Kont Ailesinin Çöpü – Ch 52 – GİRDABA DOĞRU (3)

“Gece olunca daha da korkunç görünüyor.”

Cale, durduğu yerden, altındaki en büyük girdaba baktı ve yorum yaptı. Daha sonra düşünmeye başladı.

‘Toonka gerçekten de çılgın bir piç.’

Toonka, romanda Rüzgârın Sesini nasıl elde ediyordu? Bir gemi kazası geçirip bu adaya varınca ve durumu biraz düzelince bu girdaba ilgi duymaya başlıyordu.

Volkanlar, buzullar ve çöl, sadece vücudunu kullanarak elementlerle çatışmayı çok seven bu piç, bu okyanus girdabına ilgi duymadan edememişti.

Toonka tehlikeli durumlardan hoşlanırdı. Hayır, onlara takıntılıydı. Cale bu yüzden ona deli piç diyordu.

< “Okyanusa ilk kez geliyorum ama eğlenceli görünüyor.” >

Toonka, herhangi bir hazırlık yapmayıp girdaba atlamadan önce sadece bunu söylemişti. Doğal olarak asla Cale’in aynı şekilde davranmak gibi bir planı yoktu.

Cale, ihtiyaç duyduğu her şeyi tüplü teçhizatın ceplerine yerleştirmişti.

“O şey burada mı?”

Cale, Kara Ejderhanın sorusunu yanıtlamak için başını salladı ve etrafına bakındı. Belki uzakta bir kıyı şeridinde bulunan bir köy olduğu içindi ama gece olunca bütün köy karanlığa gömülmüştü.

Okyanus ise daha da karanlıktı. Ama girdabın sesi köyden gelen seslerden çok daha yüksekti. İyi yandan bakarsak, bu şekilde sesin daha da yükseleceği gerçeği dikkat çekmeyecekti. Sadece girdabın bu gece tuhaf olduğunu düşünecektiler ve unutacaktılar.

Cale okyanustan uzaklaştı ve Rüzgâr Uçurumuna baktı.

< Toonka, Rüzgâr Uçurumunun altında gizli bir mağara keşfeder ve merakla içeri girer. Mağaranın sonunda bir şey bulur ve bir kahkaha patlatır. “Bu kadar güzel bir şeyin burada olmasını beklemiyordum.” Bu Toonka'nın hiç beklemediği bir kader karşılaşmasıdır. >

Cale, romandaki bilgileri bir kenara bıraktı ve Kara Ejderha ile konuştu.

“Hadi başlayalım.”

“Tamam, insan.”

Kara Ejderhanın kısa ön pençesinden simsiyah bir mana çıkmaya başladı.

Oooooong.

Sihirli bomba manaya tepki verdi ve titreşmeye başladı.

Cale’in kollarındaki sihirli bomba, romanın 1. ve 2. ciltlerinde gizli örgüt tarafından kullanılan sihirli bomba değildi.

‘Bu çok daha iyi bir sihirli bomba.’

3. cildin ikinci yarısında, Whipper Krallığının eşiğine itilen büyücüler, büyücü olmayanlara karşı savaşmak için yeni araçlar geliştirmeye başlar.

Bu araçlardan biri Cale’in elindeki sihirli bombaya benziyordu.

Sihirli bombanın ana bileşeni olan yoğunlaştırılmış mana, geliştiricinin manasına tepki verir ve patlamadan önce birden fazla küçük mana topuna bölünür.

O kadar güçlü değildi ama bu patlama zinciri daha fazla düşmanı öldürmek için çok kullanışlıydı.

Cale, Kara Ejderhaya iltifat etti.

“Böyle bir şey yaratabildiğine göre harika bir varlık olmalısın.”

“Evet. Ben büyük ve güçlü bir ejderhayım.”

O küçük patilerden daha da fazla kara mana fışkırdı ve bombaların içinde kayboldu.

Oooooooong.

Cale, sihirli bombaların kollarında titrediğini hissedebiliyordu. Cale, ayın battığı ama güneşin henüz doğmadığı anın gelmesini bekliyordu.

“Dikkat et, canın yanmasın.”

Kara Ejderha, Cale’in etrafına bir kalkan yerleştirip veda ederken havaya doğru yöneldi.

“Tık.”

Sihirli bombanın içinden küçük bir ses geldi.

Cale, bombayı elinden bıraktı ve ardından tüplü maskeyi taktı. Su altında 5 dakika boyunca nefes almasını sağlayacak sihirli bir aletti.

Birkaç dakika sonra.

Boom! Boooom! Boooooooom!

Bomba patladı ve Cale dümdüz düşmeden önce gümüş kalkanı çağırdı. Gece rüzgârı şiddetle yüzüne vurarak üzerinden geçti.

Bir sürü küçük mana topu patladığında, girdap gücünü kaybetti ve artık düzgün şekilde dönememeye başladı. Cale, kalkanın kanatlarını açtı.

Cale suyun altına doğru süzülürken kalkan okyanusla çarpıştı. Gözlüklerini taktı ve yüzerek okyanusun dibine doğru yöneldi. Kalkan sayesinde Cale’in vücudu bir ok gibi hızla batıyordu.

Bom Bom! Daha da fazla patlama oluyor ve bunlar girdabın daha da güç kaybetmesine neden oluyordu. Patlamalardan kaynaklanan şok dalgaları Cale’in kalkanına ve gümüş kanatlarına dokundu ama Cale yine de okyanusun dibine güvenli bir şekilde ulaşmayı başardı.

Boom!

Cale, okyanus tabanında yürümeye başlamadan önce son patlamayla kolayca başa çıkmak için kalkanı bir kez daha kullandı.

Küçük orta ada ve önündeki büyük girdap.

Bu girdaba aslında, büyük bir kayanın altındaki küçük bir topaç neden oluyordu.

Bu topaç yüzlerce yıl durmadan dönmeye devam etmişti.

Cale önündeki büyük kayayı görebiliyordu. O kadar büyüktü ki Cale bir insanı kolayca ezebileceğini düşündü.

< Toonka, girdabın bu büyük kayanın altından başladığını fark etti ve kayayı kaldırmaya başladı. Çünkü bu kuzeyde kaldırdığı kayadan daha küçüktü. Ancak bu kayayı kaldırmayı başaramadı. >

< “Öyleyse onu kıracağım.” >

< Bu yüzden Toonka kayayı öylece yok etti. >

Cale kayaya baktı ve düşünmeye başladı.

‘Toonka, seni çılgın piç. Bu şeyi gerçekten öylece yok mu ettin?’

Cale suyun altında başını sağa sola doğru salladı ve kayanın altındaki Sun Wukong’a benzeyen topaca doğru yöneldi. ( https://en.wikipedia.org/wiki/Sun_Wukong )

O anda, antik bir güç kazanmaya çalıştığında her zaman olduğu gibi, eski gücün sahibinin sesini duymaya başladı.

– Sizi orospu çocukları!

Ah. Bu gücün sahibi oldukça bozuk ağızlıydı görünüyordu.

– Yaratmak için insanları feda ettikleri bir şeyi çalmak neden günah olsun? Özellikle de ben onu insanlara geri verecekken? Sizi pislikler! Sizin gibi piçlerin neden böyle bir gücü var?!

Rüzgârın Sesinin sahibi, bir tanrıdan bir şey çaldığı söylenen aynı hırsızdı. Aslında gerçekte bir tanrının eşyasını çalmamıştı. Gerçekte, sadece bir tapınaktan bir şey çalmıştı.

Ardından da bu büyük kayanın altında sıkışıp kaldıktan sonra boğulmuştu. En hızlı ayaklara sahip sessiz hırsız, ölümü böyle karşılamıştı.

Rüzgârı kontrol eden bu süper güç manadan farklıydı. Rüzgâr onun ta kendisiydi. Ölümünden sonra, girdaplar kusmaya devam eden bir topaç haline gelmişti.

– Bu aptal su! Arkadaşımın ışığı burada olsaydı, her şeyi yakardı!

Topacı serbest bırakabilmek için üzerindeki eşyaları kaldırırken Cale’in ifadesi, eski gücün sahibinin dediklerini duyunca birden tuhaflaştı.

‘Işık? Belki de şeyden mi-‘

– Şimşek neden bu kadar korkutucudur biliyor musunuz? Çünkü tek gereken tek bir vuruş, SADECE TEK BİR VURUŞ!

Cale, listesindeki son kadim güç olan ‘Yıkım Ateşi’ni düşünmeye başladı. Ona ulaşmak için bir ateşten geçmesi ve yanına da bir ton para alması gerekiyordu.

Cale’in aklından ani bir düşünce geçti.

Kırılmaz Kalkan, toprak. Kalbin Gücü, rüzgâr. Rüzgârın Sesi, su. Yıkım Ateşi, ateş.

Cale bu konuda kötü hissediyordu. Hatta bu gücü gerçekten alması gerekip gerekmediğini tam da şu an tekrar gözden geçirmeye başlamıştı. Yine de.

Bip- bip- bip-

Tüplü teçhizatın içindeki alarm, ona sadece üç dakikasının kaldığını bildiriyordu. Cale bunu daha sonra düşünmeye karar verdi.

‘Acele edelim ve bunu buradan çıkaralım.’

Çapa ile kazmaya başladı. Hem büyük kayadan hem de topacı tutan bu engelden kurtulmaya çalışıyordu. Büyü ile güçlendirilmiş bu çapa o kadar keskindi ki zeminin kolayca kazılmasına izin verdi.

‘Toonka gibi bir salak olup kayayı yok etmeye çalışmak için hiçbir sebep yok.’

Sadece kazması gerekiyordu. Cale sırıtmaya başladı. Biraz daha kazdıktan sonra nihayet tüm topacı görebildi. Cale topaca doğru uzandı ve eliyle tuttu.

Swiiiiiiiish.

Cale, elinde dönen topaç ile birkaç adım geriye gitti.

Booooom.

Topaç ile mükemmel bir denge sağlamış olan kaya birden yana doğru eğilmeye başladı.

– Eğer onu çalmam günahsa, onlar insanlara yalan söylerken neden günahkâr olmadıklarını iddia ediyorlar? Bu dünya çürümüş! İktidardakilerin istedikleri her şeyi yapabildikleri çürümüş bir dünya!

‘Dünya her zaman çürümüş bir yerdi.’

Cale, hırsızın nutuklarını duymazdan geldi ve topacı yere indirdi.

Rüzgârın Sesinin sahibinin istediği tek bir şey vardı.

Özgürlük. Bunu sağlamanın tek yolu topacı yok etmekti.

Topaç, Cale’in ayağının altında parçalara ayrıldı.

shriiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiek-

Topaç kırılırken suyun altında cırtlak çıkan keskin bir ses yankılandı. Kırık topaçtan esen rüzgâr Cale’i çevrelemeye başladı.

– İyileşme gücün var. Benim gibi yakalanma. Anladın mı?

‘İyileşme gücü mü? Kalbin Gücünden mi bahsediyor?’

Hırsız son sözlerini söylerken Cale kaşlarını çattı.

– Özgür ol.

Swoooosh.

Beyaz bir rüzgâr Cale’in vücudunu sardı ve aşağı doğru hareket etmeden önce kafasına yükseldi. Orada durmadan önce ayaklarına ulaşana kadar buna devam edecekti.

‘Hmm?’

Ama rüzgâr kalbinin etrafında dolaşmaya başladı.

Boom. Boom. Boom.

Cale’in kalbi aniden çılgınca atmaya başladı.

‘Uh.’

Cale’in kalbi o kadar çok atıyordu ki canı acıdı. Cale, acı yüzünden zorla açılan ağzından hava kabarcıkları çıkarken sağ eliyle kalbini okşadı.

‘Ne oluyor?’

“Uh.”

Cale bir inilti daha çıkardı ve vücudu kıvrılmaya başladı. O anda, rüzgâr aniden havaya yükselip ayak bileğine bir görüntü çizmeden önce parladı. Cale, dalgıç giysisi ile dalgıç ayakkabıları arasındaki boşlukta bir girdap görüntüsü oluştuğunu görebiliyordu.

Bu girdap da gümüş rengindeydi.

Girdap resmi tamamlandığında, Cale sonunda kalbinin sakinleştiğini hissedebildi.

‘Kalbin Gücü Rüzgârın Sesini de mi ekstra güçlendirdi?’

Merak ediyordu ama bunu düşünecek zamanı yoktu.

Bip bip-

Alarm, fazla zamanın kalmadığını bildirmek için bir kez daha çaldı.

Ancak yine de biraz da olsa zamanı vardı.

Cale, Rüzgârın Sesini etkinleştirdi ve bir rüzgâr esintisi ayaklarının etrafında dönmeye başladı.

Cale hafifçe bir ayağını öne doğru attı.

Swiiiiiiiiiiiiiiiiiiisshhh!

Cale’in vücudu anında suyu yarıp geçti. Merkez adanın önündeki büyük girdap gitmiş olsa da diğer girdaplar hala oradaydı. Ancak Cale, herhangi bir sorun yaşamadan onları kolayca geçti.

‘Diğer girdaplar da bir hafta içinde kaybolacak.’

Ancak Cale, bu girdapları yaklaşık bir yıl boyunca korumayı planlıyordu. Girdaplar, sahiplerinin sembolü olan Rüzgârın Sesini tanıdı ve Cale’e yol açtı.

Gideceği yer Rüzgâr Uçurumuydu.

Cale, uçurumun hızla yaklaştığını izledi ve fazla yaklaşmadan ayağını yere doğru tekmeledi. Vücudu tepki olarak yukarı fırladı.

Swiiiiiiiiiishh-

Cale suyun üzerine geri dönerken okyanus esintisi onu karşıladı. Cale hızla tüplü maskeyi çıkardı ve bir kenara attı.

bip-

Alarm, beş dakikanın dolduğunu bildirmek için çalmaya başladı.

Cale köye baktı ve bir sürü ışığın yanmaya başladığını gördü.

“Acele etmem gerekiyor.”

Hans muhtemelen onu uyandırmaya gelmezdi çünkü bir ölüm kalım meselesi olmadığı sürece onu rahatsız etmemesini söylemişti ama yine de bir an önce geri dönmek daha iyiydi.

Cale, Rüzgâr Uçurumuna doğru yüzdü ve uçurumun altındaki irili ufaklı kayaları fark etti. Bu kayalar, uçurumdan düşen herkesin parçalanmış cesetlere dönüşmesinin nedeniydi.

Cale, bir aslan kafasına benzeyen kayayı bulmak için baktı. Bulunması kolaydı çünkü bölgedeki en büyük kaya parçasıydı.

Cale, kayanın arkasındaki küçük mağarayı gördükten sonra gülümsemeye başladı.

‘Buldum.’

Toonka, Rüzgârın Sesini kazandıktan sonra bu mağarada bir kader karşılaşması daha yaşadı. Toonka için gereksiz bir şeydi ama Cale’in gelecekte iyi bir şekilde kullanacağı bir “malzeme” idi.

Bu malzeme Lock’un gelecekte Cale için alacağı malzemeyle birleştirilirse, Ormanın Kraliçesi’nin Cale ile anlaşma yapmaktan başka seçeneği kalmayacaktı.

‘Kraliçenin ormanı kurtarması gerekiyor.’

Cale, kayaları dikkatlice yüzerek geçti ve mağaraya girdi. Mağaranın girişi karanlıktı çünkü ay çoktan batmıştı ama önemli değildi. Cale mağaraya girdi ve hızla sudan dışarı çıktı.

Sonra dışarıdaki gökyüzüne baktı.

‘Neredeyse buraya varma zamanı geldi.’

Kara Ejderha, Cale’in aklını okumuş gibi hemen konuşmaya başladı. Ancak Kara Ejderha, Cale’in zihninin içinde konuşuyordu.

– Zayıf insan, yaralanmamışsın.

Kara Ejderhanın Cale’in kafasının içinde konuşmasının tek bir nedeni olabilirdi. Cale titremeye başladı. Kafasını yavaşça mağaranın içine doğru çevirdi.

Kara Ejderha, yalnızca yakınlarda tanıdık olmayan biri olduğunda Cale’in kafasına konuşurdu.

– Bu mağaranın içinde bir yaşam formu var. Neredeyse ölmüş olmasına rağmen, neyse ki korktuğun gibilerinden bir ceset değil.

Psssssss. Psssssss.

Cale, mağaranın içinde bir şeyin sürüklendiğini duydu ve seçimlerini düşünmeye başladı.

‘Suya geri atlamak mı? Ya da Ejderhadan beni hemen eve götürmesini istemek mi?’

Pssssssss. Psssssss. Psss.

Ancak bu sürüklenme sesi daha acil hale geldi ve Cale kararını veremeden yaşam formu kendini gösterdi. Cale bir ayağını suya geri koydu.

Kendini ifşa eden yaşam formu titreyen bir sesle konuşmaya başladı.

“Lü, lütfen beni kurtar.”

Ah. Cale’in ağzından bir inleme çıktı. Yaşam formunun tuzlu bir kokusu vardı. Denizin kokusuydu.

‘Mümkün değil.’

“Yapmam gereken bir şey var. Burada ölemem, öl, ölemem!”

Korkunç bir şekilde kırılmış bacağı arkasından sürüklenen insan görünümlü bir varlık, Cale’e yaklaştı.

Çiziklerin üzerinde varlığın kan kusmaya devam etmesine neden olan yeşil bir sıvı vardı. Bu açıkça bir deniz insanının işiydi.

“Lü, lütfen-.”

Bir balinaydı.

Elleriyle Cale’e doğru sürünen dağınık saçlı bu güzel insan bir balinaydı.

– Zayıf insan, üşüttün mü? Yüzün solgun.

Kara Ejderha, Cale’in zihnine konuşuyordu ama Cale bunu duyamıyordu. Cale, bir korku filminden fırlamış bir sahneyle karşı karşıya olduğunu hissetti.

Balina Kabilesinin yaralı, neredeyse ölü bir üyesi kendini Cale’e göstermişti.

Translator:Yasemin

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark(0)

No account yet? Register