Kont Ailesinin Çöpü – Ch 60 – SADECE YOK ET (2)

Cale, Karanlıklar Ormanına en yakın köy olan Harris Köyüne vardıklarında arabadan indi. Oraya vardığında düşünceleri basitti.

“Siyah görünüyor.”

İki aydan biraz daha uzun zaman geçmişti ama Harris Köyü hâlâ simsiyahtı. Cale, yerde hâlâ siyah küller olup olmadığını görmek için ayaklarına doğru baktı.

Sonra geriye döndü ve Yardımcı Yüzbaşının acı sesini duydu.

“Her şey yanıp kül olmuş.”

Cale, Yardımcı Yüzbaşı Hilsman’a bakmak için döndü.

“Mezarların nerede olduğunu söylediler?”

“Gidip öğreneceğim.”

Cale, Yardımcı Yüzbaşı Hilsman’ın bu kadar sakin olduğunu görmeyeli epey olmuştu ama bu Hilsman’ın suçu değildi.

Büyük bir taş duvar. Harris Köyü, Karanlıklar Ormanına giden o duvarın dışında bulunan köy, artık yoktu. Geriye kalan tek şey, bir zamanlar bu yerde bir şeylerin var olduğuna dair işaretler olarak hizmet eden kara küller ve evlerin ufalanan kalıntılarıydı.

“Burada güçlü bir ateş elementinin olduğunu hissediyorum.”

“Böyle bir şey hissedebilme yetin var mıydı?”

“Sonuçta ben bir deniz kabilesi üyesiyim.”

Witira hafifçe gülümseyip karşılık verdi ama sonra duygulandı. Ancak Cale’in ona dikkat edecek zamanı yoktu. Araçtan inemeyecek gibi görünen Kurt çocukların yanına gitti.

“Maes.”

“Genç efendi-nim.”

En büyük Kurt Maes, önündeki köyün kalıntılarını görünce kaskatı kesilmişti. Cale, şu anda hepsinin memleketlerini düşündüklerinden oldukça emindi.

“Hepinizi neden buraya getirdiğimi biliyor musunuz?”

Maes, Cale’in sorusuna cevap veremedi. Cale, hepsini neden buraya getirdiğini ona söylememişti. Yanında getirdiği grup o kadar küçük bir gruptu ki, uşak yardımcısı Hans ve Beacrox bile burada değildi ama onlar bu yolculuğa dâhil edilmişti.

Maes belirsizlikle Cale’e baktı. Lock’un onlara an iyi şekilde hizmet etmelerini söylediği genç efendi kollarını kavuşturarak konuşmaya başladı.

“Elime bir sürü para geçmek üzere.”

“Affedersiniz?”

Aniden parayla ilgili konuşmaya başlayan Cale, Maes ve Kurt çocukların kafasını karıştırdı. Cale bunu umursamadan konuşmaya devam etti. Sihirli Kule ve Ormanın Kraliçesi. Bu iki etkileşimden sonra bir ton parası olacaktı. Ayrıca barışçıl bir deniz yolunun haklarını da kendi topraklarına getirecekti.

“Ve bu paranın bir kısmını bu köyü yeniden inşa etmek için kullanmayı planlıyorum.”

‘Köy’ terimi çocukların dikkatini çekti.

“Ayrıca burada hepinizin, benim ve grubun geri kalanının birlikte oynaması için bir villa inşa etmeyi planlıyorum.”

“…Karanlıklar Ormanının tehlikeli olduğunu duydum.”

“Ciddi misin?”

Cale, Maes’i sorguladı ve etrafına baktı. On ve Hong arabadan iniyordu ve Kara Ejderha muhtemelen bir yerlerde uçuyordu. Balina kardeşler küllerle kaplı bir kuyuya yaklaşıyorlardı.

“Bu tehlikeler, sizin hepinizin büyüyünce olacağından daha mı güçlü olacaklar?”

Açık soru, Kurt çocukların kulaklarına ulaştı.

“Lock’a hepinize iyi bakacağıma söz verdim. Bu aynı zamanda size Kurtlar gibi yaşamanız için bir yer sağlamam gerektiği anlamına da geliyor.”

Cale’in yüzünde başarmanın hiç de zor olmadığını söyleyen bir gülümseme belirdiği an, yanlarından soğuk bir rüzgâr geçti. Kara küllerin bir kısmı rüzgârla uçup gittiğinde, Cale’in sesi bir kez daha boşluğu doldurdu.

“O yeri sizin için yaratacağım. Lock geri dönmeden önce büyüyüp büyük Kurtlara dönüşmenize yardım edeceğim.”

Cale, Maes ve Kurt çocuklarına baktı ve kaşlarını çatmaya başladı.

“Cevap yok mu?”

“…E, evet!”

“Evet!”

Cale, çocukların cevabından tatmin olmadı ve yürümeye başladı. Maes arkasını dönmeden önce duvara doğru yürüyen Cale’e baktı. Küçük kardeşlerinin hepsi ona bakıyordu.

Maes konuşmaya başladı.

“…Hepimiz güçlenelim.”

Maes daha sonra köyün etrafına bakındı. Bu kara köyün bir gün nasıl memleketi gibi sıcacık bir yer olacağını düşünüyordu kafasında. Maes, hiçbir şey söylemeseler de kardeşlerinin de aynı şekilde hissettiklerini hissedebiliyordu.

Hepsi birer kurttu.

Cale, Taş Duvara dokunurken Kurtların kararlılığından habersizdi.

“Oldukça kalın.”

Cale, duvardaki tek kapıyı görmek için başını çevirdi. Bu Taş Kapı, Karanlıklar Ormanına tek erişim noktasıydı. Elbette Choi Han, Harris Köyü’ne ilk geldiğinde bu kapıyı kullanmamıştı. İçeri girmek için yaklaşık 10 metre yüksekliğindeki duvarın üzerinden atlamıştı.

“Karanlıklar Ormanı bu duvarın ötesinde mi?”

“Doğru.”

Cale, kendisine yaklaşan Witira’ya baktı. Mavi saçları ve gözbebekleri büyüyle kahverengiye boyanmıştı ve yüzü de sihirli bir şekilde ortalama bir güzellikte birinin sahip olabileceği bir yüze dönüşmüştü. Ancak sesi değiştirilmediği için hâlâ eskisi kadar güzeldi.

“Duvarın ötesini göremiyorum ama Yasak Bölgelerden biri olduğu için oldukça benzersiz olmalı, değil mi? Duvarın yeterince sağlam olup olmadığını merak ediyorum.”

Witira işaret parmağıyla hafifçe duvara bastırırken gülümsedi. Ancak, o parmak duvara saplandı.

“…Haha.”

Witira beceriksizce gülmeye başladı.

‘Balinalar gerçekten korkutucu bir ırk.’

Cale görmemiş gibi yaptı ve arkasını döndü. Bu iki uzun saçlı kardeş, karada güçlerini kontrol etmeye hala alışkın değillerdi. Cale hemen konuyu değiştirdi.

“Benzer aslında.”

“Hmm? Ne benzer?”

“Duvarın ötesi. Muhtemelen benzersiz göründüğünü söyledin.”

“Ah.”

Witira küçük bir nefes aldı ve Cale sadece omuzlarını silkti. Konuşmaya devam ederken duvardan uzaklaştı.

“Karanlıklar Ormanı, tıpkı diğerleri gibi sıradan bir ormandır.”

Cale, Witira’nın hızla ona yaklaştığını ve onunla aynı hızda yürüdüğünü gördü ve devam etti.

“Ama içindeki şey farklı.”

Kimse nedenini bilmiyordu ama Karanlıklar Ormanında sık sık mutasyona uğramış bitkiler ve canavarlar ortaya çıkıyordu. Mutasyona uğramış canavarları ayırt etmek kolaydı çünkü farklı görünüyorlardı, ama bitkiler için bunu ayırt etmek daha zordu. Her ne kadar benzer görünseler de, şifa için kullanılan bir bitkinin mutasyona uğramış bir versiyonu zehirli olabilirdi.

‘Ayrıca genellikle Doğu Kıtasında bulunan canavarlar da burada ortaya çıkıyor.’

Bu yüzden Yasak Bölgelerden biriydi. Doğu Kıtasının izlerinin bu kıtada bulunabileceği tek yer orasıydı.

“Genç efendi-nim!”

Cale, Witira ile konuşmak için geri dönmeden önce kendisine seslenen Yardımcı Yüzbaşı Hilsman’a doğru başını salladı.

“Lütfen çocuklara göz kulak olun.”

“Tabii ki. Oldukça fazla sayıda genç canavar insanı var.”

Witira, onun söylediği söze rahatsız olmuş bir ifadeyle iç çeken Cale’i sessizce izledi. Cale daha sonra arkasını döndü ve Hilsman’a doğru yöneldi.

“Hadi gidelim.”

“Evet efendim.”

Cale, belirli bir yere doğru gidiyor oldukları için sadece Hilsman’ı yanına almıştı.

“İşte burası.”

Burada birçok mezar bulunuyordu. Burası Choi Han’ın Harris Köyünün tüm köylülerini gömdüğü yerdi.

Hilsman Cale’den uzaklaştı ve Cale’e bakmadan önce askerlerin yanına gitti. Cale Henituse’nin bu köye gelmesi şaşırtıcıydı ama araçtan iner inmez mezarların nerede olduğunu sorması daha da şaşırtıcıydı.

Yardımcı Yüzbaşı, Cale’e biraz yalnız başına zaman tanımak için oradan uzaklaşmıştı. Elbette Cale, Yardımcı Yüzbaşının hareketini anlamadı veya umursamadı ve kendi kendine konuşmaya başladı.

“…Çılgına dönmemiş olması şaşırtıcı.”

Bu olaydan sonra Choi Han’ın aklının başında kalması şaşırtıcıydı.

Choi Han, bu mezarlar için çok çaba sarf etmiş gibi görünüyordu, ancak çoğunlukla topraktan yapılmışlardı. Ayrıca mezar taşları da yoktu, sadece düz kaya parçalarına isimler yazılmıştı. Cale kaç tane mezar olduğunu saydı.

Choi Han, tüm bu cesetleri bizzat kendisi mezarların altına gömmüştü.

Cale’in aklına sık sık ilginç bulduğu bir düşünce geliyordu. Romanda bir sır olarak kalan Harris Köyü köylülerinin ölümünün ardındaki neden. Roman, bunu ana karakterin gelişmesi için gerçekleşmiş bir olaymış gibi göstermişti. Ama gerçekte, olanların ardındaki neden bu muydu?

‘Daha fazlası varmış gibi hissediyorum.’

Bu günlerde hikayenin anlatılandan daha fazla olduğu hissine kapılıyordu. Nedeni basitti.

Karanlıklar Ormanı, deniz insanları ve Harris Köyünün yıkımı.

Bu üç şey Cale’e bir senaryo veriyordu. Ancak bu, Lock’a Choi Han ile paylaşmasını söyleyeceği bir sorundu ya da Choi Han, Lock ile geri dönerse, bunu Choi Han’a kendisi iletecekti.

Harris Köyü, Cale’in sorunu değil, Choi Han’ın sorunuydu.

“Hilsman.”

“Evet, genç efendi.”

Sonuç olarak Cale, sadece Henituse ailesinin bir üyesi olarak yapması gerekeni yaptı.

“Onlara söyle, gelecekte buraya daha uygun mezarlık inşa edilsin. Bu çok perişan görünüyor.”

“…Evet efendim!”

Cale, askerlere bakmadan önce her zamankinden daha enerjik tepki veren Hilsman’ın omzuna vurdu. Askerler yavaşça geri çekildiler ve Cale elini Hilsman’ın omzuna koyup fısıldadı.

“Ne yapacağını biliyorsun değil mi?”

Hilsman iki gece önce olanları hatırladığında yüzünde her türlü duygu belirdi. Cale onu çadırına çağırdığında kamp yapıyorlardı.

‘Karanlıklar Ormanına gideceğim.’

‘Ne? Hâlâ iyileşmekte olan biri neden bu kadar tehlikeli bir yere gitsin ki? Failler orada olmayacak. Choi Han için bu kadar çok şey yapmak zorunda mısınız-.’

Hilsman konuşurken küçük Kara Ejderha orada belirmişti. Hilsman bu olay olduğunda çok şaşırmıştı. Ama bu son değildi.

Miyaaavv.

Kediler insanlara dönüşmeden önce miyavlamıştılar. Onlar Canavar insanlardı. Ayrıca, Yardımcı Yüzbaşı, orada bir kadının uzun sudan yapılmış bir kamçı çektiğini ve ucunda girdap olan bir kılıç tutan adamı gördükten sonra hayatında ilk kez sırtında bir ürperti hissetmişti.

‘Merak etme.’

Tüm bu güçlü canavarların merkezinde yüzünde rahat bir gülümseme olan Cale vardı. Cale’in onların etrafında çok doğal görünmesi Hilsman’ı daha da şok etmişti.

Hilsman son iki günde kararını vermişti. Tek amacı yüzbaşı olmak olan biri olmasına rağmen yine de aptal biri değildi.

“Evet, anladım genç efendi-nim.”

“İyi.”

Cale, Hilsman ile başka sorun yaşamadan ona arkasını döndü. Hilsman, konuşmaya devam eden Cale’i hemen arkasından takip etti.

“Sana güveniyorum.”

Bu, Hilsman’ın yumruklarını sıkmasına neden oldu. Hilsman, Henituse Şövalyeleri tugayında Yüzbaşı konumuna gelmesinin yeterli olacağını düşünmüştü. Ancak son iki günde düşünce şekli değişmişti. Düşüncelerini Cale ile paylaştı.

“Genç efendi-nim, güçleneceğim.”

“Ne istersen onu yap.”

Cale ilgisizce cevap verdi, sadece Hilsman onun uğraşması gereken baş ağrılarıyla ilgilenecekmiş gibi geldiği için rahatlama hissetmişti.

Bu yüzden gecenin bir yarısı olmasına rağmen Cale’in durduğu yerde muhafız yoktu. Yardımcı Yüzbaşı devriye alanlarını değiştirmişti. Cale, Taş Duvarın önünde dururken sihirli çantasına dokundu ve konuşmaya başladı.

“Karanlıklar Ormanında iki bataklık var.”

Bu büyük ormanda sadece iki bataklık vardı. Cale, Paseton ile göz teması kurduktan sonra yavaşça konuşmaya devam etti.

“Biri canavarların yaşadığı bir yer, diğeri ise hiçbir şeyin yaşayamayacağı bir yer.”

Daha sonra Paseton’a sordu.

“Paseton, deniz insanlarının zehrinin güçleniyor gibi gözüktüğünü söyledin. O halde sence o bataklık bunlardan hangisi olacak?”

Paseton gergin bir şekilde cevap verdi.

“Bence orası hiçbir şeyin yaşayamayacağı yer olan bataklık olacaktır.”

“Doğru. Bahsedilenin öyle bir yer olma ihtimali yüksek. Bu yüzden önce oraya gideceğiz.”

İlki doğru değilse, canavarları olan yere doğru yönelebilirlerdi. Bu aslında konum açısından da daha kolaydı.

O anda sessizce orada duran Witira endişeyle Cale’in yanlarına baktı. Sonunda soruyu sormadan önce biraz tereddüt etti.

“Çocuklar için tehlikeli olmaz mı?”

On ve Hong, Cale’in iki yanında sallanıyordu.

“Genç efendi Cale, Karanlıklar Ormanının tehlikeli olduğunu söylemiştiniz. Ve gideceğimiz yer hiçbir şeyin yaşayamayacağı bir bataklıksa, ya her yerde zehir vardır ya da bataklığın kendisi çok tehlikelidir.”

Witira konuşmaya devam ederken bir şeylerin tuhaf olduğunu hissetti. Kedi Kabilesinden gümüş kedi yavrusu On’un kuyruğu mutlu bir şekilde sallanıyordu.

“Böyle tehlikeli bir yer bizim uzmanlık alanımızdır. Ama daha da önemlisi o zarar görmeyeceğimizi söyledi.”

Kedi Kabilesi, arama konularında dikkatli ve yetenekliydi. Witira, Cale’e baktı çünkü On’un yanıtı beklediği gibi değildi. Ardından gözleri kocaman açıldı.

Çünkü Cale sırıtıyordu ve diğer Kedi Kabilesi çocuğu, kırmızı kedi yavrusu da gülümsüyordu. İkisinin de gülümsemesi kötücül birer gülümsemeyi andırıyordu. Hong konuşmaya başladığında çok heyecanlı görünüyordu.

“Bugün daha da güçlü olacağım. Bu iyi olacak!”

Zehirli sisin etkisini yükseltmenin zamanı gelmişti.

Güçlenmek isteyen çocuklar ve güvenlik ve huzur isteyen Cale için güvenli bir kader karşılaşması ortaya çıkmıştı. Cale, Witira ile konuşmaya başladı.

“Bu harika bir fırsat.”

Şanslıysalar, burada Balina kabilesini bile etkileyecek kadar güçlü bir zehirli sis ortaya çıkarabilirlerdi.

Translator:Yasemin

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark(0)

No account yet? Register