Kont Ailesinin Çöpü – Ch 103 – BU GERÇEK (3)

“Ne demek istiyorsunuz?”

Mary’nin robotik sesi hafifçe titriyordu.

“Sana kışa kadar kalacak bir yer vereceğimi söylüyorum. Ancak kalacağın yer, istediğin gibi insanların yaşadığı bir köy ya da şehir değil.”

Hancı yavaşça kapıya doğru yürüdü ve kilitledi. Endişeli bakışları Mary’ye odaklanmıştı.

Cale konuşmaya devam etmeden önce hancıya baktı.

“Ancak zamanı gerçek gökyüzünün ve yeryüzünün güzelliğine bakarak geçirebilirsin.”

Canavarlarla dolu Karanlıklar Ormanı olmasına rağmen, yine de bu yeraltı şehrinde göremeyeceğiniz doğanın güzelliğine ve güzel bir gökyüzüne sahipti.

“…Size yük olmak istemiyorum.”

Uzun bir sessizlikten sonra Mary’nin cevabı buydu.

‘Yük’ kelimesi Cale’in gülümsemesine neden oldu.

“Muhtemelen bunu söylüyorsun çünkü beni hala çok iyi tanımıyorsun.”

Cale oturdu ve Mary’ye baktı, ancak cübbesinin altında da siyah bir maske olduğunu gördü.

Daha önce hiç göz teması kurmadığı kızla konuşmaya devam etti.

“Ben bana yük olacak hiçbir şey yapmam zaten.”

Neden kiliseleri kendi aleyhine çevirmek gibi delice bir şey yapsındı ki? Bunu ona teklif ediyordu çünkü kiliselere yakalanmadan karada olmasını sağlayacak bir durumu ona sağlayabiliyordu.

“Bundan sonraki altı aya gelince.”

Mary bir yıllığına seyahat edeceğini söylemişti.

Cale, doğal olarak onun ne söylediğini hatırladı.

“Güneş Tanrısı Kilisesinden en az bir kez ölmeden kaçabilmen için sana yardım edeceğim.”

Siyah başlık, sanki Mary şok içinde başını sallamış gibi irkildi.

“Bu mümkün mü?”

Hancı konuşmaya karıştı. Cale, Shawn’dan, Tasha gittikten sonra Mary’ye en çok kendi ailesi gibi davranan kişinin bu yaşlı adam olduğunu duymuştu.

“Bu gerçekten de mümkün mü?”

Yaşlı adam, Cale’e bakarak titrek bir sesle sordu ve Cale yanıtladı.

“Bir ejderhanın ölü manası. Bunu sana vereceğim.”

Ancak sözleri Mary’e yönelikti.

Gücü Rosalyn’in seviyesindeyse ve Güneş Tanrısı Kilisesinin rahiplerinden kaçınması gerekiyorsa, yapması gereken tek şey onu güçlendirmekti.

Ron’a yeni bir kol yapacak biri için bu kadarını yapması adildi.

“Genç efendi-nim.”

Bunca zamandır sessizce dinleyen Ron araya girdi. Cale onu durdurmak için elini kaldırdı.

“Konuşmayı kes.”

“Ama genç efendi-nim. Bir ejderhanın ölü manası çok değerli, ben iyiyim-”

“Beacrox.”

Cale, Ron’dan uzaklaştı ve hâlâ ona boş boş bakmakta olan Beacrox’a seslendi.

“Sana limonata getir demedim mi?”

“Ah-.”

“Acele et.”

“Evet efendim.”

Beacrox babasının bakışlarından kaçındı ve mutfağa doğru koştu. Cale, Mary’ye bir koltuğa oturmasını teklif etti.

“İstediğin yere otur.”

O kadar rahat görünüyordu ki insanlar muhtemelen buranın sahibi olduğunu düşünecekti.

“Her şeyden önce.”

Siyah cüppenin içinden bir ses konuşmaya başladı.

“Bunları kolu yaptıktan sonra düşüneceğim.”

Siyah başlık daha sonra farklı bir yöne döndü. Mary şimdi Ron’a bakıyordu. Ron orada öylece durdu ve ürkütücü siyah cüppenin ona bakmasına izin verdi.

GPS benzeri ama duygusuz ses yeniden konuşmaya başladı.

“Kaslarınız çok iyi gelişmiş gibi görünüyor. Sağ kolunuz ve vücudunuz arasındaki dengeye dayanarak, iki kolunu da kullanan biri olduğunuzu söyleyebilirim. Kolunuzu yaparken buna özellikle dikkat etmem gerekecek. Muhtemelen onu takmamız ve tam olarak doğru olması için birkaç kez test etmemiz gerekecek. ”

“Ne kadar sürer?”

“…Muhtemelen bir veya iki ay kadar.”

Cale yavaş yavaş limonatasından bir yudum aldı. Sahilde şezlongda yatan biri kadar rahat görünüyordu. Daha sonra sonucunu yüksek sesle söyledi.

“O zaman senin kalacağın evde yeryüzünde yapabiliriz. Ron zaten kalacağın yerde çalışıyor.”

“Zihnim şu anda kaos içinde ve karmaşık bir halde.”

Duygusuz ses konuşmaya devam etti.

“Çok karmaşık bir sorun gibi görünüyor. Bir yük olmak istemiyorum ama aynı zamanda bunun iyi olacağını hissediyorum çünkü siz çok güçlüsünüz.”

Muhtemelen Choi Han ve Raon’dan bahsediyordu.

– O haklı! İyi kız akıllı! Ben etrafta olduğum sürece o bana yük olmaz! Sadece yolumuzdaki her şeyi yok etmem gerekiyor!

Cale, her zamanki gibi Raon’un dinlemeden konuşmasına izin verdi. Ejderhalar doğal olarak bu kadar korkutucuydu.

“…Daha sonra tekrar geleceğim.”

“Tabi öyle yap. Ama birkaç gün sonra ayrılıyorum, o yüzden çantalarını toplayarak geri gel.”

Cale ayağa kalktı ve söyleyecek bir şeyi kalmadığı için ikinci kata çıkan merdiven boşluğuna yöneldi.

“Ah, gitmeden önce biraz limonata iç. Şefimizin yeteneklerini bilmelisin, çünkü hepiniz birbirinizi oldukça sık göreceksiniz.”

Mary, Cale’i izlemeye devam ederken buna hiçbir tepki vermedi. Cale ona aldırmadı ve yatak odasına doğru yöneldi. Ron da arkasından onu takip etti.

“Genç efendi-nim.”

Ron’u böyle iyi huylu gülümsemesi olmadan görmek nadirdi.

“O kişi kim ve neler oluyor-“

“Ron.”

Cale odasının önüne geldi ve kapı kolunu çevirdi. Cale kapıdan içeri girdi ve konuşmaya başladı.

“Bu kadarını kabul etmende hiçbir sorun yok.”

Cale, kapıyı kapatmadan önce dönüp Ron’a bakmadı bile. Uzun bir aradan sonra nihayet kapının diğer tarafından gelen sesi duyduktan sonra sessizce kıkırdadı.

“Genç efendi-nim, biraz atıştırmalık getireyim mi?”

“Evet tabi. Bana da içecek bir şeyler getir.”

Cale daha sonra ekledi.

“Limonata dışında her şey.”

Cale limonatalardan bıkmıştı.

***

Caro Krallığının Dubori bölgesinde Ölüm Diyarının yanındaki köyde çöle açılan kapıyı koruyan şövalye bugün pek mutlu değildi.

“Çılgın piç, benden sadece üç yıl daha uzun süredir şövalye olduğu için bana böyle patronluk taslıyor.”

Diğer şövalye, kıdemini bu şövalyenin erken nöbet görevini üstlenmesini sağlamak için kullanıyordu.

Askerler sessiz kalıp kızgın şövalyeden kaçındılar. Şövalyeyi ispiyonlasalar muhtemelen ölürlerdi.

‘Ayrıca tüm parayı da alıyor.’

Kapıyı korurken insanlardan kazandıkları para, kıdemli şövalyenin tekelindeydi. Onlara sık sık içki ısmarlardı, ama böyle küçük bir köyde alkol ne kadar iyi olabilirdi ki?

“Geçen gün o iki altını da kendisi için aldı. O….. çocuğu. Bunları aldığın için bir gün başın büyük belaya girecek.”

“Ah!”

Şövalyenin kafasına bir şey çarpmıştı. Şövalye başının arkasını ovuştururken bağırmaya başladı.

“Lanet olsun, ne bu! Kim attı- ha?”

Kafasına çarpıp yere düşen eşya çok küçük ve yuvarlak bir eşyaydı.

Bir altın madeni paraydı.

Gökten para yağmıştı. Şövalye çabucak aldı ve etrafına baktı. Gökyüzüne baktığında bile hiçbir şey göremedi.

‘Ne?’

Şövalye önce altını cebine koydu ve askerlere baktı. Onlara çenelerini kapalı tutmalarını söylüyordu.

“Sanırım en sonunda sözünüzü tuttunuz.”

Cale, hancıyla birlikte köyde bıraktıkları araca bindi ve Tasha’nın sorusunu yanıtladı.

“Geçen seferkiyle aynı şövalye olmadığı için hayal kırıklığına uğradım.”

‘Canlı dönersem sana bir altın daha vereceğim.’

Cale’in bunu söylediği şövalye ne yazık ki bu erken saatte burada değildi.

“Geçen sefer burayı geçerken ben de bu duvardan atlamalıydım.”

“Bunu geçen sefer yapsaydınız, muhtemelen iki köylüyü kurtaramazdınız, değil mi genç efendi-nim?”

Cale, Tasha’yı duymamış gibi yaptı. Tasha’nın sürekli onunla konuşmaya çalışmasına sinirlenmişti. Ancak Tasha, soğuk Cale’e sıcak bir bakışla baktı.

“Burası güzel.”

Büyüyle güçlendirilmiş bu aracın içinde en rahatı oydu. Cale koltuğa eğildi ve başını çevirdi. Dışarıya bakan pencereye siyah bir yuvarlak yapışmıştı.

Hemen yanında heyecanlı bir Kara Ejderha vardı.

“Muhteşem değil mi?”

“Evet, Raon-nim. Bu çok şaşırtıcı. Eskiden yaşadığım köy bu mu?”

“Bunu ben bile bilmiyorum!”

“Öyle mi? Ama ben daha önce böyle bir köy görmedim. Bu çok şaşırtıcı.”

Raon sert sesi duyduktan sonra göğsünü şişirdi.

“Gerçek gökyüzünün bir sonu yok gibi görünüyor. Anlamak zor. Bu çok havalı.”

“Gece gökyüzünü görmeyi de dört gözle bekleyebilirsin. O daha da havalı. Bizim evden görürsen en güzelidir. Ayrıca seni Karanlıklar Ormanına da götüreceğim.”

“Teşekkür ederim, Raon-nim.”

Cale, Raon ve Mary’nin birbirleriyle sohbet ettiğini gördükten sonra başını çevirdi.

“… Bana neden öyle bakıyorsun?”

Tasha hayranlık dolu bir bakışla Cale’e bakıyordu. Cale, bu çok garip bakışlardan uzaklaştı ve kapıdan dışarı bağırdı.

“Hadi gidelim!”

Araç hareket etmeye başladı. Cale kolunu çekti ve bileğini Cage’e doğrulttu.

“Bayan Cage.”

Yanında sessizce oturan Cage, dikkatlice iki elini de uzattı ve elini nazikçe Cale’in bileğine doladı.

Ardından samimi bir sesle konuşmaya başladı.

“Sana zarar vermek isteyenlere ölüm ve umutsuzluk getirmek için ölümün gücünü ortaya çıkar. Düşmanın sonsuza kadar karanlıkta dolaşacak ve seni durduramayacak. Düşmanın sonsuza dek amaçsızca dolaşırken gözlerini, bacaklarını, kulaklarını ve tüm duyularını kaybedecek.”

Cale, acımasız ilahiyi dinlerken sessizce dışarıya baktı. Bileğini ürkütücü bir his sarmıştı, daha doğrusu bileğindeki bileziği.

“Bitirdim.”

“Cage, Ölümün Kutsaması hep böyle midir?”

Cage heyecanlı bir sesle cevap verdi.

“Tabii ki! Bu, bir Ölüm Tanrısının kutsama ritüeli. Nazik olmasını mı bekliyordunuz?”

Doğru cevap buydu.

Cale, birkaç gün boyunca böyle kutsandıktan sonra bileziğin lanetli bir eşya haline gelmesinden endişe ediyordu.

Ancak, bu muhtemelen veliaht prense daha fazla fayda sağlayacaktı, bu yüzden Cage’in bileziği kutsamaya devam etmesine izin verdi.

“Daha güçlü kutsamalar var mı?”

“Kutsamanın gücünü her gün artırmayı planlıyorum.”

“Anlıyorum.”

O gerçekten de çılgın bir rahibeydi.

Cale rahatladı ve araba başkente doğru hareket etmeye devam ederken pencereden dışarı bakmaya devam etti.

***

“Bu benim odam mı?”

“Evet efendim. Bu gece burada kalabilirsiniz genç efendi-nim.”

Cale, Tasha’nın aşırı minnettar bakışlarından kaçındı.

Cale’in grubu, geçen seferki gibi başkentin yakınındaki köyde aynı handa kalıyordu.

Cale odasının kapısını açtı.

Ve daha sonra…

Bam!

Kapıyı bir gümbürtüyle geri kapattı. Cale, gülümseyen Tasha’ya baktı. Cale kapıyı tekrar açmadan önce derin bir iç çekti.

Odaya girerken ayakları yavaşça geri çekiyordu. Tasha arkasından kapıyı hızla kapattı. Aynı anda tanıdık bir ses konuşmaya başladı.

“Bu senin odan değil.”

“Tabii ki hayır, majesteleri.”

Veliaht prens Alberu Crossman, Cale’e gülümsüyordu.

Cale’i selamlamak için süslü bir ziyafet hazırlamıştı.

“Benimle görüşmek için onca yolu geleceğinizi bilmiyordum.”

“Biraz acelem var.”

‘Acele mi?’

Cale, gelişigüzel sözlerine devam eden Alberu’ya baktı.

“Toonka, Whipper Krallığının başkomutanı oldu.”

Toonka’nın grubu, son birkaç aydır ortalıkta görünmedikten sonra hareket etmeye başlamıştı. Toonka’nın başkomutan olması, Whipper Krallığının kraliyetinin Toonka’nın eline geçtiği anlamına geliyordu.

Alberu, Cale’in kayıtsız sesini duyabiliyordu.

“Cehenneme tek yönlü bir bilet aldılar.”

Alberu gülmeye başladı.

“Gerçekten öyle. Yani tabi şu an bu bizi hiç ilgilendirmiyor.”

“Sanırım majestelerinin kalan tüm büyücüleri çaldığını bilmiyor?”

“Tabii ki hayır. Kendi halkımız bile bunun hakkında fazla bir şey bilmiyorken, Whipper Krallığı nasıl bilebilir ki?”

Cale ve Alberu göz teması kurdu.

Bilezik Cale’in elinden düştü ve Alberu’nun avucuna indi.

Alberu’nun vücudunu siyah bir duman sararken, ateşe çarpan su gibi bir ses duyuldu.

Alberu bileziği bileğine taktı.

“Majesteleri, bu görünüşünüz de oldukça harika.”

Çeyrek Kara Elf Alberu’nun gerçek görünümü Cale’in önünde belirdi.

Sarı saç ve mavi gözler ortadan kayboldu ve yerini alan Kara Elf görünümü sadece çeyrek olmasına rağmen, Kara Elf özellikleri çok belirgindi.

‘Muhtemelen emdiği ölü mana yüzünden.’

Bu sayede, bir Kara Elf olarak doğası, insan tarafından olduğundan daha fazla gelişmişti.

“Neden bu kadar açık bir şey söylüyorsun? Yakışıklıysan her halin güzel görünür.”

Bu aslında doğruydu.

“Ölüm Tanrısının kutsaması ha? Rahatladım.”

Alberu bileziğin içindeki gücü hissedebiliyordu. Ayrıca Cale’in kendisine hediye olarak verdiği kutsamaların etkisini de hissedebiliyordu. Bileziğin içindeki gücü hissetmeye devam ederken Cale ile bir parça bilgi paylaştı.

“Toonka’nın Whipper Krallığının varisinin yerine İmparatorluğa gideceği söyleniyor.”

Cale kaşlarını çatmaya başladı.

“…Ortalık karışacak gibi görünüyor.”

“Katılıyorum.”

Alberu daha sonra Cale’e sordu.

“Evde mi vakit geçireceksin?”

“Evet majesteleri. Planım aynen o şekilde.”

O anda oldu. Raon, Cale’in zihninde yeniden konuşmaya başladı.

– Ah! O salak Toonka hakkında konuşmak bana şunu hatırlattı! Tohum filizlenmeye başladı!

Sihir Kulesinden gelen tohum şimdi filizleniyordu.

“Ne yapıyor olacaksın?”

“Biraz çiftçilik yapıp dinlenmeyi planlıyorum.”

Sosyal ağları, tohumu, parası, hepsini büyütmeyi planlıyordu. Tabii ki, sadece emir verecek ve fiili işlerin hiçbirini yapmıyor olacaktı.

“Yüzünde böyle bir ifade varken kimsenin çiftçilik yapacağına inanacağını sanmıyorum.”

Alberu, Cale’in yüzündeki endişeyi hissetti. Cale’in kafasında bir sürü farklı planın oluştuğunu görebiliyordu. Ancak hızla sarı saçlı ve mavi gözlü görünümüne geri döndü ve Cale’e veda etti. Hız bir şekilde İmparatorluğa gitmesi gerekiyordu.

Cale kısa süre sonra başkenti terk etti ve Karanlıklar Ormanındaki Harris Köyüne geri döndü.

O kırsal köyde bir aydan fazla geçirdikten sonra Cale, Alberu’nun ona bıraktığı mesajını dinlemek için uyandı. Alberu gece yarısı aradığı için dün gece telefonu açmamıştı.

– Ne halt ediyorsun sen?

Alberu’nun sesi oldukça kaotik geliyordu.

– Komutan Toonka neden sana arkadaşım diyor? Neden Ormanın kahramanısın? Breck Krallığının prenslerinden biri bile seni ve kız kardeşini soruyordu. Ayrılmadan önce herkes gizlice gelip seni sordu. Beni çılgına çeviriyorsun.

Cale, Alberu’nun nutuklarını dinlerken boş boş dışarıya baktı. O anda Ron belirdi ve ona bir bardak su ile bazı mesajlar verdi.

“Balina Kabilesinden temas geldi.”

Witira’dan bir mektuptu.

< Okyanus şimdilik huzurlu. Genç efendi Cale, Balina Kralı size deniz yolunu göstermek istiyor. >

Bu mektubu havalar soğumaya başladığı sırada Kuzeyden almıştı.

“Çok can sıkıcı.”

Ron, devam ederken Cale’in mırıldanmasını duymamış gibi yaptı.

“Evden de bir mesaj aldık. Yakında festival olduğu için sizi görebilmek adına eve gelebilir misiniz diye soruyorlardı.”

Başlangıçta sessiz olan yatak odasında birden fazla ses aynı anda konuşmaya başladı.

“Festival mi?”

“Festival mi dedin?”

“Festival!”

Yatak odasının bir köşesinde uyuyakalmış olan Raon, On ve Hong aniden ayağa fırladılar ve koşarak oraya gittiler. Cale, ona bakan yavru köpek bakışlarını görmezden geldi ve yatağa uzandı.

“Çok can sıkıcı.”

O anda Alberu’nun kaydının son bölümünü duydu. Alberu son bir şey söylemeden önce içini çekmişti.

– Haaaaa, neyse, Breck Krallığının prenslerinden biriyle geri dönüyorum. Oh, ve Güneş Tanrısı Kilisesinin Papası öldü.

“Ha?”

Breck Krallığının prensi iyiydi tamamdı çünkü Rosalyn’e söylemesi yeterliydi. Ama Cale’in dikkatini çeken daha sonra Alberu’nun söylediğiydi.

– Suçlular, Kilisenin Kutsal Bakire ve Azizi olan ikizler. Kaçtıkları söyleniyor ve kimse nereye gittiklerini bilmiyor.

‘Ne?’

– Ah, ne kaos ama. Tam bir karmaşa.

Bu kaydın sonuydu.

Cale ve Ron birbirleriyle göz teması kurdular.

“Leydi Rosalyn ile iletişime geç.”

Cale devam etti.

“Geri kalanını duymazdan gelelim.”

“Genç efendi-nim, yaşlandıkça daha akıllı oluyorsunuz.”

Merhablar! Şimdilik her gün bölüm yayınlıyoruz, lütfen bir yanlışlık ya da hata varsa yorumlarda belirtin! Okuduğunuz için çok teşekkür ederim <3

<< Previous Chapter | Index | Next Chapter >>

Bookmark(0)

No account yet? Register