Kont Ailesinin Çöpü – Ch 117 – HARİKA VE GÜÇLÜ (5)

Bir Elfin bir insana önce kendisinin yaklaşması nadirdi. Bunu yapmak için gerçekten hiçbir sebepleri yoktu.

Ancak, On Parmak Dağ Köyünün Elfleri bunu yapmak için bir neden bulmuşlardı ve önlerindeki insana yaklaşırken gerçekten çok ısrarcıydılar.

O insan, beklendiği gibi Cale’di.

“Cevap vermek çok mu zor?”

Cale, grubun önünde duran Elf ile göz teması kurmaktan kaçındı. Neden öndeki iki Elf bir büyükanne ve bir çocuk olmak zorundaydı? Cale, Şef Canaria’ya baktı.

‘Sessizce ayrılmak istediğimi açıkça belirttiğimi sanıyordum.’

Canaria, Cale’e nazikçe gülümsedi. Cale bu gülümsemeyi sinir bozucu buldu, ancak bu Şefin suçu değildi.

“Üzgünüm genç efendi-nim. Sadece aileme söylemiştim.”

Cale, bakışlarını özrün kaynağına çevirdi. Pendrick çok özür diler gibi bakıyordu. Buradan ayrılma saatlerinin ve yerlerinin açıklanmasının nedeni oydu. Ancak, ayrılışını ailesine anlattığı için onu suçlayamazdı.

‘Yani, bu durumda…’

Cale, Raon’un kendini gösterip Elflerin ona tapınma gibi bir olayın gerçekleşmemesiyle en azından olası en kötü durumdan kaçındığını düşündü. Bu yüzden bunu kendi yararına kullanmaya karar verdi. İyi bir izlenim bıraksa, Elflerin istediğini yapmasını sağlamak daha kolay olmaz mıydı?

“Hayır, bu özür dileyecek bir şey değil.”

Cale’in yüzünde yardımsever bir gülümseme vardı. Bu gülümseme Pendrick’in rahat bir nefes almasına izin verdi. Ancak Cale’in grubu yavaş yavaş Cale’e bakmaktan kaçınmaya başladı.

Cale, büyükannesinin elini tutan genç Elf ile göz teması kurdu.

“Hayır, cevap vermek zor değil.”

Çocuğa karşı çok nazik görünüyordu. Cale, çocuğun az önceki sorusunu düşündü.

‘Ge, gerçekten bir Ejderha-nim korumasına sahip misiniz?’

Elflerin ve Elementallerin hepsinin bir cevap istediğini görebiliyordu. Elflerden bazıları ona doğru bakıyorlardı, diğerleri ise uzaktan gizlice onu gözetliyorlardı. Tabii ki Elementaller parlıyor ve bir şeyler mırıldanıyordu ama Cale onları duyamıyordu.

Ancak sesleri Elfler tarafından duyuldu.

‘Bu insan güçlü bir aura tarafından korunuyor!’

‘Bu bir Ejderha-nim’in aurası olmalı. Daha önce hiçbir Ejderha-nim’in aurasını hissetmemiştim! Bunu sonsuza kadar hatırlayacağım!’

‘Tanrım! Üzerinde çok fazla doğal aura olan bir insan! Ateş, su, rüzgar ve odun, bunların dördü de onun üzerinde farklı şekillerde mevcut!’

‘Ayrıca bunlarla hiçbir alakası olmayan ekstra bir doğal güce sahip!’

Elementaller şu anda bir karmaşa içinde konuşuyorlardı.

‘Daha önce hiç böyle bir insan görmemiştim. O bir Elementalist ya da Elf değil.’

‘Ejderha-nim’in ondan neden hoşlandığını anlayabiliyorum! Kadim güçler tarafından sevilen bir insan olmalı, hayır, doğa tarafından sevilen bir insan!’

‘Ne ilginç bir insan.’

Elfler, Elementallerin sözlerini duyduktan sonra daha da dalgın hale geldi. Bu, Şef Canaria ve Koruyucu Şövalye için de geçerliydi. Elementalleri duyamadığı için sadece Pendrick bunu bilmiyordu.

Pendrick ile aynı gemide olan Cale, konuşmaya başlarken Elementallerin çıldırdığını bilmiyordu.

“Ejderha zayıf olan beni koruyor.”

“Ah.”

Kalabalıktan nefes sesleri duyulabiliyordu.

O anda, görünmez olan ve her zamanki gibi Cale’in sırtına yapışan Raon, Cale’in zihnine konuşmaya başladı.

– Bildiğine sevindim, zayıf insan.

Cale, Raon’un yorumunu görmezden geldi ve Elf çocuğa bakarken gülümsemeye başladı. Ancak, bu gülümseme çok geçmeden, çocuğun tepkisi üzerine irkilmeye başladı.

“Vay! Çok kıskandım! En iyisi sensin! Sen çok havalısın!”

Çocuğun üçlü övgü kombinasyonu, çocuk konuşmaya devam etmeden önce Cale’in üzerine düştü.

“Sen Hayat Ağacının Bahçesinde, o çiçek bahçesindeyken seninle tanışmak istedim! Ancak astlarınız çok katıydı ve ben içeri giremedim. Daha önce hiç böyle korkun.., mmh yani, mm, daha önce hiç böyle güçlü insanlarla ile tanışmadım! İnsan Kraliyet Şövalyelerinden bile daha güçlü görünüyorlar!”

Çocuk bunu söylerken grubun geri kalanına baktı. Daha sonra korkmuş gibi büyükannesinin arkasına saklandı. Bir Elf bir insandan korkuyordu.

‘O üç gün boyunca beni korumak için ne yaptılar?’

Cale, Choi Han ve ekibinin bilincini kaybettiği üç gün boyunca yaptıklarından dolayı Elflerden kaçan kişinin kendisi olmadığını, Elflerin ondan kaçtığını hissediyordu.

Bugün burada Pendrick’e veda etmek için toplanmıştılar.

Cale, çocuğun sorusunu yanıtladıktan sonra birkaç soru daha aldı. Çoğunluğu diğer çocuklardan geldi.

“Ejderha-nim nasıl biri?”

Raon’un ön pençesi Cale’in sırtına dokunmaya devam etti.

Cale nazik bir gülümsemeyle cevap verdi.

– Ben büyük ve güçlüyüm.

“O büyük ve güçlüdür.”

Cale, Raon’un ona talimat verdiği gibi cevap verdi. İşler böyle sona erdiğine göre, büyük ve güçlü bir Ejderhanın korumasını alan şanslı insan olarak tanınmak harika olmaz mıydı?

Elflerin ilgisinin arttığını görebiliyormuş gibi hissetti, bir oyun oynuyormuş gibi.

“Vay! Yakışıklı mı?”

Raon doğal olarak ona cevabı tekrar verdi.

– Yakışıklı ve güzel.

“O yakışıklı ve güzel.”

“Vay!”

Çocukların hayranlığı ve yetişkinlerin baş sallamaları devam etti. Cale başını sallamak istedi. Önlerinde gerçek bir Ejderha belirirse, hepsi geri çekilir ve durmadan tezahürat yaparlardı.

“Ejderha-nim çok güçlü olmalı!”

– Dünyada benim bedenim kadar güçlü bir şey yok.

“Tabii ki. O çok güçlü.”

Cale, tekrarlayan bir kukla oyuncak gibi sorulara cevap verdi. Raon’un sesi kafasında yükselmeye başladı.

– Ben gerçekten büyük ve güçlü Raon Miru’yum! Aynı zamanda ben artık bir yaş daha büyüğüm!

Cale, etrafındaki tüm gürültüden dolayı başı ağrısı çekiyordu. Yine de gözleriyle Ron’u işaret etmeyi başardı ve Ron, Cale için bir yol oluşturmak için Choi Han ile öne çıktı.

Cale, ikisini Elf Köyünün girişine kadar takip etti. Cale’i girişe kadar takip eden çocuklarla birlikte olan yaşlı bir Elf yavaşça konuşmaya başladı.

“Ejderha-nim ile tanışmak mümkün mü?”

– Hemen şimdi kendimi gösterebilirim!

Cale’in Elflerin bir Ejderha ile tanışmasına izin vermek gibi bir planı yoktu. Bu kartı gelecekte kendi yararına olacak şekilde kullanmayı planlıyordu. Şimdilik, bir Ejderhaya en yakın olan insan kimliği ile oradan ayrılmak en iyisiydi.

Cale yürümeyi bıraktı ve kollarını açtı.

Cale’i takip eden Elfler ve onlara uzaktan bakanlar, hepsi Cale’in sesini dinledi.

“Ejderha-nim’in büyük ve güçlü aurasını etrafımızda hissedemiyor musunuz? İnanıyorum ki, doğaya en yakın olduğu söylenen siz Elf-nimler, bu büyük ve güçlü aurayı hissedebileceklerdir.”

Doğal olarak, yaşlı Elfler ve Elementaller, Cale’in etrafındaki aurayı hissedebiliyorlardı. Sanki bir Ejderha, Cale’in etrafında gelişigüzel dolaşıyormuş gibiydi. Ancak, bir Ejderhanın etraftaki bir insanı takip etmesinin hiçbir yolu olmadığını düşündüler. Deli olmadıkça, bir Ejderha bunu asla yapmazdı, özellikle de kendini görünmez tutarken. Önlerindeki insanı koruyan Ejderhanın aurasını hissettiklerine inanıyorlardı.

Cale, Elflerin başlarını salladığını gördü ve konuşmaya devam etti.

“Ejderha-nim ile konuşacağım ve gelecekte Ejderha-nim ile konuşmanız için bir fırsat yaratıp yaratamayacağımı göreceğim.”

Elfler kafalarını kaldırdıklarında Cale’in yüzünde kasvetli bir ifadeyle karşılaştılar.

“Ancak, şu anda, muhtemelen hepinizin bildiği gibi, köy zor bir durumda ve kıtada birçok korkunç şey oluyor. Bazı şeyleri halletmek için çabucak ayrılmam gerekiyor. ”

Elflerden bazıları başlarını salladılar.

Bunlar Cale’i uzaktan izleyen kişilerdi.

Elf köyü karmakarışıktı. Hayat Ağacının dalını hedefleyen işgalcileri zar zor savuşturmayı başarmıştılar. Böyle bir zamanda bir insanı öven diğer Elflerin tavırlarından hoşlanmadılar. Ejderha-nim burada değildi sonuçta. Ejderha koruması almış bir insanı kabul etmek ve saygı duymak elbette güzeldi ama sıkıntılı bir zamanda böyle mutlu bir ortam hoş karşılanmazdı.

Akıllarında böyle düşünceler varken Cale’in sözleri kulaklarına ulaştı. Önlerindeki insanın, onları umutsuzluktan kurtaran kişi olduğunu açıkça görebiliyorlardı.

Cale, etrafındaki o kasvetli havayı hâlâ koruyordu. Cale’in omuzlarında bir sorumluluk duygusu hissedebiliyorlardı. Cale’in sonraki sözleriyle hava daha da ağırlaştı.

“Yapılacak çok işim var. Bunlar bana verilen görevler.”

Yetişkin Elflerin ifadeleri bu sözler üzerine sertleşti.

Cale onlara söylemeden bile onların ne yapmaya çalıştığını biliyor gibiydiler.

Tıpkı köylerini kurtardığı zamanki gibi ve şeften başkenti kurtardığı zaman hakkında duydukları gibi, muhtemelen yapması gereken bunlara benzer şeyler vardı. Muhtemelen herhangi bir maddi kazanç peşinde koşmadan yine kendini feda edecekti.

Cale, kendisine odaklanan ve şimdi daha sakin olan kalabalığı gözlemledi ve düşünmeye başladı.

‘Kesinlikle yapacak çok işim var.’

Toonka’yı kandırıp biraz kâr etmesi gerekiyordu. Bir sürü insanla buluşması gerekiyordu. Elbette işlerin sırasının nasıl olacağını bilmiyordu ama her şeyi yakın gelecekte yapması gerekiyordu.

“Hepinizle, tabiat dostlarıyla tanışmak güzeldi ama sanırım artık gitme vaktim geldi.”

Hala bir sürü sorusu olan çocuklar hayal kırıklığına uğramış gibiydi ama yetişkinler onları teselli etti ve Cale için bir yol açtı.

Cale, onu beklemek için durmuş olan grubuna baktı. Elf şifacısı Pendrick hayranlıkla dolu görünüyordu.

Ancak Beacrox, Ron ve kedicikler başlarını sağa sola sallamamak için ellerinden geleni yaparken Choi Han ve Lock, Cale ile aynı fikirdeymiş gibi başlarını salladılar.

– İnsan, bu yüzden seni yalnız bırakamam! Gereksiz yere zayıf ama çok faydalı bir insansın!

Cale’in Raon’un saçmalıklarını görmezden gelmesi artık normaldi. Yeniden yürümeye başlamakta haklıydı ama kısa süre sonra durdu.

‘Hmm?’

Kaotik bir şekilde etrafta uçuşan yarı şeffaf Elementaller, onun için bir yol oluşturmak üzere sıraya girdiler. Bir yolu aydınlatan lambalara benziyorlardı. Sırada beklerken bir şey söylediler, ancak Cale’in anlaması mümkün değildi. Köyden ayrılmak için patikadan aşağı yürüdü.

‘O düzgün bir insan. Elementalist olmaması sadece hayal kırıklığı yaratıyor. Onu arkadaşımla tanıştırmak istiyorum.’

‘Bana annemin bahsettiği eski kahramanları hatırlatıyor. Onlara benzer gibi duruyor.’

‘Gerçekten onun iyi bir insan olduğunu düşünüyorum. Daha önce bunu kesin olarak söyleyemezdim, ama çok saf görünüyor.’

Cale, Elementallerin söylediklerini duysaydı alay ederdi, ancak Elflerin hiçbiri onların yorumlarına gülmüyordu. Girişte Cale’i sadece Şef Canaria yüzünde tuhaf bir ifadeyle karşıladı.

“Şef-nim, şimdi gidiyorum.”

Canaria veda etmek yerine bir soru sordu.

“Genç efendi-nim, ailenizin Kuzeydoğuda olduğunu mu söylediniz?”

“…Evet?”

Cale’in gözlerindeki ihtiyatlılığı okuyabiliyordu. Canaria gülümsemeye başladı, çünkü bu Cale ile başa çıkmak daha önceki yiğit Cale ile uğraşmaktan çok daha kolaydı.

“Genç efendi Cale, şu anda dünyanın gücüne sahip olmadığınızı bildiğinize inanıyorum. Roan Krallığı, Kayaların Krallığıdır ve burası dünyanın gücünün en sağlam olduğu yerdir. Kayalar dünyanın en güçlü şeklidir.”

Cale, Canaria ile göz teması kurarken düşüncelerini saklamadı.

‘Ve?’

Cale’in daha fazla kadim güç kazanmak gibi bir planı yoktu. Toprağın gücünü kazansaydı, doğanın beş elementine de sahip olacaktı. Ama içinde böyle bir şey yapmanın zor bir geleceğe yol açacağına dair uğursuz bir his vardı.

Cale’in ifadesinin sertleştiğini fark eden Canaria, kollarındaki kitabı dikkatlice Cale’e verdi. Cale bunu almadı ve onun yerine kafası karışmış bir şekilde ona baktı. Kitabın ne hakkında olduğunu açıklamaya başladı.

“Bu, dünyayla ilgili eski bir efsaneyi tartışan bir kitap. Bu çok eski. Anlamını hiçbir şekilde çözemiyoruz, ancak gelecekte buna ihtiyacınız olabileceğini hissediyorum.”

Cale, Canaria’nın kendisine doğru ittiği kitaba baktı.

‘Eski bir efsane mi?’

Bu, kitabı almak istememesine neden oldu. Buna ihtiyacı yoktu.

Ancak Canaria’nın devam eden sözleri Cale’in gözlerini kocaman açmasına neden oldu.

“Oldukça komik bir efsane. Güçlü bir yıkıcı güce sahip bir kahramanın, sözde para için son derece açgözlü olduğu söylenir. O kahraman öldüğünde, bu efsanedeki kahramanın arkadaşının servetini bulduğu ve onu güvende tuttuğu söylenir.”

Canaria homurdandı.

“Bir kahraman para için açgözlü olur mu? Hele de dünyayı donmaktan kurtaran ve herhangi bir güç, etki ya da şöhret peşinde olmayan bir kahraman? Böyle bir insan nasıl para için açgözlü olabilir? İnanılmaz değil mi?”

Onaylamak için Cale’e baktı. Cale de homurdanarak başını salladı.

“Tabii ki. Bir kahraman nasıl böyle olabilir? Ayrıca, birçok eski efsane yalan ve gerçeğin bir karışımıdır.”

“Çoğu zaman böyle olur. Her neyse, bu kitap açgözlü kahramanın hem dostu hem de düşmanı olan diğer kahramanın efsanesi hakkındadır. Bu kahraman, dünyanın gücünü kullanan kişi gibi görünüyor.”

Canaria, aklında çok şey varmış gibi görünen Cale’e baktı. Cale yavaşça elini uzattı ve Canaria kitabı eline verdi.

“Dürüst olmak gerekirse, bu kitapta anlatılan kadim gücü bulacağınızı sanmıyorum. Ancak bu kitaba ihtiyacımız olmadığı için ve köyümüzü kurtarmaya yardım ettiğiniz için size bir nebze de olsa yardımı dokunsa çok iyi olur diye düşündüm.”

“Değerli bir kitap değil mi?”

“Size karşı dürüst olmak gerekirse, hayır.”

Canaria, bunun Cale’i kötü hissettirebileceğini düşündü ama gerçeği söylemeye karar verdi.

“Elflerin ihtiyaç duymadıkları şeyleri topladıkları bir depomuz var. Bu kitabın o depoda olduğunu hatırladım ve getirdim.”

Ancak yine de bu kitabın Cale’e pek yardımcı olmayacağını düşündü. Çünkü kitapta anlatılan yere gitmiş ama hiçbir şey bulamamıştı.

‘Ama o şanslı biri olduğu için…’

Kadim güçleri bulmak için çok fazla şansa ihtiyacın vardı, öyle ki her bir kadim gücün sahibini göklerin belirlediği söylenmişti. Ancak önündeki bu insan, beş kadim gücü toplamaya yetecek kadar şansa sahipti. Bu yüzden bu kitabı getirdi.

Cale, kitabı alırken yüzünde garip bir ifade vardı.

“Mm, Elf köyünün buna ihtiyacı olmadığını söylediğiniz için şimdilik alıyorum. Böyle bir cömertliğe hayır demek zor. Ancak kadim güçler, sadece istediğiniz için kazanabileceğiniz bir şey değil.”

“Tabii ki. Onu elde etmek için cennetin yönlendirmesine ihtiyacınız var. Ama yine de inanılmaz ve komik bir efsane, bu yüzden en azından bir okuyun.”

“Teşekkürler. Öyle yapacağım.”

Cale kitabı yavaşça cebine koydu ve Canaria ile el sıkıştı.

“Eğer cennetin isteği buysa, tekrar buluşalım, Şef-nim.”

“Umarım bir dahaki sefere Ejderha-nim ile buluşabiliriz.”

– Şef! Ben buradayım!

Cale, Raon’un bağırmasını görmezden geldi ve Canaria’ya veda etti. Cebindeki kitaba dokundu ve düşünmeye başladı.

‘Yıkım Ateşinin bu Elf Köyü yakınlarında ortaya çıkmasının bir nedeni var demek ki.’

Bu kitap bu köyde olduğu için Yıkım Ateşinin yakınlarda bulunduğunu, tesadüf olsa da, orada başka bir şeyler daha olabileceğini düşündü.

Şefin söylediklerini hatırladı.

‘Bir kahraman para için açgözlü olur mu? Hele de dünyayı donmaktan kurtaran ve herhangi bir güç, etki ya da şöhret peşinde olmayan bir kahraman? Böyle bir insan nasıl para için açgözlü olabilir? İnanılmaz değil mi?’

Tabii ki, bu düşünce mantıklıydı. Neden mantıklı olmasındı?

Fakat Cale biraz zaman önce o kahramana para yağdırmıştı.

Cale, bu kitaptaki açgözlü kahramanın ‘Yıkım Ateşi’nin sahibi olduğundan neredeyse emindi. Ayrıca kahramanın çılgın arkadaş-düşmanının ‘Süper Kaya’ olduğuna dair bir his vardı.

Kayalar toprağın sadece bir alt özelliği olsa da, yine de dünyanın bir parçasıydı.

‘Yani, Süper Kayanın sahibi Yıkım Ateşinin sahibinin parasını mı aldı?’

Cale’in kalbi kadim güç yüzünden değil, para yüzünden atıyordu.

Kadim gücü kazanıp kazanmaması önemli değildi, ama parayı alamaz mıydı?

Cale, sırıtarak son kez veda etti.

“Şimdilik hoşçakalın.”

“Güvenli yolculuklar.”

Cale, Elf köyünü saklayan illüzyon büyüsünün girişi olan yarı şeffaf kulübeye girdi. Grubun geri kalanı da onu takip etti.

Cale, nihayet uzun süren günlerden sonra ilk kez Elf köyünden ayrılmıştı. Daha sonra sınırın hemen dışında yürümeyi bıraktı.

“Haaaa.”

Bir iç çekti. Grup yavaşça bakışlarını başka yöne çevirdi ve onun iç çekişiyle uzaklara döndü. Ron ve Beacrox hala sakin kalırken Choi Han ve Lock sahte öksürükler ile başlarını eğdiler.

On ve Hong, uzaktaki bir dağa bakmadan önce Choi Han’ın kollarındayken miyavladılar.

– İnsan! Savaşımızın şanlı kanıtını görebiliyor musun? Hepsini yok ettik!

Raon, Cale’in zihninde gururla bağırdı.

Evet, gerçekten her şeyi yok etmiştiler. Cale, Elf Şefinin restorasyona neden kişisel olarak yardım etmesi gerektiğini merak etmişti. Ama önündeki manzaraya baktıktan sonra her şey anlam kazanmıştı.

Çok sayıda ağaç yok edilmişti ve birçok noktada zemin alt üst olmuştu. Bazı kayalar da kılıçlar veya auralar tarafından ikiye bölünmüş gibi görünüyordu.

Ancak Cale hiçbir şey söyleyemedi.

– İnsan, en büyük izi senin yıldırımın bıraktı! Bunu görebiliyor musun? Oldukça faydalı bir güç, ancak bir daha asla kullanma!

Araziye en büyük zararı o verdiği için bir şey söyleyemedi. Yerde bir meteor düşmüş gibi görünen dev bir krater vardı. O kraterdeki her şey tamamen siyahtı.

Cale konuşmaya başlarken gözlerini uzaktaki bir dağ zirvesine çevirdi.

“Hadi gidelim.”

Daha sonra Vadiden uzaklaşmak için Rüzgarın Sesini kullanmadan önce Beacrox’a sordu.

“O çok ağır değil, değil mi?”

“Evet efendim.”

Omzunda Balbud olan Beacrox, Balbud bir kilo ağırlığında bile değilmiş gibi yürüyordu. Gözleri, ağzı ve kulakları tamamen kapalı olan Balbud hala baygındı.

Cale, vadiden çıkıp Bloke Köyüne doğru yola çıkmadan önce herkesin hazır olduğunu doğruladı. Köye çabuk varmalarına rağmen, Balbud yüzünden dağın eteğinde durdular.

“Genç efendi-nim!”

Yardımcı uşak Hans eğildi ve Cale’i selamladı. Kediler, On ve Hong, Choi Han’ın kollarından atladılar ve Hans’ın kollarına doğru koştular. Cale, Hans’ın yanından geçti ve elini başka birine uzattı.

“Yaklaşık üç ay oldu mu?”

“Evet, genç efendi Cale.”

Breck Krallığından dönen Rosalyn, Cale’e gülümsedi. Cale’in nasıl gittiğini soran bakışlarına karşılık vermek için cebinden bir kağıt parçası çıkardı.

Rosalyn’in savaşın başlangıcında Roan Krallığı ve Breck Krallığının Büyücü İttifakının Başında olacağını belirtti.

Cale, Rosalyn’i selamlarken gülmeye başladı.

“Hoş geldiniz Leydi Rosalyn.”

“Duymak istediğim buydu.”

Cale, Hans’a bir emir vermeden önce Rosalyn’in elini bıraktı. Kara Elf Tasha ile bir kez daha buluşması gerekiyordu.

“Hans, önce başkente gidiyoruz.”

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark(0)

No account yet? Register