Kont Ailesinin Çöpü – Ch 69 – NİYETİM BU DEĞİLDİ (1)

Cale, Billos’un omzunu okşadı. Cale konuşmaya başlarken Billos’un gözleri beklentiyle doldu.

“Bu yüzden biraz bu hazineden tatmak istiyorsan çok çalış.”

Bu öylesine söylenmiş bir sözdü ama Billos yine de heyecanla karşılık verdi.

“Ne kadar çalışmama ihtiyacınız olursa o kadar, hehe.”

Cale, Billos’un açıkça heyecanlı olduğunu gördükten sonra başını salladı. BIllos’un aklından çok şey geçtiğini biliyordu ama Billos sadece bu heyecanlı görünen hailini ona gösteriyordu.

‘Çünkü ona tam olarak her şeyi açıklamadım.’

Billos’a söylediği tek şey iki kelimeydi.

Sihirli Cihaz. Billos sadece bu iki kelimeyi duymuştu. Cale, özellikle bir kişiye bakmak için dönmeden önce Billos’un işe koyulmak için ayrıldığını gözlemledi.

Whipper Krallığında en dikkat etmesi gereken kişiye bakıyordu.

Rosalyn.

Yaralanmak ya da öldürülmek istemiyorsa bu büyücünün dikkatli olması gerekiyordu. Cale, onu güvertede dururken buldu ve ona yaklaştı. Onu uyarmak içindi.

“…Leydi Rosalyn.”

Ama şimdi bakınca bunu yapmasına gerek yoktu. Cale ne diyeceğini düşünmek için durdu.

“Ne oldu genç efendi Cale?”

Cale, onun sesindeki sakinliği duyduktan sonra sormak zorunda kaldı.

“O elinizdeki sopa mı?”

Rosalyn’in elindeki sopa, Rosalyn onu etrafta sallarken şiddetli rüzgârlara neden oluyordu. Rosalyn buna alışkınmış gibi görünüyordu. Cale’in sorusunu canlandırıcı bir şekilde yanıtlarken, cüppesinin altında hafif bir deri zırh da görebiliyordu.

“Evet aynen öyle, bu bir sopa. Ya sihirli bir değnek ya da sopa olsun, onu bir şeye vurmak için kullandığınızda hepsi aynıdır.”

“Siz çok bilge birisiniz.”

Cale, ona başparmağıyla onay verirken gerçekten hayranlık duyuyor gibi görünüyordu. Bir büyücü olarak Whipper Krallığında dolaşması konusunda onu uyarmasına gerek yoktu.

“Bilge? Sadece benim yüzümden işlerin başkaları için zorlaşmadığından emin olmak istedim. Öyle görünmüyor olabilirim ama gençken çeşitli temel dövüş sanatlarını öğrendim.”

Rosalyn sopayla diğer avucuna hafifçe vurdu. Kraliyet ailesinin bir parçası olarak, özellikle taht için sıradaki en büyük çocuk olarak, diğer bazı temel dövüş sanatlarının yanı sıra kendini savunmayı da öğrenmişti.

Bakışları aniden soğudu.

“Aslında gelmemdeki amaç benim de bu yere kendi gözlerimle bakmak istememdi.”

Cale gülümsemeye başladı. Gelecekteki yeni Sihirli Kulenin sorumlusu olan Rosalyn, Choi Han gibi çok adil bir insandı. Bu yüzden grup üyeleriyle birlikte gelişip büyüyebilmiştii. Ancak, soğuk bir rasyonalitenin yanı sıra kesin bir amacı da vardı. Whipper KRallığı, ona bazı karmaşık duygular ve öğrenme fırsatı verecekti.

Cale, limana doğru bakmak için Rosalyn’in bakışlarını takip etti.

Bu, Whipper Krallığındaki en az tahrip edilen limandı çünkü burası en küçüğüydü ve sıradan vatandaşlar burayı oldukça sık kullanıyordu. Ancak limana giren ve çıkan çok fazla gemi yoktu ve gelen birkaç gemiden inenlerin yüzleri çok kasvetliydi. Fakat burada yaşayanların yüzleri aydınlıktı.

‘Sihirli Kulede köle gibi muamele gören vatandaşların çoğu burada yaşıyor.’

Cale, uzaktaki siyah duman sütunlarını görebiliyordu. İç Savaşlar yollarında her zaman yıkımı geride bırakırdı.

“Genç efendi-nim, şimdi hareket edebiliriz. Araç hazır durumda.”

“Harika.”

Cale, Billos’un açıklamasını başıyla onayladı ve gemiden indi. Whipper Krallığına ilk adımını attıktan sonra konuşmaya başladı.

“O kadar da güzel kokmuyor.”

Cale, Billos’un kendisi için hazırladığı konuta giderken yanmış ve yıkılmış binaların misk kokusunu içine çekti. Odasına vardığında Billos ile konuşmaya başladı.

“Çok iyi hazırlanmışsın.”

Cale, limandaki en sessiz konutu, Flynn Tüccar Loncasının arması olan bir aracı ve diğer tüm küçük detayları hazırlayan Billos’a iltifat etti.

Cale bir şey daha eklerken Billos omuzlarını silkti.

“Bunları başkalarının haberi olmadan sessizce yaptığından emin misin?”

“Öyle yapmamış olmam en doğalı değil mi?”

Cale, Billos’un gözlerindeki açgözlü bakışı gördükten sonra gülümsedi ve karşılık verdi.

“Senden hoşlandığımı biliyordum.”

“Aynı şekilde ben de, genç efendi-nim.”

Cale rahat bir şekilde sorarken kanepeye yaslandı.

“Zafer?”

Billos samimi bir ifadeyle yavaşça başını salladı.

“Evet. Aynı açıkladığınız şekilde oldu genç efendi-nim.”

“Anlıyorum.”

Sonuç olarak, hayır aslında, beklendiği gibi büyücü olmayan taraf galip gelmişti. Cale, tam zamanında İç Savaşın sonuna denk gelmişti.

İç Savaşın sona erdiğini gösteren tek bir şey vardı.

Yok edilen Sihirli Kule.

Büyücülerin son kalesinin düşmesi İç Savaşın sona erdiğinin işaretiydi. Elbette, savaştan sonra halâ halledilmesi gereken şeyler vardı.

“O büyücü olmayan grup beklediğimden çok daha vahşiydi.”

Billos, İç Savaşı anlatırken kaşlarını çatmaya başladı.

“Ölümden korkmuyorlar ve sadece büyücüleri öldürmeye odaklanmışlar gibi görünüyorlar.”

Billos’un omuzları, şu anki duruma kıyasla İç Savaş’tan önce buranın nasıl göründüğünü hatırlamaya başlayınca biraz sarsıldı. Bu iki zaman dilimi onun biraz para kazanması için en iyi zamandı.

Ancak, bundan çok daha fazlasını görmüştü.

“Çok sayıda büyü direncine sahip vatandaş ortaya çıktığında veya lideri ele geçirdiklerinde özellikle korkutucuydular.”

Büyücü fraksiyon ve büyücü olmayan fraksiyon arasındaki savaşta en büyük etki bu ‘büyü direnci’ idi.

Büyü direncine sahip bu vatandaşlar, nesiller boyunca yavaş yavaş var olmuştu ve onlardan sadece birkaç tane olması ve herhangi bir büyü öğrenememeleri gerçeği, Whipper Krallığında hayatlarını zorlaştırmıştı.

Ancak, bu yüz yılda büyü direncine sahip çok fazla insan doğmuştu ve bu, büyücü olmayan fraksiyon için bir avantaj haline gelmişti.

Vatandaşlar bunu, manalarıyla doğaya hükmedebileceklerine inanan o kibirli büyücüleri öldürmeleri gerektiğine dair doğadan bir işaret olarak görüyorlardı.

“Bu, özellikle büyücü olmayan fraksiyondan sorumlu olan Toonka adlı kişi için geçerliydi.”

Cale sessizce dinliyordu.

“Bu adam ve onun hemen altındaki astları gerçekten içgüdüye dayalı hareket ediyor gibiydi. Onu sadece bir kez uzaktan gördüm ve çıplak elleriyle bir büyücünün boynunu koparıyordu. Buna tanık olmanın ne kadar korkunç olduğunu bilemezsiniz.”

Billos başını iki yana sallarken bir iç çekti.

“O gece doğru dürüst uyuyamadım bile. Toonka’yı ve astlarını düşünmek bile midemi bulandırıyor.”

Billos bu insanlardan kesinlikle uzak durmaya karar vermişti. Onlarla iletişim kurabileceğini hissetmiyordu. Neyse ki, Toonka’nın yanındaki personel akıllı ve konuşması kolay biriydi.

“Senin için çok acımasız bir görüntü olmuş olmalı.”

Billos, Cale’in kısa cevabına çılgınca başını salladı.

“Evet, çok acımasızdı. Hâlâ hayattayken paramparça olan büyücülerin cesetleri tüm kalelerin dışında asılı duruyor.”

Ancak Billos bunu kötü bir şeymiş gibi söylemiyordu.

“Eh, eminim Whipper Krallığı vatandaşlarının bakış açısına göre bu bile yeterli bir ceza değildir onlar için.”

Billos onların nasıl hissettiklerini anlamıştı. Üstelik İç Savaştan para kazanan biri olarak, iki tarafın da iyi ya da kötü olduğunu söyleyecek durumda değildi.

“Ama, genç efendi-nim.”

“Ne oldu?”

Billos, Cale’e bir soru sorarken gülümsemeye başladı. Cale’in tepkisi soğuk hissettirmişti ama Billos hiç oralı olmadı.

“Şimdi nereye gidiyoruz?”

Billos, hazinenin ne olduğu kadar, gidecekleri yeri de çok merak ediyordu. Söylemesi gereken her şeyi sessizce dinleyen Cale’in gülümsemeye başladığını görebiliyordu.

Bu gülümseme Billos’u beklentiyle doldurdu. Cale daha sonra konuşmaya başladı.

“Toonka’yla tanışmaya.”

“…Affedersiniz? Kim?”

Billos yanlış duyduğunu düşündü. Bir süredir doğru dürüst uyuyamaması işitmesini etkilemiş olabilirdi.

Cale, Billos’un yüzünde ilk kez gördüğü şaşkın ifadeye bakarken konuşmaya devam etti.

“Sihirli Kuleye gidiyoruz.”

“Ne?”

Cale’in bu çok küçük limanı seçmesinin birçok nedeni vardı. Burası Sihirli Kuleye en yakın limandı, aynı zamanda savaş yapılan yerlerden biriydi ve birçok vatandaşın hala yaşadığı bir yerdi.

Cale, yüzünde boş bir ifade olan ama şu anda pek çok şey düşünüyormuş gibi görünen Billos ile yavaşça konuşmaya devam etti.

“Sadece bana güven.”

Billos, bir şişe içki çıkarmak için ayağa kalkıp dolaba gitmeden önce ağzını birkaç kez açıp kapadı. Daha sonra onu içmeye başladı ve ancak şişenin yaklaşık yarısını ağzına boşalttıktan sonra durdu.

“İçgüdülerime güveneceğim.”

“Peki içgüdülerin ne diyor?”

Billos yeni bir şişe çıkardı ve Cale’e verdi.

“İçgüdülerim sizi takip etmemi söylüyor genç efendi-nim.”

Cale şişeden bir yudum aldı.

“Oldukça iyi içgüdülerin var. Bir tüccar için mükemmeller. ”

Cale çok rahatmış gibi görünüyordu. Billos, Cale’in omuzlarının ötesinden pencereden dışarı bakarken elindeki şişeyi sıktı.

Resmi olarak İç Savaş sona ermiş olsa da, tüm büyücüler henüz yakalanmadığı için Whipper Krallığında hala çığlıklar vardı. Delilik, umutsuzluk, üzüntü, bunların hepsi havada hâlâ bolca mevcuttu.

“Bunun tadı harika.”

Billos, Cale’i bu kadar sakin gördükten sonra içgüdülerini daha da fazla takip etmeye karar verdi.

***

Birkaç gün sonra Cale, Flynn Tüccar Loncası arması ile vagondan çıktı. Arkasında da üç araba daha vardı.

“Genç efendi-nim, Sihirli Kuleye araçla gidebileceğimiz en yakın yer burası.”

Cale uzaktaki yıkılmış Sihirli Kule’yi görebiliyordu ama kule beklediğinden çok daha az yıkılmıştı.

‘Onu çok fazla yıkmayacağına dair verdiği sözü gerçekten tuttu.’

Toonka, Cale’in söylediklerini dinlemişti.

“Güzel bir Sihirli Kule.”

Billos, Cale’in yanında sersemlemiş görünüyordu. O anda Cale cebinden bir şey çıkardı ve küçük bir köşesini Billos’a gösterdi.

“Hiii!”

Billos derin bir nefes aldı.

Altın plaket.

Sadece biraz ucundan görmüştü, ama bu kesinlikle altın bir plaketti. Billos’un bakışları anında değişti.

“Genç efendi-nim, size çok saygı duyuyorum.”

Cale, Hans ona yaklaşırken Billos’u görmezden geldi.

“Genç efendi-nim, şimdi ne yapmayı planlıyorsunuz?”

Hans, etrafına bakınırken Cale’in ne yapacağını sordu. Şu anda Sihirli Kulenin önünde oluşturulmuş bir üssün girişindeydiler.

Bir sürü kulübe ve ev görebiliyorlardı. Aslında, büyüklüğüne göre bir üstden çok bir köy gibi görünüyordu. Ayrıca benzersiz renkli insanları da görebiliyordular. Onlar Whipper Krallığının vatandaşlarıydı.

Ayrıca başka garip insanlar da vardı. Bu, Hans’ın gözlerinin titremeye başlamasına neden oldu.

“Mmph!”

Ardından bilinçsizce eliyle ağzını kapattı. Savaşçıya benzeyen insanlar vardı ama üzerleri kan içindeydi ve bazı cesetleri parçalıyorlardı. Cesetlerin cüppe giydiğini söyleyebilirlerdi. Bunların hepsi büyücü cesetleriydi.

Cesetlerin arkasında, yerde yuvarlanan büyücülerin kesilmiş kafaları vardı.

Arkasında yanan cesetlerin sesini duymaya başlayan Hans’ın burnunu kan ve çürüyen et kokusu kapladı.

“Çok fazla geldiyse ara ver ve dinlen.”

Hans sakin Cale’e bakmak için döndü ve etrafındaki herkesin sakin olduğunu fark etti. Maes ve yakın zamanda Kurt olduklarını öğrendiği çocuklar bile önlerindeki durumu sakince izliyorlardı.

“Hans.”

“…Evet, genç efendi-nim.”

“Burası bir savaş alanı.”

Hans bu sözlerin ağırlığını hissedebiliyordu. Aynı zamanda, Cale’in tüm savaş alanını soğukkanlılıkla izleyen gözlerine dikkatlice baktı.

Translator:Yasemin

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark(0)

No account yet? Register