmeye başladılar.

Sayıları kabaca 100’ün üzerindeydi.

Askerlerden biri bir iç çekti.

“…Ayı kabilesi.”

Ayı Kabilesi, en güçlü Canavar kabilelerinden biriydi ve en kalabalık üye sayılarına sahiplerdi.

Bu büyük Ayılar çılgın mod dönüşümlerine girdiler ve kale duvarlarını çevrelemeye başladılar. Cücelerin onlar için yaptığı paraşütleri kullanarak buraya gelebilmiştiler.

Clopeh elini indirip emir vermeden önce inişlerini izledi.

“Saldırın.”

Wyvernler hemen gümüş kalkana yöneldiler.

Beyaz wyvern de aşağı indi.

Koruyucu Şövalye Clopeh, kale duvarında duran insanların yüzlerindeki ifadeleri görebiliyordu.

Askerlerin solgun ifadeleri vardı. Vatandaşların da yüzlerinde aynı ifadenin olması gerektiğini biliyordu.

Bunun kolay bir zafer olacağından emindi.

Bu saldırı, herhangi bir sihirli bombadan veya yıkılan saraydan daha güçlüydü.

Bu zayıf saldırı bile küçük bir bölgeyi yok etmek için yeterli olmalıydı.

Ardından Cale ile tekrar göz teması kurdu.

Bu sondu.

Baaaaang! Baaaaang!

Vuruş sesleri o kadar yüksekti ki kulak zarlarını parçalayabilirmiş gibi geldi.

“…Nasıl yapabiliriz…”

Daha korkak askerlerden biri yere yığıldı.

‘Kalkan kırılacak.’

Düşündüğü buydu.

Askerin bakışları Cale’e yöneldi. Tamamen solgun olan ve her an düşebilirmiş gibi görünen genç efendiyi görebiliyordu.

Aslında, bakışların çoğu şu anda Cale’e odaklanmıştı.

Cale o anda düşünmeye başladı.

‘Kuzey de gerçekten bir fantezi dünyası özelliklerine sahip.’

Çok güçlüydüler.

Ancak.

– İnsan, wyvernler büyük ama zayıflar. Bu cılız şeyler biraz sevimli görünüyorlar.

‘Burada bir Ejderha var değil mi?’

Kalkan kırılmayacaktı.

Bunun nedeni, kalkanın, bir Ejderhanın kalkanıyla kaplı olmasıydı.

Wyvern gibi bir şey bir Ejderhanın kalkanını kıramazdı.

‘Raon’u ifşa edemem, ama yine de onu kullanabilirim.’

Cale, gürültüye rağmen kalkanını korumaya devam etti.

Bom Bom!

Wyvernler onlarca kez kalkana çarptı. Sesler neredeyse davul dövüyorlarmış gibi geliyordu.

“…Ah.”

Yere düşen asker bir nefes verdi.

Bir kere, on kere, neredeyse yüz kere. Kalkan, ne kadar çarparlarsa çarpsınlar kırılmadı.

Aslında, sadece daha da parlamaya başlıyordu.

Asker, Kontun daha önce söylediklerini tekrarladı.

“…Kalkan kırılmayacak.”

Her an düşecekmiş gibi görünen genç efendi düşmemişti.

“Ha!”

Koruyucu Şövalye Clopeh şok içinde bir kahkaha attı. Beklediğinden daha güçlüydü. Zayıf görünüşünün aksine, genç efendinin kadim gücü beklediğinden daha güçlüydü.

Ancak kafasındaki planda değişen bir şey yoktu.

Bir kalkan önünde sonunda kırılacaktı. Ayrıca, kalkan dışında vurabilecekleri başka yerler de vardı.

Clopeh Sekka. Koruyucu Şövalye, Cale’e bakarken sakinliğini korudu.

O anda oldu.

Cale Henituse.

Gülümsüyordu.

Clopeh o anda ensesinde bir ürperti hissetti.

‘Arkamda.’

Beyaz wyvern aceleyle arkasını döndü.

İlk başta bunun beyaz bir bulut olduğunu düşünmüştü.

Gökyüzünden beyaz bir bulutun indiğini düşünmiştü.

Ancak yanılmıştı.

“…Kemikler mi?”

Bunlar iskeletlerdi.

Yüzlerce iskelet.

Canavarların iskeletleri gökten iniyordu. Bu cesetler havayı doldurmaya başlamıştı.

Cale gülümsemeye başladı.

“Ne yazık ki bu daha başlangıç.”

Gökyüzüne baktı ve gülümsemesini gizleyemedi.

Karanlıklar Ormanı.

Kara Bataklıktan bir varlık yükselmeye başladı.

Siyah kemikleri olan tek iskelet oydu.

Derisi olmayan kemikler kanatlarını çırpmaya başladı.

Yüzlerce iskelet havadaydı.

Büyük bir varoluş, havadaki iskeletler aracılığıyla kendini gösterdi.

“…O!”

Koruyucu Şövalyenin gözleri kocaman açıldı.

Bir Ejderhaydı.

Sadece bir kara kemik topluluğu olmasına rağmen, uzunluğu 20 metreye yakındı.

Sadece bakmak nefes almayı zorlaştırıyordu. Metrelerce uzunluktaki siyah kanatlar gökyüzünde açıldı.

Ölümden sonra bile bir efendiydi.

Cale, ejderha iskeletinin kanatlarını açmasını izledi.

Ezici bir avantaja sahip oldukları bir savaş, eğlenceli olacaktı.

h3><< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>Bookmark (0)

No account yet? Register