Kont Ailesinin Çöpü – Ch 130 – KORKMADAN (1)

– Kesinlikle denemeye değer.

Alberu biraz heyecanlı görünüyordu.

– Bana uzun zamandır ilk defa can sıkıcı olsa da canlandırıcı bir şey söylüyorsun.

Cale başını salladı.

“Bu doğru. Sadece baş ağrısı yapacak şeyleri paylaşmıyorum.”

Alberu doğal olarak buna güldü. Onunla tanışana kadar, etrafında Cale Henituse’den daha fazla olay dönen birini hiç görmemişti ve göreceğini de sanmıyordu.Cale’in durumuna bakarsak, bu büyük ölçüde bahtı ile alakalıydı.

Ancak Alberu düşüncelerini paylaşmadı. Bunun yerine, paylaşması gereken bilgiler hakkında Cale ile konuşmaya devam etti.

– Gönderdiğin mahkûm şu anda teyzem Tasha tarafından sorgulanıyor.

“İyi gidiyor mu?”

Elbette Cale, Tasha’nın muhtemelen mahkûma işkence ettiğini ve aslında onu sorgulamadığını biliyordu. Ancak Cale bunu belirtmedi.

– Yakın gelecekte bize bazı bilgiler verebileceğini tahmin ediyorum. Teyzem yardım etmesi için bir uzman getirdi.

Cale, Kara Elflerin getirdiği uzmanın kim olduğunu merak etti. Bir fikri vardı ama yine de cahil numarası yaparken başını salladı. Cale bunu yaparken Alberu düşüncelerini toparlamak için kendi kendine konuşuyordu.

– Yapacak çok şey var. Ormanın Kraliçesi ve Whipper Krallığının Şefleriyle temasa geçeceğim. Bunu yaparsak, en azından İmparatorluğu ve Kuzey İttifakını coğrafi olarak bölme imkanına sahip olabileceğiz.

Alberu, Cale’e bakışını tuhaf bulduğu için cümlesinin ortasında durdu.

– Bana neden öyle bakıyorsun?

Cale, yüzünde sıcak bir gülümsemeyle Alberu’ya bakıyordu. Cale, Alberu’nun sorusunu cevaplarken sanki bütün problemleri çözülmüşçesine rahattı.

“Çünkü size prensim demekten gurur duyuyorum. Size çok saygı duyuyorum, majesteleri.”

Cale, Alberu ile konuşmanın iyi bir karar olduğunu düşünüyordu.

Bu akıllı kişi aynı zamanda çalışkandı, onun için tüm can sıkıcı şeyleri yapmaya istekliydi. Bu yüzden Alberu ile gurur duyuyordu.

– …Haaaaa.

Alberu bir soru sormadan önce sadece iç çekti.

– Peki bundan sonra ne yapmayı planlıyorsun?

Cale, Alberu’ya cevap verirken gözünü bile kırpmadı.

“Bilgi toplayacağım.”

Ancak, başka planları vardı.

‘Bilgi toplamak mı? Sonbahara kadar dinlenmeyi planlıyorum. Şu anda başka ne yapabilirim?’

Ancak Cale, Alberu’nun tuhaf bir şekilde gülümsediğini görebiliyordu.

– Evet, eminim bana bazı yararlı bilgiler getireceksin.

Alberu, Cale’in her zamanki gibi bir şeye karışacağını ve ona bilgi verebileceğini düşünüyordu.

Cale tek başına Alberu’nun tüm bilgi ağından daha iyiydi.

“…Evet, yani.”

Cale, Alberu’nun gülümsemesinden rahatsız oldu, bu yüzden sadece başka yöne bakmayı seçti. İletişim cihazını kapatmadan önce Alberu’ya onun adına Mary’ye bir mesaj iletmesini istedi.

Her konuştuklarında vedaları daha dostça hale geliyordu.

– Seninle sohbet ettikten sonra hep kâbuslar görüyorum. Seni p.ç.

“Uzun ve sağlıklı yaşayın, krallığımızın güneşi, saygıdeğer majesteleri.”

– Seni komik p.ç.

Alberu daha sonra Cale’in yüzüne kapattı. Cale biraz rahatlayabileceğini hissetti ama yapamadı.

Şşşthhhhhh-

Havada uçan bir varlığın sesiydi.

Cale, siyah lekenin kurşun gibi ona doğru uçtuğunu görünce korktu.

‘Neden böyle davranıyor?’

Raon neredeyse Cale’in yüzünün önünde durdu. Raon’un gözleri tutkuyla yanıyor ve Cale’in endişelenmesine neden oluyordu.

“İnsan!”

Raon aniden bağırdı.

“Gidip yaşam gücünü bulalım!”

‘Ah doğru. Bunu da yapmak zorundaydım.’

Cale yorgun hissetmeye başladı. Bir iç çekmeden önce havada süzülen Raon’u itti.

“Peki ya derslerin?”

Raon’un Eruhaben’den öğrenmesi gereken çok şey vardı. Raon’un kanatları Cale’in sorusu üzerine bir an için irkildi ama Raon kendinden emin bir şekilde karşılık verdi.

“…Pratik deneyim kazanmak için beni bir geziye götürmesini isteyebilirim.”

‘Woah woah woah, Eruhaben’in Süper Kayayı bulmak için bizimle gelmesini mi istiyor? Bir kıtayı falan yok etmeyi mi planlıyor?’

Cale elini salladı ve karşılık verdi.

“Sen burada kal ve derslerine odaklan. Choi Han ile gidebilirim.”

Süper Kayayı bulmak için yanına iki Ejderha alacak kadar çılgın değildi. Üzerine sürekli bela çeken biri olarak yaşayacakları talihsiz olayları tahmin bile etmek isyemiyordu. Cale, bu inanılmaz öneri üzerine içini çekti. Sonra bir şeylerin yanlış olduğunu hissetti.

Raon sessizdi.

Cale, Raon’a bakmak için başını çevirdi.

“…İnsan.”

Raon sesini alçalttı ve göğsünü şişirdi.

“Büyük ve güçlü Raon’un sözlerini dinle. Zayıf insanın bana ihtiyacı var.”

Beş yaşındaki çocuk görkemli görünmeye çalışıyordu. Ancak bu, Cale’in dört yaşından beri gördüğü ve şu an beş yaşında olan bir çocuk olduğu gerçeğini değiştirmiyordu.

‘Eruhaben ona Ejderhaların görkemli gururunu öğretmiyor mu?’

Cale, Raon’la tartışmayı, sorunlara uğraşmaktan daha sinir bozucu bulduğu için isteğini kabul etti.

“…Her neyse.”

Raon yeni oyucak alınmış çocuk gibi gülümsemeye başladı.

“İyi! İnsan! Doğru kararı verdin! Gidip Eruhaben’e haber vereceğim!”

Raon, altın ve mücevherlerle parıldayan odadan ayrıldı ve Eruhaben’e doğru uçtu. Cale, uçup giden Raon’a baktı ve düşünmeye başladı.

‘Eruhaben’e haber vermek değil de sormak gerekmez mi?’

Raon’un kelime seçiminden yine rahatsız oldu, ama Raon hakkında yapabileceği hiçbir şey olmadığı için Elflerden aldığı kitabı çıkardı.

Eski bir kitaptı ama sayfaları hâlâ iyi durumda olduğundan sihirle dolu gibiydi.

Cale, kitabın sadece tek bir cümlesi olan ilk sayfasını açtı.

< Biri, aptal bir insanın kaya gibi olduğunu söyledi. O kişiye küçük bir taşın bile ne kadar güçlü olduğunu göstereceğim. >

Cale kitabı kapattı. Bu kitap da tuhaftı.

Ancak Cale, vücudunda bir saatli bomba olmadan hayatını yaşayabilmek için kitabı tekrar açtı. Güvenli bir hayat yaşamak için her şeyi yapması gerektiğini kendi kendine düşündü ve kaşlarını çatmaya başladı.

Sayfayı çevirdi.

< Ayağımın altındaki toprak her şeyden daha sağlam. >

< Dünya, tüm yaşam formlarının yaşayabileceği bir yer sağlamak için vücudunu feda eder. >

< Dünyanın en güçlü şekli bir kayadır. >

Bu kısım kulağa normal geliyordu.

Cale, okurken sayfaları yavaşça çevirdi. Çattığı kaşları yavaş yavaş gevşemeye başladı. Sık sık dikkatini çeken cümleler vardı.

< Muhafız olarak adlandırıldı. Muhafız olarak ilk adlandırıldığı zaman, muhtemelen köyüne doğru yaklaşan bir devi durdurduğu zamandı. >

< O, Whipper Krallığının gizli muhafızıydı. Her zaman bir sorun olduğunda ortaya çıktı ve her şeye ve her duruma karşı kendinden emin bir şekilde herkesi savundu. >

< İnsanlar, Muhafızın asil ruhuna saygı duydu. >

Cale, Taylor’ın geçmişte onunla paylaştığı eski efsaneyi hatırladı.

Kayalar Krallığını kurtaran Muhafız hakkındaydı.

Kıta karanlıktayken kıtanın Kuzeydoğu bölgesini kurtaran bir kahraman hakkında bir efsaneydi.

‘Bu o efsaneyle mi ilgili?’

Cale, okumaya devam ederken o efsaneyi hatırladı. Yavaş yavaş gülümsemeye başladı.

< Muhafızın hem dostu hem de düşmanı olan başka bir kahramanı vardı. Bu kahraman, Kuzeyi dondurucu soğuktan kurtaran kişiydi. O kahraman, hobisi madeni para toplamak olan bir cimriydi. >

Yıkım Ateşi.

Yıkım Ateşinin sahibinin topladığı para bu kitaptaki kahraman tarafından alınmıştı.

< Muhafız, o kahramanın biriktirdiği parayı gördükten sonra şunları söyledi. >

< “Deli piç, harcamadan biriktirip biriktirip durdun ve çok fazlasına sahip oldun!” >

Cale, ‘çok fazlasına sahip oldun’ sözlerini okuduktan sonra mutlu oldu. O ‘çok fazlayı’ bulduğu anı hayal etti.

Ancak, okumaya devam ederken ifadesi tuhaflaştı.

< Muhafız hem hücumda hem de savunmada yetenekliydi. Küçük bir taş bile atsa bu yıkıcı bir güce sahip olurdu. >

Bu kitapta anlatılan kadim güç, Korkunç Dev Taşı gibi görünüyordu.

Ancak, sorun bu değildi.

< Dünyayı karanlıktan kurtarmaya gitmeden hemen önce tüm eşyalarını ve arkadaşlarının eşyalarını memleketinde bıraktı. >

Cale sayfaları daha hızlı çevirmeye başladı.

Cale, son sayfasına kadar okuduktan sonra kitabı ters çevirdi.

“Haaaa.”

Cale içini çekti ve az önce okudukları hakkında düşünmeye başladı.

< Kayalar Krallığındaki en güçlü kayaların yeri. >

En güçlü kaya? Granitten bahsediyor olmalıydı.

< Onun memleketi, her türden canavarın vahşice dolaştığı tehlikeli bir yerdi, insanların kıtalar arasında hareket etmesine izin veren bir yerdi. >

< Her şeyi bıraktığı yer orası. >

“Allah kahretsin.”

Cale tekrar kaşlarını çatmaya başladı.

“Arka bahçeme benziyor.”

Kesinlikle Henituse bölgesini, özellikle Karanlık Ormanı tanımlıyor gibiydi.

Cale, ‘Korkunç Dev Taşı’nı kazanmak için ne yapması gerektiğine dair iyi bir fikre sahipti.

< Adalet ve hakikatle dolu olan Muhafızın, arkadaşlarının mirasçılarının geride bıraktığını alması için evinde bir iz bıraktığı söyleniyor. >

Yıkım Ateşi, Cale’e yolu gösterecekti.

Yaklaşık konumu ve nasıl elde edileceğini bilmesine rağmen, Cale garip bir şekilde rahatsız hissediyordu. Böylesine derin düşüncelere dalmışken Raon’un heyecanlı sesini işitti.

“İnsan, insan!”

Raon açık kapıdan içeri uçtu.

“Ne- hm?”

Cale başını kaldırırken ifadesi tuhaflaştı.

“İnsan! Okurken meyve yemek istemez misin? Sana biraz getirdim! Taze meyve!”

Raon, kısa ön patilerinin üzerinde bir tepsi meyve taşırken ona doğru uçuyordu. Ardından masanın üzerine Cale’in önüne koydu. Cale sessizce ona bakarken Raon konuşmaya başladı.

“İnsan, mağaraya giderken yağmurdan sırılsıklam olduğunu duydum. Oldukça acı çekmiş olmalısın. Güçlü bir şekilde büyüyebilmen için lezzetli yemekler yemelisin.”

O anda Cale, Raon’un arkasından başka bir ses duydu.

“Vay canına, bin yıllık hayatımda bir Ejderhanın bir insana hizmet ettiğini hiç görmedim. Artık bu hayatta her şeyi gördüm diyebilirim.”

Raon’un arkasından yürüyen Altın Ejderha Eruhaben dilini şaklattı ve başını salladı. Raon, Eruhaben’i işaret ederken sonunda Eruhaben’i hatırlamış gibiydi.

“Goldie dedeyi de getirdim! Pratik deneyim hakkında konuşabilmemiz için getirdim!”

Eruhaben, Raon’a inanamayarak baktı.

‘Eruhaben ne zaman onun Goldie dedesi oldu?’

Cale bunu merak ediyordu ama sadece Eruhaben için bir sandalyeyi işaret etti.

“Eruhaben-nim, lütfen oturun.”

“Haa.”

Altın Ejderha görünüşüne uymayan bir iç çekti ve Cale’in karşısındaki kanepeye çöktü.

“Neden bu kadar zahmetli küçük bir çocuğu bu yaşımda hayatıma aldım?”

“Goldie, ben zahmetli değilim!”

Plop. Plop.

Cale, iki Ejderhanın sohbetini izlerken üzümleri tek tek yiyordu. Eruhaben, Raon’un verdiği karşılıkla alay etti.

“Zahmetli değil mi? Şimdiden derslerinden kurtulmayı düşünüyorsun.”

“Hayır! Zayıf insanın güçlenmesine yardım etmeye çalışıyorum! Ve ben kurtulmaya çalışmıyorum, sadece seninle gerçek bir deneyim yaşamak istiyorum Goldie!”

Bam. Bam.

Raon altın masaya vurdu.

“Goldie! Seninle gitmek istiyorum!”

Cale, Eruhaben’in dudaklarının köşesindeki kısa seğirmeyi kaçırmadı.

1000 yıla yakın bir süredir yalnız yaşayan Kadim Ejderha, beş yaşındaki Ejderhaya kayıtsızlıkla karşılık verdi.

“Seninle gitmek içimden gelmiyor.”

“Hayır! Seninle gitmek istiyorum Goldie!”

Raon şiddetle başını salladı ve duruşunu dikleştirdi. Eruhaben’in dudaklarının kenarı bir kez daha seğirdi.

Cale bunların hiçbirini kaçırmadı.

Altın Ejderha bir kez daha kayıtsızlıkla konuştu.

“Küçük çocuk, seninle gelip gelmemek benim kararım.”

Ardından Cale ile soğuk bir şekilde konuştu.

“Cale Henituse, dünyanın gücünü bulmak kolay değil. Herhangi bir bilgi olmadan onu aramak çok zorlu olacak.”

Cale, bu Kadim Ejderhanın tamamen yumuşak bir ruhu olduğunu düşünmeye başladı.

Altın Ejderha konuşmaya devam ederken Cale’in düşüncelerini bilmiyordu.

“Önce gücü anlatabilecek herhangi bir kitap aramamız gerekecek.”

Plop.

Eruhaben gürültüyü duyduktan sonra masaya doğru baktı.

Eski efsaneler hakkında bilgi içeriyormuş gibi görünen eski bir kitap olduğunu fark etti.

Eruhaben tekrar konuşmaya başlamadan önce bir an durdu.

“Kitabı bulduğumuzda, kadim gücün yerini ve onu elde etme yöntemini bulmamız gerekecek.”

“Ben zaten buldum.”

“…Hepsini?”

“Evet efendim.”

Altın Ejderha, insanın önünde kendinden oldukça emin bir şekilde oturduğunu gözlemledi. Bu insan zaten üzerinde altı kadim güce sahipti. Eruhaben’in kabul etmekten başka seçeneği yoktu.

“Çılgınca şanslı olmalısın.”

Cale gülümsemeye başladı. Eruhaben yanıt olarak homurdandı. O anda Eruhaben’in koluna dokunan kısa bir pençe vardı.

“Goldie, gidelim!”

Pençenin sahibi heyecanlı bir Raon’du. Eruhaben, Raon ve Cale arasında bakışları gidip geldi. Raon, dört yıllık cehennemi ve Cale ile nasıl tanıştığı da dâhil olmak üzere ona her şeyi açıklamıştı.

Eruhaben, insana ve Kara Ejderhaya soğuk bir şekilde karşılık verdi.

“Yapmak istediğim her şeyi yapacağım. Bir Ejderha bunu yapar.”

***

Birkaç gün sonra Cale, Karanlıklar Ormanına gitmek ve Süper Kayayı kazanmak için Harris Köyüne geri döndü.

Bir muhafız şövalye Cale’i karşıladı.

“Genç efendi-nim, tekrar hoş geldiniz.”

“Teşekkürler.”

“Her zaman yanınızda olan insanlar bugün burada değiller. Görünüşe göre bu sefer sadece birkaç kişi sizinle.”

Şövalye, Cale’in beraberinde getirdiği insanları gördükten sonra sordu. Cale kayıtsızca başını salladı ve karşılık verdi.

“Yani, burada sadece birkaç gün dinleneceğiz. Değil mi Hilsman?”

Cale ile birlikte gelenlerden biri olan Hilsman, Cale’in adını seslenmesi karşısında şok olmadan önce orada boş bir ifadeyle duruyordu.

“Evet, evet! B, bu doğru!”

Hilsman’ın solgun bir ifadeyle yanıt verdiğini gören şövalye endişeyle Hilsman’a baktı. Cale’in sert ama sıcak sesi şövalyenin kulağına ulaştı.

“Yüzbaşı Yardımcısını yol tutmuş gibi görünüyor. Sadece deniz tutmasına meyilli olduğunu sanıyordum ama görünüşe göre onun da seyahat araçlarına karşı hassasiyeti var.”

“Ah, anlıyorum. Yüzbaşı Yardımcısı-nim, iyi misiniz?”

Hilsman başını salladı.

“İyiyim! A-Tamam!”

Cale onun omzuna vurduktan sonra Hilsman konuşmaya devam etti.

“Ve ben genç efendi-nim’i bu kişiyle koruyacağım, bu-.”

Hilsman konuşmaya devam edemedi. Bakışları onlarla birlikte gelen diğer kişiye yöneldi. Sarı saçlı yakışıklı bir adamdı.

Hilsman, yakışıklı adamın kendisine baktığını gördükten sonra iki eliyle sarışın adamı işaret etti.

“Bu kıdemli kişi ve ben, genç efendi-nim’i koruyacağız. Serbestçe dolaşacağız, bu yüzden bizi takip etmenize gerek yok.”

“Evet efendim!”

Şövalye, Cale’in yanındaki kişiye bakmadan önce enerjik bir şekilde yanıt verdi. Cale’in getirdiği herkesin ürkütücü olma gibi bir eğilimi vardı ama bu kişiye yaklaşmak daha da zor görünüyordu.

“O zaman iyi çalışmaya devam et.”

“Evet, genç efendi-nim.”

Şövalye ve askerler, bu üç kişi köye girmeden önce Cale’i selamladı. Bunlar Cale, Yardımcı Yüzbaşı Hilsman ve yeni kişiydi.

Cale dilini şaklattı ve Hilsman ile konuşmaya başladı.

“Neden bu kadar gerginsin? Değil mi, Eruhaben-nim?”

“Aynen öyle.”

Eruhaben Hilsman’a baktı ve konuşmaya devam etti.

“İnsan, hayatı huzur içinde yaşa.”

Hilsman şiddetle başını salladı. Cale doğal olarak Hilsman’a Eruhaben’den bahsetmişti. Cale’in grubunun çoğunluğu şu anda Eruhaben’in inindeydi ve Cale’in grubundan sadece üç kişi onu Karanlıklar Ormanına kadar takip ediyordu.

Biri tüm ev işleri ve ihtiyaçlarla ilgilenecek olan Hilsman’dı, diğer ikisi ise Ejderhalardı.

“İnsan dünyası değişmemiş.”

Kadim Ejderhanın sözleri Hilsman’ın deniz tutması sırasında yaptığı gibi Cale’in kıyafetlerine tutunmasına neden oldu. Raon zihninde konuşmaya başlarken Cale doğal olarak Hilsman’ın elini itti.

– Süper Kaya! Bu sözde Korkunç Dev Taşından korkmuyorum! İki Ejderhamız var!

Aynen öyle. Cale hiç mi hiç korkmuyordu.

Korkmasına imkân yoktu.

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark(0)

No account yet? Register