Kont Ailesinin Çöpü – Ch 220 – ENDİŞELENMEYİN (1)

‘Zayıf mı? Sadece saldırı sihrinde mi iyi?’

Cale kaşlarını çatmaya başladı.

Ejderha melezi.

Böyle bir varlığı ilk defa duyuyordu. Aynı zamanda, çok sayıda fantastik roman okumuş biri olarak sezgisi ona başka bir şey söylüyordu.

‘Bir Ejderha melezinin zayıf olmasına imkân yok. Fantastik romanlardaki ana karakterlerin çoğu veya karşılaşılan son düşmanlar Ejderha melezleri olmaz mı?’

Cale’in ifadesi ciddileşti.

Hemen konuşmaya başladı.

“Choi Han! Mary! Tekrar!”

Choi Han hemen ayağa kalktı ve havaya zıplamak için wyvern’in sırtından destek aldı. Choi Han’ın bindiği orijinal wyvern onu desteklemek için geri döndü.

“Raon, kalkanı güçlendir ki o piç kaçmasın!”

“Tamam, insan!”

Cale, suya bakarken gümüş kalkanın kalınlaştığını gördü.

Kükreyen okyanusu takip ederken gemiler hala hareket ediyorlardı. Ancak, garip bir şey fark etti.

‘…Orada bir şey var.’

Kalkanı göründüğünden beri kıyıdaki gemiler derin sulara çıkmamıştı.

Cale’in kalkanını ve kükreyen okyanusu gördükten sonra derin sulara çıkmamaya karar vermiş gibi görünüyordular.

Ancak şimdi, kıyıdaki tüm büyük gemiler dışarı çıkıyordu.

O gemilerin en büyüğü artık hiç tereddüt etmeden kalkana doğru ilerliyordu.

Sanki o büyücünün ortaya çıkmasını beklemişlerdi ve şimdi tekrar savaşmak için kendilerine güveniyorlardı.

“Raon, sana bırakıyorum.”

Cale başını çevirdi. Choi Han, wyvern ile geri dönmeye çalışmadan önce bu sözleri Raon’a söyledi.

Ancak yön değiştirmekten başka çaresi yoktu.

Şak. Şak. Şak.

Aptal görünüşlü büyücü birkaç kez parmaklarını şıklattı.

Şak. Şak.

Bunu her yaptığında havada küçük bir şimşek belirdi.

‘Saldırı mı?’

Choi Han, büyücünün Cale ve kendisine baktığını fark ettiğinden dikkatsizce hareket edemezdi. Raon oradaydı ama yine de endişeliydi. Minik yıldırımları dikkatle gözlemledi.

“Ha?”

Sonra gözleri kocaman açıldı.

Küçük yıldırımlar düşmeye başladı.

Baaaaam!

Baaaaaam!

Gemilerin arasına suya indiler. Büyük gemilerden çevik bir şekilde kaçtılar ve suya girerken yüksek sesler çıkardılar. Kalkan ortaya çıktığında oluşan dalgalara kıyasla çok daha büyük dalgalara neden oluyorlardı.

“Neden yıldırımları suya atıyor……”

Choi Han şaşkınlığını gizleyemedi. Neden sadece onlara saldırmak yerine müttefiklerinin işini zorlaştırıyordu?

Ancak, Raon’un yukarıdan gelen kızgın sesini duyabiliyordu.

“Nasıl cüret eder!”

Sesi çok geçmeden endişeli gelmeye başladı.

“İnsan!”

‘İnsan? Cale-nim?’

Choi Han, Cale’e bakmak için başını kaldırdı.

“Uh.”

Cale iniltisini bastırıyordu. Elleriyle ağzını kapatıyordu ama ağzından siyah kan akıyordu. Görünmez Raon’u göremese de öfkeli sesini duyabiliyordu.

“Benim girdabımı ve insanımızın girdabını yıldırımlarla kırdı!”

Şimşekler girdapları birer birer delip yok ederken mızrak gibiydi.

Choi Han, Cale’in kara kan kusmaya devam ettiğini görebiliyordu. Bu siyah kan onu ürpertti.

Choi Han o anda Cale ile göz teması kurdu.

Cale’in bakışları güçlü ve kendinden emindi.

Ona bir emir veriyordu.

‘Emrime uyun.’

Söylediği şey bu gibiydi.

Wyvern, kendisine söylenmeden aşağı doğru uçmaya başladı. Choi Han, minik yıldırımların hala çarptığı bir alanı görebiliyordu.

Yavaşça oraya doğru yöneldi.

Choi Han konuşmaya başladı.

“Acele edelim.”

Büyücüye bir ok gibi fırlarken, wyvern onun bunu söylemesini bekliyor gibiydi.

Choi Han, etrafına yağan küçük yıldırımlara dikkat etmedi. Wyvern ve Mary onun için onlardan kaçarlardı. Karşılığında, aurasını şu anda toplayabildiği maksimum güce yükseltti.

Kılıç neredeyse tamamen karardığında ışık yavaşça kayboldu.

Choi Han elindeki kılıcı sıkıca kavrarken düşmanla göz teması kurdu.

“Sadece izlemekten sıkılmıştım. Ne kadar da güzel. Bu kadar eğlenceli insanın bir arada burada olmasını beklemiyordum.”

Choi Han, büyücünün sesini duyduğu anda wyvern’in kafasını tekmeledi.

Boom!

Büyücünün üzerinde durduğu güverteye çarptı.

Wyvern acilen yön değiştirdi. Sonra kemikli ağzını açtı ve keskin dişlerini ortaya çıkardı.

Yanlarındaki geminin yelkenini kopardı.

Boom!

Kara Kemik Wyverni daha sonra gemiyi durdurdu. Choi Han aynı anda siyah aurasıyla öne çıktı.

“Ne ilginç bir insan.”

Büyücü, Choi Han’ı karşılıyormuş gibi kollarını açtı. Ardından parmağını şıklattı.

Bir tık sesi duyuldu.

Choi Han, kılıcıyla yere ulaşmadan önce kollarını havaya kaldırdı.

Bam!

Siyah aura küçük mana küresine çarptı.

Ancak ikisi de patlamadı.

“Uh.”

Choi Han, mana küresini geri iterken siyah aurasını daha da yükseltti. Ancak, mana küresi Choi Han’ın aurasıyla karşı karşıya kaldığı halde geri itilmedi.

Büyücü o anda konuşmaya başladı.

“Karanlık özelliğine sahip bir insan görmeyeli uzun zaman oldu ama senin güç plakanın bu kadar büyük olduğunu bilmiyordum. O çocuk Syrem’in raporu yanlıştı.”

Syrem. Sahte Ejderha Avcısının adı buydu. Genç büyücü Syrem yüzünden hayal kırıklığına uğramış gibiydi.

‘Ejderha melezi.’

Raon’un sözleri Choi Han’ın kulaklarında yankılandı. Ayrıca o an tuhaf bir şey hissetti.

‘Bu kişi güçlü, ama o kadar güçlü değil. Öyleyse neden… Auram neden ilerleyemiyor?’

Choi Han’ın kafa karışıklığının yüzünde belirdiği an buydu.

“Kusurlu karanlık, mükemmel ışığı yenemez.”

Arm’ın büyücüsü eğleniyormuş gibi konuştu. Choi Han, büyücünün beyaz altın renkli saçlarını görebiliyordu. Aynı beyaz altın gözbebeklerini de görebiliyordu.

Ona yıldırımların rengini hatırlatan bir renkti.

‘Belki de?’

Choi Han, Ejderhaların hepsinin nasıl farklı renklere sahip olduğunu hatırladı.

Her yaşayan Ejderhanın kendine özgü bir rengi vardı. Bu rengin Ejderhanın doğuştan gelen özelliklerini temsil ettiği söylenirdi. Ancak, kırmızı bir Ejderha bunun mutlaka bir Ateş Ejderhası olduğu anlamına gelmiyordu ve mavi bir Ejderha, bunun mutlaka bir Su Ejderhası olduğu anlamına gelmiyordu.

Kesin olan tek şey, insanlardan çok daha uzun yaşayan Ejderhaların kendilerini göstermek için bu doğuştan gelen rengi kullanabilmeleriydi.

Ama bir şey tuhaftı.

‘Eruhaben-nim beyaz altın rengi değil mi?’

Choi Han, kendisine sevimli bir oyuncağa bakıyormuş gibi bakan büyücüyü görebiliyordu.

“Karanlığın henüz mükemmel değil. Bunu biliyor muydun? Benim ışığım mükemmel.”

Şak.

Adam tekrar parmaklarını şıklattı.

Paaat.

Choi Han’ın kılıcına karşı savaşan mana küresinden ışık çıkmaya başladı.

“Bu yüzden bana karşı kazanamazsın.”

Choi Han, siyah aurasının bozulmaya başladığını görebiliyordu.

Kusurlu karanlık, kusursuz ışık tarafından yok edilmeye mahkûmdu.

Büyücü parlak ışığın Choi Han’ı geçmeye başladığını gördü ve gülümsemeye başladı. Daha sonra etrafına baktı. Savaşırken insanların ölmesi onun umurunda değildi.

O insanlar onun tarafında olsa bile, bu onun için önem arz etmiyordu.

‘Eğlenceli olduğu sürece önemli değil.’

Evet, eğlenceli.

Eğlenceli olduğu sürece her şeyi yapmaya hazırdı. Bu yüzden ölü mana bombalarıyla müttefik askerleri öldürmüş ve Cale’in kalkanı ve Kara Elfler ortaya çıktığında bile arkasına yaslanıp izlemişti.

Ancak, iki wyvern okyanusa uçtuğu anda işler değişmişti. Arkasına yaslanıp ona bu kadar yaklaşmalarını izleyemezdi.

Tek bir şeye karşı hassastı.

‘Üst düzey bir varlığın kokusu var.’

Kesinlikle nefret ettiği ama aynı zamanda arzuladığı bir kokuydu.

Ancak emin olamıyordu.

Bunun nedeni kokunun çok hafif olmasıydı.

Sanki bir çocuk kokusu gibiydi.

Ama gerçek bir lord yaşasaydı böyle olmazdı.

Gelecekte bir Ejderha Lordu olacağı düşünülen varlık çoktan ölmüştü.

Ejderha Lordu.

Bu aileden geçen bir şey değildi. Doğa ve dünya tarafından belirlenirdi.

Baaaaaam!

Bir kez daha patlayan ışığın sesini duydu.

Büyücü kafasını kaldırdı ve Choi Han’ı örtbas etmeye çalışan mana küresine baktı.

‘Ne kadar da üzücü.’

Çok yetenekli bir kılıç ustasının yaralandığını görmek üzereydi.

Kusursuz bir karanlığa ulaşmış olsaydı, bu adamı kendi tarafına çekmeye çalışırdı.

“Ho.”

Ancak, büyücü çok geçmeden gülümsemeye başladı. Hemen vücudunu büktü.

Baaaaam!

Siyah aura geminin güvertesini kesiyordu.

Büyücü güverteyi yok eden ve peşinden koşan kılıç ustasına baktı.

“Hala hayattasın!”

Büyücü şokunu gizleyemedi.

Mana küresi içinde, çok fazla olmasa da, biraz ışık özü vardı.

‘Ondan nasıl kurtuldu?’

Baaaaam!

Hafif mana küresi tekrar siyah aura ile çarpıştı. Büyücü, sanki ışıktan yanmış gibi kanayan Choi Han’a baktı ve şokunu gizleyemedi.

“Nasıl geçtin bunu?”

Ancak Choi Han onu görmezden geldi.

Küreden gelen ışık Choi Han’ın aurasını yavaş yavaş yok etmeye başladı.

Bam!

Mana küresi bir kez daha patladı ve Choi Han yine ilerleyerek bunu atlattı.

Işık üzerine düştüğünde yanakları cızırdadı.

Ancak, önceki mana küresinden gelen patlamadan çıkmayı başaran Choi Han’ın önünde onlarca ışık küresi belirdi.

“Bunları da atlatabilir misin?”

Ejderha melezi büyücü mutlu görünüyordu.

“Kılıcın, siyah auranın yok edilmesini tekrar tekrar deneyimlemeye devam edecek. Sonunda, tek seçeneğin umutsuzluğa teslim olmak olacaktır. Gereksiz bir şey yapıyorsun!”

Güçlerinin zıt doğasını unutun, Choi Han genel olarak ondan daha zayıftı. Büyücü, Choi Han’ın bu güç farkını bilmesine rağmen ona gelmeye devam etmesini ilginç buldu.

Ancak bilmediği bir şey vardı.

Choi Han kınını sıkıca kavradı.

Kından aşağı sızan ışık Choi Han’ın avucunu çizdi.

Choi Han, siyah aurasının, karanlığının yok edilmesini umursamadı.

Karanlıklar Ormanı.

Choi Han, orada hayatta kalabilmek için birçok kez yıkılmış, devrilmiş ve neredeyse ölmüştü.

Sonunda hayatta kalmayı başarmıştı.

Ölmediği sürece önemli değildi.

“Bunu da atlatmayı dene bakalım!”

Onlarca ışık küresi Choi Han’a doğru fırladı. Choi Han ilerlemeye devam ederken onlara baktı.

O anda oldu.

Foooooooooşşşşşşşşşş.

Choi Han sudan bir şeyin fırladığını hissedebiliyordu.

Düşman bunu bilmeyebilirdi ama Choi Han biliyordu.

‘Bu Raon.’

Kızgın bir Ejderhanın gücü sudan fışkırıyordu.

Girdap artık suyun altında kalmıyordu. Raon’un yıldırımlar tarafından yok edilemeyen girdapları havaya fırladı.

Daha sonra birbirleriyle kaynaşmaya başladılar. Rüzgâr bir şekil almaya başlamıştı. Choi Han, rüzgârın hangi şekle dönüştüğünü kolayca anlayabiliyordu.

‘Bir ejderha.’

Rüzgâr ve suyun birleşimi büyük bir Ejderhaya benziyordu.

Şekil, Henituse bölgesini koruyan Kara Kemik Ejderhasına benziyordu.

Choi Han, Raon’un niyetini anladı.

Aynı anda birinin yolunu kapattığını hissetti.

Kara Kemik Wyverni.

Onlarca ışık küresine karşı savunma yapıyordu. Wyvern kanatlarını açtı.

Baaaaaam!

Wyvernin siyah kanatları, sanki onları kucaklıyormuş gibi ışık kürelerini çevreledi.

Işığın karşıtı olan tek şey karanlık değildi.

Ölüm.

Ölüm de ışığın karşıtıydı.

Choi Han, Mary’nin niyetini açıkça anladı.

Arkasını döndü ve hemen büyücünün aksi yönüne doğru koşmaya başladı.

Choi Han, havaya fırlamak ve başını kendisine doğru indiren varlığın üzerine basmak için geminin çıkıntısını bir atlama taşı olarak kullandı.

Rüzgâr ve sudan yapılmış ejderha. Choi Han şimdi o Ejderhanın tepesinde duruyordu. Choi Han’ın ayaklarını basması için Ejderhanın sırtında manadan yapılmış bir yer vardı.

– Choi Han, insanımız söyledi.

Raon’un sesini kafasında duyabiliyordu.

– Sana yardım etmemi söyledi.

Choi Han kalan aurasını ortaya çıkardı. Kusurlu karanlık kılıcının ucundan ateş gibi fışkırdı.

Choi Han’ın karanlığı kaba ve şiddetliydi.

Karanlıklar Ormanındaki besin zincirinin en altında sürünürken oluşmaya başlamıştı.

Choi Han o karanlıktı.

– Sana bir de mesajı vardı. Onu yakalamanı söyledi!

Kemik Wyvernin etrafındaki siyah ağların bir kısmı yere düşmeye başladı. Şeklini korumayı zar zor başarıyordu.

– Ve endişelenme. Karanlığın henüz tamamlanmamış olsa bile biz büyük ve güçlüyüz.

Choi Han sonunda gözlerini açtı.

O masum gülümsemesi yüzünde değildi.

Yerinde türlü türlü karanlıklar vardı.

Choi Han’ın karanlığı umutsuzluktu.

Bu kendine ait olduğu için, bir umutsuzlukla her karşılaştığında daha da güçleniyordu.

Harris Köyündeki durum, Cale’den sakladığı gerçek doğası ve umutsuzluktan çok, mutluluk ve umut hisseden gerçek benliği, gerçek doğasını ortaya çıkardı.

Bir Kahramanın Doğuşu.

Orijinal romanda bu noktaya çok daha önce ulaşması gereken Choi Han sonunda o karakter olmaya başladı.

“Ahhhhhhhhh!”

Rüzgâr ve su Ejderhası bir kükreme çıkardı.

Aynı zamanda uzak kıyılardan büyüler birikmeye başladı.

Müttefik büyücülerinden gelen bir sihirdi.

Bu büyüler küçük yıldırımların gücüyle kıyaslanamazdı, ancak düşman gemilerini yıkmak için yeterliydi.

“Evet, güçlüyüz.”

Choi Han, Raon’un ifadesine yanıt verdi. Ejderha suyun üzerinde hareket etmeye başladı. İlk hedef, geminin güvertesinde durup onları izlerken gülen bu büyücüydü.

“Bu gerçekten garip. Aldığım bu tuhaf Lord kokusu da ne?”

Büyücü hâlâ sakinliğini koruyordu.

Choi Han olarak bilinen Ejderha Şövalyesi, kılıcını bir kez daha o büyücüye doğru fırlattı.

Bir süredir olanları izleyen Cale konuşmaya başladı.

“…Sana sadece girdapları görünür hale getirmeni söylediğimi sanıyordum.”

“Haklısın! Bu bir kasırga! Diğer kısma gelince… Onu bir Ejderha şekline dönüştürdüm çünkü Ejderhalar büyük ve güçlüdür!”

Raon kendini gösteremediğinden, kendisi gibi şekillendirilmiş bir büyü ile yardım etmeyi seçmişti.

Cale, dudaklarının kenarlarının seğirmeye başladığını hissetti.

‘Bunu daha sonra nasıl açıklayacağım?’

Bu onun ciddi endişe duymasına neden oluyordu.

O anda Cale, Raon’un sesini duyduğunda bir elmalı turtanın havada belirdiğini fark etti.

“İnsan, o şeyi kullanabilir miyim?”

“…Haaaa.”

‘Neden her söylediğini her zaman anlıyorum?’

Parçalar eksik olsa bile anlayabiliyordu.

Cale kendinden emin bir şekilde konuşmaya başladı.

“O piçin ışığının mükemmel olduğunu mu söyledin?”

“Haklısın! Ancak, senin benzer bir şeyin var! Ve seninki daha saf! Yıldırımı olan tek büyücü o mu? İnsan, senin ve benimki, onun yıldırımlarından daha büyük! Tabi zor olduğu için bir şey yapmana gerek yok insan. Onun yerine ben yapacağım!”

Cale’in de saf bir ışık gücü vardı.

Aslında, bu tamamen paraya takıntılı ateşli bir yıldırımdı.

Parayı o kadar çok seviyordu ki, bu korkutucuydu.

‘Choi Han ya da Mary’nin aşırıya kaçmasına izin veremem. Raon da kendini gösteremez.’

Büyücülerin saldırıları mesafe nedeniyle sınırlıydı.

Kara Elfler de suda fazla bir şey yapamazlardı.

Kıyıdaki tüm büyük gemiler bu noktada daha derin sulara çıkmışlardı. Kara Elfler zaman kazanmak için sadece Ayıları geride tutabilirdi.

Cale, uzun zaman sonra ilk kez kafasının içinde bir ses duydu.

– Kendini feda edecek misin?

– Bunu da yiyebilir miyim?

Süper Kaya ve Obur, her biri zihninde konuştu.

Cale avucuna baktı.

Ateşli yıldırım, şu anda suyun üzerinde olan daha küçük şimşekleri yutmak istiyormuş gibi görünüyordu.

h3><< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>Bookmark (0)

No account yet? Register